واژه تالاب دیگر مناسب هامون نیست

به گزارش مهر، گری لوئیس در این نامه نوشت: مرد سیستانی می‌گفت: «فرشتگان بر دستان کسانی که به ما کمک کنند، بوسه خواهند زد. چهره رنگ‌پریده این ماهیگیر حکایت از روزگار و احوال ناخوش او می‌کند، پوست آفتاب‌سوخته و چرم مانندش گویای سال‌ها سختی و ناملایمات است و چشمانش نشانی از اشک‌های فروخورده‌اش دارد.»

وی ادامه داد: این مرد، حسرت زمانی را می‌خورد که روزگار تا حدی به کامش بود و از ایامی می‌گفت که دریاچه‌ها پر از آب و ماهی بودند، فرزندانش شاد و زندگی بر وفق مراد بود. گفته‌هایش به قدری تکان‌دهنده بود که فراموش کردم نامش را بپرسم، می‌خواست حرف‌هایش را بشنوم و بعد دنیا را در جریان شرایط ناگوار فقیرترین و نامساعدترین منطقه ایران یعنی تالاب‌ هامون سیستان قرار دهم.

نماینده سازمان ملل در این نامه همچنین بیان کرد: امروز تالاب دیگر واژه‌ای درست نیست، زیرا اینجا حالا زمینی خشک و تفتیده است، اشتغال سودآور اندک است و بیش از نیمی از ساکنان با کمک‌های کمیته امداد امام خمینی زندگی می‌کنند. کار بیشتر آنان ماهیگیری است یا بود و حالا تقریبا همگی بیکارند و در ویرانه‌های روستاهای متروکی زندگی می‌کنند که در حاشیه رودخانه‌هایی ساخته شده که روزگاری پرآب و شکوفا بودند. باد در اسکله‌های پرسر و صدا، بازارهای خالی از ماهی و قایق‌های شکسته‌ می‌پیچد، که همه جا پخش شده است.

گری‌لوئیس در این گزارش افزود: مردم از بی‌آبی ناراحت هستند و از دولت و سازمان ملل کمک می‌خواهند. مردم سیستان احساس می‌کنند، برای کمک به آنان هیچ کاری جز پرداخت کمک‌های نقدی انجام نمی‌شود و آنان می‌خواهند کار کنند.

حدود 400 هزار نفر در ناحیه سیستان زندگی می‌کنند که تعداد زیادی از آنان در زیر خط فقر قرار دارند و کمک نقدی که از دولت یا کمیته امداد امام خمینی(ره) دریافت می‌کنند به زحمت از 20دلار در ماه فراتر می‌رود.

فاجعه زیست محیطی

نماینده سازمان ملل در این گزارش خشکسالی را تنها عامل مهاجرت مردم خواند و نوشت: این فاجعه زیست‌محیطی هزاران نفر را وادار به ترک منطقه کرده است و به گفته منابع دولتی فقط در سال 2012 حدود 5000خانواده منطقه را ترک کرده‌اند و در مجموع 600 هزار نفر از اینجا بیرون رفته‌اند. بیشتر آنان با طی مسیری 2000 کیلومتری به استان گلستان در شمال ایران رفته‌اند تا زندگی تازه‌ای آغاز کنند، دیگران در همه جای ایران پراکنده شده‌اند و آنان که مانده‌اند هر سال فقیرتر می‌شوند.

طی فقط 20 سال امکانات معاش مردم نابود شده است و بادهای شرقی که زمانی با وزیدن روی دریاچه عامل تهویه طبیعی هوا بودند، حالا فقط توفان‌های شن به بار می‌آورند و روزهای متوالی سبب تیرگی هوا می‌شوند و توفان شن را به افغانستان و حتی دورتر یعنی تا پاکستان می‌برند. به نظر می‌رسد بیشتر ایرانیان اطلاع چندانی از رنج مردمی ندارند که در هامون‌های سیستان زندگی می‌کنند.