استقبال از سریال‌های ایرانی در کشورهای منطقه خیره‌کننده بود

سی‌‌ام‌آی چیست و ضرورت تشکیل آن چه بود؟

سال 75 ـ 74 در اقدامی هوشمندانه برای عرضه بین‌المللی محصولات صداوسیما، سازمان سی‌ام‌آی (CMI) که مخفف اداره کل رسانه بین‌الملل صدا و سیما بود، تشکیل شد. این اداره در فاصله زمانی کوتاهی توانست اثرگذار ظاهر شود و در مدت کوتاهی به جایگاه کمی و کیفی ارزشمندی دست پیدا کرده و چه از بابت حضور در جشنواره‌های خارجی و چه در بعد فروش آثار ایرانی به دیگر کشورها تا حد زیادی موفق عمل کرد. مجموعه از سال 87 به بعد اتفاقاتی افتاد که سی‌ام‌آی دستخوش تغییرات و با بخش تامین برنامه بین‌الملل صداوسیما ادغام شد. این در حالی است که سی‌ام‌آی بعد از 14 سال فعالیت در عرصه بین‌المللی به برندی شناخته شده، تبدیل شده بود.

سی‌ام‌آی یک مرکز حرفه‌ای عرضه بین‌المللی و تامین برنامه خارجی مرکز خرید بود. ما در این مرکز علاوه بر فراهم کردن امکان حضور فیلم‌های ایرانی در جشنواره‌های بین‌المللی و هفته‌های فیلم، توفیق خوبی در فروش محصولات صدا و سیما داشتیم. اما در ادامه، بیشتر تمرکزها به سمت خرید رفت و از آنجا که تلویزیون نیاز بسیاری به تامین برنامه دارد و به‌دنبال آن خرید به مراتب جذاب‌تر از کار فروش است، برخی همکارانی که در این نهاد مشغول فعالیت بودند، ترجیح دادند تمرکزشان در حوزه خرید باشد و کمتر به فروش توجه داشته باشند و اگر هم قصد عرضه محصولات فرهنگی را دارند، این کار را به شکل هدیه انجام دهند؛ در حالی که هدیه دادن کار هم باعث می‌شود، هدیه گیرندگان به دلیل آن‌که بهایی برای آن پرداخت نمی‌کنند، نسبت به پخش آن انگیزه لازم را نداشته باشند.

به نظرتان عرضه محصولات فرهنگی با فروش آن به کشورهای دیگر در نحوه معرفی باورهای فرهنگی و اسلامی ما در عرصه بین‌الملل تاثیری دارد؟

صددرصد، گرچه ممکن است از سوی بخشی از کشورها موضوع‌هایی نسبت به آثار فرهنگی ما وجود داشته باشد، زیرا معتقدند ممکن است در این آثار نگاهی ایدئولوژیک وجود داشته باشد.

چرا این مرکز بر فروش آثار تاکید ویژه داشت؟

می‌خواستیم از این طریق محصولات فرهنگی ایران را در حوزه‌های مختلف به دنیا معرفی کنیم. مدت کوتاهی پس از حضور در این نهاد توانستیم میانگین درآمدزایی سازمان را ـ که حاصل از فروش محصولات فرهنگی بود ـ از 80 هزار دلار به پانصدر هزار دلار برسانیم؛ عددی که می‌توانست با فروش سریال یوسف پیامبر(ع) حتی بیشتر شود. البته بنا به ملاحظاتی آقای ضرغامی تصمیم گرفتند این سریال را هدیه بدهند. البته با رایزنی‌هایی که در آن مقطع انجام شد، موفقیت‌های زیادی هم داشتیم. بسیاری از سریال‌های داخلی نظیر زیر تیغ، اغماء، حضرت مریم و میوه ممنوعه در کشورهای عربی و ترکیه با استقبال خیره‌کننده‌ مواجه شد و حتی سریال مریم مقدس در کشور ترکیه ـ که از طریق نمایش خانگی در اختیار مخاطبان قرار گرفت ـ بیش از یک میلیون و 200 هزار نسخه فروش داشت، به این عدد افرادی را اضافه کنید که این اثر را به شکل کپی تهیه می‌کردند. پرواضح است که این سریال‌ها تاثیر زیادی در موج اسلامگرایی دیگر کشورها دارد.