خاطرات دکتر علی لاریجانی - قسمت 226

دوشنبه 24 بهمن 1373 روسیه و چچن با آتش بس موافقت نمودند که این گام خوبی برای ایجاد آرامش در منطقه است.در مهر ماه سال 1374 ، اجلاس ABU ، اتحادیه سازمان های رادیویی و تلویزیونی آسیا و اقیانوسیه در تهران برگزار می شود.

کد خبر: ۶۹۷۱۹

در بررسی اولیه که با آقای حیدریان و آقای شجاع نوری مسوول شرکت رسانه بین المللی سیما (CMI) داشتیم ، تصمیم گرفتیم که همزمان با این اجلاس ، اولین بازار بین المللی فیلم و برنامه های تلویزیونی در ایران برگزار شود. این کار دو اثر مهم داشت:
1 ) آشنایی شرکتها و سازمان های رادیویی و تلویزیونی آسیایی و اروپایی با تولیدات صداوسیمای ایران.
2 ) بهره بردن صداوسیما از تولیدات این کشورها که معمولا در بازارهای مشهور جهانی به دلیل کثرت کار اروپایی و امریکایی ، آثار کشورهای آسیایی کمتر به چشم می خورد و با توجه به گرایش صداوسیما به تولیدات شرقی ، این انتخاب ها در ایران بهتر صورت می گیرد.
روزنامه جمهوری اسلامی امروز یک صفحه کامل به نقد عملکرد یک ساله صداوسیما اختصاص داده است.
به شعار «صداوسیما برای همه» که آقای پورنجاتی در مصاحبه چند روز پیش مطرح کرده بود ، انتقاد وارد نمود که این شعار کامل نیست و باید گفته شود «صداوسیما برای هدایت همه» که قاعدتا مراد آقای پورنجاتی هم صداوسیما برای اضلال همه نبود!.
برداشت نگارنده نقد این بود که هر برنامه ای اعم از طنز و یا سرگرمی باید جهت دهنده و هدایت کننده باشد وگرنه سرگرمی محض اتلاف وقت است.
این موقف مساله قابل توجهی است. در این که تا آنجا که ممکن باشد از همه برنامه ها جهت هدایت استفاده شود تردیدی نیست.
بحث در کلیت این معناست که همه برنامه ها باید حتما جهت دهنده و هدایت کننده باشد وگرنه اتلاف وقت است.به نظرم این برداشت واقعی نیست.
آدمی در ساعاتی از روز احتیاج به آرامش دارد یا نیازمند شرایط بانشاط و سرگرم کننده است که ممکن است هیچ جنبه آموزنده هم نداشته باشد ولی اشتغال سخت ذهنی انسان را در بر نداشته باشد. مثلا پخش مسابقات فوتبال ، سرگرم کننده و نشاطآور است و جنبه آموزنده آن بسیار کم است حتی برخی برنامه های طنز ممکن است فقط نشاط آور باشد.
تا آنجا که یادم هست در سنت اسلامی حوزه ها برای طلاب کتابی تهیه شده بود به نام زهرالربیع که مجموعه مطایبات و فکاهیات بود که وقتی طلبه ها خسته می شوند از آن بهره گیرند و این عیب نیست.
ذهنی که می خواهد به کاوش بپردازد احتیاج به نشاط دارد.جامعه خسته هم نمی تواند حرکت توسعه را به خوبی دنبال کند.
مخصوصا در دنیای ماشینی امروز که اوقات فراغت جایگاه زیادی در زندگی پیدا کرده است.
اگر ما نتوانیم خستگی روحی جامعه ماشین زده را حل کنیم یا افسردگی اجتماعی مشکلی برای جامعه ایجاد می کند و یا دیگران جای ما را پر می کنند که طبعا آثار فرهنگی خود را بر جای می گذارند.
بنده مخالف این نظر ناقد محترم نیستم که تا آنجا که ممکن است در برنامه ها جنبه هدایتگری را پیگیری نماییم اما با اطلاق آن موافق نیستم.
نقد دیگری که در این مقاله آمده است رویکرد صداوسیما در بهره جستن از بخش خصوصی در تولید برنامه هاست.
در این نوشتار آمده است که تاکید بیش از حد مدیریت جدید به استفاده از بخش خصوصی و تبلیغ آن نمی تواند یک اقدام مثبت باشد زیرا آن دسته از نیروهای بیرون سازمان که دارای توانایی ساخت برنامه هستند دارای پایه های غیرمذهبی و احیانا ضدمذهبی اند!.
با این برداشت هم موافق نیستم. بنده که سالها در وزارت فرهنگ با همه هنرمندان بخش خصوصی به تعبیر نگارنده این مقاله مواجه بودم ، آنان را از نزدیک می شناسم.
اتفاقا افرادی با درک بالا و علاقه مند به فرهنگ ایران اسلامی هستند. این تصور که گروهی که در دستگاه دولتی کار می کنند علیه السلام محسوب می شوند و مابقی مایه های غیرمذهبی ، واقعا تقسیم بندی غلطی است و اصولا تولید کارهای فرهنگی با سیستم دولتی امکانپذیر نیست و باید دستگاه های دولتی زمینه ساز باشند ، نه این که مجال را از دیگران بگیرند.