یک طنز آشپزخانه ای

که متعاقب آن حوادث امروز در رستوران اتفاق می افتد تا بهانه ای برای ادامه مجموعه باشد. هر قسمت از این سریال ، موضوعی جداگانه دارد که توسط شخصیت های اصلی به یکدیگر متصل می شوند.رستوران خانوادگی با توصیف فضا و شخصیت های ثابت شروع می شود؛ اما با شروع تضاداصلی که ورود هر یک از شخصیت های فرعی ، تشدیدکننده آن است ، ادامه می یابد؛ به گونه ای که تنش بین شخصیت های اصلی در لابلای تضادهای ایجاد شده شخصیت های فرعی کمرنگ می شود. داستان با یک تعجیل در بیان مساله شخصیت اصلی آغاز می شود. به عبارت دیگر، کارگردان لزومی نمی بیند در بیشتر از چند سکانس آغازین ، محیط، شخصیت ها و روابط بین آنها را توضیح دهد. همه چیز واضح و مشخص است : پیرمردی بازنشسته شده و این مساله باعث ایجاد معضل در خانواده وی می شود. برای پیشبرد ماجرا، طبقات دیگر ساختمان خالی می شوند تا بهترین موقعیت برای حضور شخصیتی دیگر با عنوان "عمه خانم" مهیا شود.مریم سعادت بارها شخصیت "عمه " و مشابه آن را در قالب مجموعه های گوناگون از جمله "زی زی گولو"، "من زمین را دوست دارم " و چند مجموعه دیگر نشان داده است ؛ شخصیتی "غرغرو" و دستور دهنده که به غیر از این ، چیز دیگری برای ارائه ندارد. در مقابل این شخصیت بظاهر پرجنب وجوش ، جمشید اسماعیل خانی در نقش برادر و رضا خندان در نقش آقای احمدی قرار دارند؛ اما این 3 نفر در کنار هم هرگز نمی توانند یک مثلث کمیک را تشکیل دهند. این مثلث در جای دیگر هم تشکیل می شود؛ اما این بار کمیک بودن آن ، تضمین بیشتری دارد؛ حضور سرآشپز )نیما فلاح ( شخصیتی عاشق و دست و پاچلفتی ، پسر صاحب خانه )کوروش تهامی ( شخصیتی خنثی که قرار است در مجموعه به نوعی سروصدا و لودگی های آشپز را تعدیل کند، به همراه شهره سلطانی در نقش دختر صاحب رستوران بخش دیگر از بار طنز مجموعه را به عهده دارند.نیما فلاح نیز در این مجموعه چیزی فراتر از "قطار ابدی " و سایر مجموعه های از این دست ارائه نداده است . گریم مصنوعی این شخصیت ، با خطاهای قابل پیشگیری اش ، از او شخصیتی دست و پا چلفتی و احمق ساخته است که کمیک بودنش فقط در حرکات استهزاءآمیز است . باورپذیری این کاراکتر برای بیننده تا حدودی مشکل است ؛ به طوری که بدون ایجاد همذات پنداری ، فقط برای لحظاتی باعث خنده بیننده میشود.یکی دیگر از اشکالات مجموعه "رستوران خانوادگی " استفاده نامناسب از فضای رستوران است کمدیهای موقعیت معمولا در یک مکان محدود اتفاق می افتند. اگر در این نوع برنامه ها، مکان را به 3 نوع خانه ، محل کار و مکان تفریحی تقسیم کنیم ، رستوران خانوادگی بین این 3 مکان قرار می گیرد؛ هم یک مکان تفریحی برای مشتریان رستوران است و هم محل کار و محیط خانه برای شخصیت های محوری . با کنارگذاشتن این فرض که رستوران می تواند مهمترین کانون برای خلق کمدی باشد، به نظر می رسد هدف اصلی نویسنده و کارگردان در به کارگیری محیط رستوران ، ایجاد مکانی ثابت برای حوادث مختلفی است که با ورود شخصیت های موقتی اتفاق می افتد در واقع رستوران به بستری مناسب برای تغییر شخصیت های گذرای داستان تبدیل می شود با حل هر معضل ، بیننده به طرف پایان آن قسمت سوق داده می شود به عبارت دیگر، با حل مشکل و حذف شخصیت های فرعی ، مجموعه به نقطه آغازین خود، یعنی کشمکش درونی آشپز برای خواستگاری از دختر صاحب رستوران و یا خواسته قلبی احمدی برای ازدواج با عمه خانم می رسد به هر حال آنچه "رستوران خانوادگی " را در مواردی به یک تله تئاتر تلویزیونی نزدیک می کند، یکی بودن سه مکان برای خلق کمدی و در نهایت استفاده نادرست از رستوران برای خلق لحظات شاد است یکی از ضعفهایی که بیشتر مجموعه های تلویزیونی در اجرای کمدیهای موقعیت دارند، بی دقتی سازندگان این مجموعه ها در استفاده بهتر از این ژانر برای بیان معضلات اجتماعی و در نهایت استفاده از آن در حد یک وسیله آسان برای رفعکسالت مخاطب است.