غرور غنا

اما جدا از نمایش خوب الجزایر مقابل کره‌جنوبی، یک شب قبل‌تر، فقط 45 دقیقه برای خط قرمز کشیدن بر این باور کافی بود. نمایش غنا در نیمه دوم در برابر آلمان به گونه‌ای بود که حتی تماشاگران بی‌طرف حاضر در ورزشگاه شیفته آنها شده بودند. یک نیمه برای لذت بردن از فوتبال، آن هم از جانب نماینده آفریقا.

بعد از دریافت گل، به محض شروع نیمه اول، به نظر می‌رسید بلیت بازگشت این تیم به وطن، آماده شده باشد. دقیقا در همان هواپیمایی که کامرون دیگر نماینده این قاره حضور خواهد داشت. کامرونی که روزگاری قدرت اول فوتبال آفریقا بود و اما اکنون، در هر دوره جام‌جهانی در زمره نخستین تیم‌هایی است که به وطن باز می‌گردد.

چهار سال قبل، این تیم تنها به دلیل از دست دادن پنالتی آساموا ژیان در مقابل اوروگوئه موفق به حضور در مرحله نیمه نهایی نشد. اتفاقی که تا کنون برای هیچ تیمی از این قاره رخ نداده است.

در آن زمان، کشورهای این قاره سیاه، گمان می‌کردند که می‌توانند این ذهنیت «توانستن» را عملی سازند. آنها مدت هاست که از دید همه به عنوان با استعداد‌ترین‌ها در فوتبال معرفی می‌شوند، اما هیچ‌گاه نمی‌توانند این موضوع را در زمین عملی کنند. اخیرا نیز با تحلیل‌های این نشریه (ساندی تایمز) مبنی بر فساد فیفا برای اعطای میزبانی به قطر برای جام‌جهانی 2022، چهره بسیاری از اهالی فوتبال آفریقا نیز مخدوش شد.

در زمین مسابقه نیز کامرون سقوط کرد. اما در ورزشگاه کاستلائو، چیزی که از غنا دیدیم یک نمایش جذاب و سرگرم‌کننده بود. «همیشه این باور را داشتم که بازیکنانم می‌توانند به بازی برگردند.» این جمله آغازین کویسی آپیا، سرمربی غنا بود. ادامه می‌دهد: «نکته کلیدی این است که بازیکنانی داشته باشید که دارای شخصیت باشند. مردم غنا همیشه فکر می‌کنند ما تا لحظه آخر مبارزه می‌کنیم و هیچگاه دست از مبارزه نمی‌کشیم.»

معمار این بازگشت کسی جز آندری آیو، بازیکن مارسی نبود. مردی که در مقابل آمریکا نیز تیمش را به بازی بازگرداند. بازیکنی که با یک ضربه خارق‌العاده گل مساوی تیمش را به ثمر رساند. در کاستلائو، او بالاتر از بندیکت هودس، موفق شد با ضربه سر گل مساوی تیمش در برابر ژرمن‌ها را به ثمر رساند تا علاوه بر بازگرداندن تیمش به بازی‌ها، خط بطلانی بکشد بر اندیشه آپیا که اعتقاد داشت ژرمن‌ها در هوا رسوخ ناپذیرند.

آیو، جام‌جهانی را برای اثبات خیلی چیزها آغاز کرد. او در جام‌جهانی 2010 بعد از درخشش با تیم کشورش حتی نامزد بهترین بازیکن جوان تورنمنت شد. در جام قبلی، در نهایت، آن جایزه را به توماس مولر باخت. آنها در کاستلائو، مقابل یکدیگر قرار گرفته بودند.

از چهار سال گذشته تاکنون، اتفاقات متفاوتی در زندگی ورزشی هر دو رخ داده بود. مولر در بایرن برنده لیگ قهرمانان و دو بوندسلیگا شد. آیو، اما، در مارسی مدام در حال فراز و فرود بود. از او به عنوان یکی از استعداد‌های خوش‌آتیه باشگاه یاد می‌شد، اما هر بار هنگامی که زمزمه‌ای در خصوص انتقال او به باشگاه‌های بزرگ‌تر شنیده می‌شد، هیچ‌کدام نهایی نمی‌شدند. در تیم غنا نیز این اوج و فرود‌ها وجود داشت. مانند سال گذشته که سرمربی تیم به دلیل غیبت‌های مداوم او در اردوی تیم، نامش را برای حضور در جام ملت‌های آفریقا خط زد.

او در کنار برادر کوچک‌ترش جوردن آیو، فرزندان عابدی پله، یکی از برتر فوتبالیست‌های تاریخ این قاره هستند. مرد بزرگی که برنده سه باره بهترین بازیکن قاره است. او به همراه مارسی نیز قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد. آنها واقعا خانواده فوتبالی هستند. عموی آنها یعنی کوامه نیز 25 بازی ملی دارد.

برادرشان یعنی رحیم (که از ازدواج نخست پدرشان بود) نیز چند بازی ملی دارد. اما با استعداد‌ترین بین آنها کسی است که یک تنه ژرمن‌ها را در کاستلائو ناامید کرد. آندره، با درخشش بی‌مانند خود تیمش را در جام نگه داشت. تنها یک گام برای تکرار موفقیت باقی است: نبرد با پرتغال که اگر موفق به تکرار آن نمایش عالی نشوند، از آن شب تاریخی فقط یک داستان تلخ باقی خواهد ماند.

ساندی تایمز / مترجم: سهیل نوری‌پناه