بازگشت به دوره فوتبال تهاجمی

یک نکته را باید در رابطه با بیستمین دوره جام‌جهانی مدنظر قرار داده و به فال نیک گرفت. نکته مثبتی به نام «بازگشت به دوره فوتبال تهاجمی»؛ مساله‌ای که در جام‌های جهانی 2006 و بویژه 2010 حکم کیمیا را پیدا کرده و همه تیم‌ها، حتی مدعیان قهرمانی ابتدا برای گل‌نخوردن وارد زمین می‌شدند. نمونه بارز آن اسپانیا 2010 بود که با وجود برخورداری از عناصر تهاجمی بسیار سرشناس، از مرحله یک‌هشتم نهایی آن جام تا بازی فینال، همه مسابقات خود را با پیروزی یک ـ صفر تمام کرد. اما در این جام به‌کرات شاهد بوده‌ایم که تیم‌های کوچک‌تر و بعضا بی‌افتخار در سطح اول فوتبال جهانی بی‌محابا به سوی دروازه بزرگان یورش برده و حتی با استفاده از این راهکار به پیروزی‌های بزرگی هم دست یافته‌اند. تیم‌هایی که شیلی و کاستاریکا را می‌توان سرآمد آنها تلقی کرد.

جام‌جهانی 2014 هم مانند تمام ادوار گذشته جام‌های جهانی خاتمه می‌یابد و تا چند روز دیگر خاطره می‌شود، اما میراث خوبی که بابت ارائه فوتبال تهاجمی از خود باقی می‌گذارد، می‌تواند بر سطح اول فوتبال دنیا تاثیر گذاشته و شاهد ارائه نمایش زیباتر تیم‌های ملی و باشگاهی طی یکی‌دوسال اخیر باشیم؛ البته به شرطی که دوباره بزرگان فوتبال دنیا سراغ تاکتیک‌های تدافعی نروند.

غفور جهانی / عضو تیم ملی در جام‌جهانی 1978