دارو گران است و دور از دسترس

وقتی وارد فضای شیک و مدرن داروخانه مرکزی هلال احمر می شوی که گوشه ای از آن غرفه فروش لوازم آرایش است و در بخش دیگر ، انواع داروهای گیاهی را با بسته بندی های شکیل و البته خیلی گران به فروش می رسانند و در گوشه ای دیگر

کد خبر: ۷۰۵۱۱

، کافی شاپی کوچک تعبیه شده ، شاید تصور این که مردم برای گرفتن داروهای خود با چه مشکلاتی مواجهند ، دور از ذهن بیاید.
واقعیت این است که اقشار کم درآمد جامعه در حال حاضر اگر بیمار شوند ، برای تهیه داروهای اساسی خود باید هزینه سنگینی بپردازند ، چرا که پزشکان توصیه می کنند برای بهبود باید داروهای خارجی مصرف کنند و اغلب این داروها تحت پوشش بیمه قرار ندارند. اگر گذرتان به داروخانه های 13 آبان و هلال احمر بیفتد ، دنیای دیگری را تجربه خواهید کرد. دنیایی که در آن نیاز ، حرف اول را می زند ؛ نیاز به پول ، نیاز به داروی خوب و نیاز به کمک برای نجات جان خود یا عزیزترین کسان زندگی تان به هر قیمتی ، حتی به قیمت شکستن غرور و التماس . سنش از 70 گذشته . چادرش را دور تن نحیفش می پیچد. اشکهایش را با گوشه چادر پاک می کند از مرد جوان تشکر می کند. پول داروهایش 16 هزار تومان شده بود.نشسته بود روی صندلی های سبز رنگ داروخانه 13 آبان و گریه می کرد که پول ندارد و داروها را برای سنگ کلیه اش می خواهد. مرد جوان نسخه را گرفت ، پولش را پرداخت و رسید را داد دستش : «من کمیته امدادی هستم. تازه با بیمه پول داروهایم 16 هزار تومان شده. یک دختر معلول هم دارم. آخر چطور می توانم این همه پول دارو بدهم؛» حرفهایش که تمام می شود ، دوباره به جان مرد جوان دعا می کند. فقط او نیست . بعدی خانم جوانی است ، 28 ساله ، کارمند ، مبتلا به سرطان کبد. داروهای شیمی درمانی گران است ، 8 قلم دارو است. می گوید: اولین بار است که می خواهم شیمی درمانی شوم. قیمتها را نمی دانم. حقوق یک ماه هم را آورده ام ؛ 120 هزار تومان. نگرانی گرانی دارو بر نگرانی بیماری غلبه کرده است : «دعا کنید داروها ارزان باشد.»

گرانی دارو ؛ مشکل اول

دارو گران است ، همه می دانیم ، هر چند توجیه سعید واقفی ، رئیس انجمن داروسازان ایران ، چیز دیگری است : نان در طول 25 - 26 سال اخیر از 2 تومان به 100 تومان رسیده یعنی ، 50 برابر شده است ، در حالی که دارو در این سالها افزایش 5 تا 8 برابری داشته است . واقفی معتقد است افزایش دارو به دلیل قطع یارانه دارو و تحویل آن به سازمان های بیمه گر است . شاید حق با رئیس انجمن داروسازان ایران باشد اما برای شهروندی که مجبور است هر دو ماه یک بار ، 59 هزار تومان بابت هزینه داروهای پیوند کلیه (سلسپت) پرداخت کند ، قیاس قیمت نان و دارو ، افاقه نمی کند.

دارو ، فقط خارجی !

برای تهیه اسپری آسم به داروخانه هلال احمر آمده. شوهرش سالهاست گرفتار این بیماری است. اسپری مورد نظر چند نوع دارد. ایرانی اش 1500 تومان ، هندی 5 تا 6 هزار تومان و فرانسوی که خاصیت درمانی هم دارد ، 30 تا 35 هزار تومان است . طبق معمول دکتر گفته ، خارجی اش بهتر است : شوهرم بدون این اسپری ، نمی تواند نفس بکشد. همین دیروز نزدیک بود خفه شود. این اسپری را هم فقط همین داروخانه دارد و داروخانه های دیگر نوع فرانسوی اش را ندارند. گله می کند که بدترین بیماری ، بیماری تنفسی است . کاش حداقل برای این بیماران داروها را در دسترس و ارزان تر ارائه کنند. آن یکی هم که برای تهیه داروی اعصاب و روان آمده همین ها را می گوید: خارجی اش بهتر است . خود دکتر می گوید خارجی بخر. حداقل برای بیماران روانی داروها را ارزان تر بدهند. بیچاره خانواده هایشان باید هزار جور بدبختی بکشند... آن یکی هم که برای بیماری پوستی آمده همین را می گوید. دکترها هم همین را می گویند: «خارجی بهتر است ، ایرانی نخرید.» مشاور معاونت غذا و داروی وزارت بهداشت ، کیفیت پایین داروهای ایرانی را قبول ندارد و می گوید: «دکترهای ما غرب زده شده اند وگرنه کیفیت داروهای ایرانی ، در وزارت بهداشت تایید می شود و داروهای ایرانی ، اگر قابل رقابت با برخی داروهای اروپایی نباشند ، با خیلی از داروهای خارجی قابل رقابت اند.» رئیس انجمن داروسازان هم اعتقاد مشابهی دارد: «از 2سال پیش ورود داروهای خارجی آزاد شده است ، در حالی که قبلا مردم از همین داروهای داخلی استفاده می کردند ، حالا چطور شده که خارجی اش بهتر شده است؛» البته این که این داروها اثر داشته یا نداشته و اگر داشته در چه فاصله زمانی و با چه کیفیتی ، حالا بماند. سعید واقفی ، به طور کلی پایین بودن کیفیت داروهای داخلی را تکذیب می کند و معتقد است مردم باید ملی گرا باشند و داروهای داخلی مصرف کنند. باز هم شاید حق با مسوولان مربوط باشد اما برای بیمار پیوند کلیوی که از بیجار یا هر شهر دورافتاده ای می کوبد تا به داروخانه هلال احمر تهران برسد ، این حرفها مهم نیست : «واقعا خارجی اش بهتر است خانم ، تاثیرش را حس می کنم».

نبود نماینده سازمان های بیمه گر

برای مراجعه کننده ای که خود را با هزار مشکل به داروخانه هایی چون هلال احمر و 13 آبان می رساند ، بویژه برای شهرستانی ها هیچ چیز سخت تر از این نیست که برای تایید نسخه های دارویی ، آنها را به سازمان تامین اجتماعی یا خدمات درمانی ارجاع می دهند و این مشکلی است که همه از آن شکایت می کنند. گرچه مسوولان سازمان های بیمه گر نمی خواهند این کوتاهی خود را بپذیرند اما واقعیت این است که حضور نماینده بیمه ها در داروخانه های اصلی یک ضرورت است.

ازدحام مراجعه کنندگان مشکلی دیگر

از سوی دیگر ، باید به این نکته تاکید کرد که اکنون دارو در کشور ما وجود دارد اما در دسترس نیست و بیماران برای تهیه داروهای مهم و حیاتی باید از راه دور و شهرها و روستاهای دورافتاده به مراکز استان ها یا در نهایت تهران مراجعه کنند و این مساله از توزیع نامناسب دارو حکایت دارد. حتی در شهر تهران هم نمی توان داروی مورد نیاز را از داروخانه سر کوچه تهیه کرد و همه بیماران به هلال احمر و... ارجاع می شوند و این امر منجر به ازدحام مراجعه کنندگان و صرف وقت زیاد در صفهای طولانی می شود که پیامد منفی روحی روانی بر مراجعه کنندگان به جا می گذارد. توقع زیادی نیست . دولتها موظفند وسایل درمان بیماران کشور را فراهم کنند. این حداقل انتظار است ، اما تاکنون نشده است. شاید در آینده چنین شود...