بی‌برنامگی در اردوی قایقرانی

اعتصاب ملی‌پوشان زودتر از آنچه تصورش می‌شد به پایان رسید. فکر می‌کنید این تصمیم شما نتیجه خوبی داشته است؟

ما واقعا مشکلات زیادی داشتیم. آن زمان با ابراهیمی که سرپرست فدراسیون هم بود حرف زدیم که نتوانست کاری انجام بدهد. چند بار اعتراض کردیم که شرایط اردوها خوب نیست ولی کسی به حرف‌های ما توجه نکرد. اصلا کسی حواسش به قایقرانی نبود، برای همین بچه‌ها تصمیم گرفتند اردو را ترک کنند. اردوها که شروع شد ما برنگشتیم. بچه‌های اصلی تیم ملی روی حرف خود ایستادند تا شرایط عوض شود. بعدا مقداری اوضاع عوض شد و برگشتیم.

اما با آن شرایط چهار سال پیش قابل قیاس نیست؟

مسلما این طور نیست. آقای دنیامالی با تک‌تک بچه‌ها تماس گرفت که به اردو برگردیم و براحتی فصل آماده‌سازی را از دست ندهیم. بچه‌ها به احترام ایشان برگشتند. البته وضع تغذیه بهتر شده و دو ماه هم حقوق معوقه را پرداخت کردند. قول دادند بقیه حقوق را هم بپردازند. قبل از این‌که برگردیم از بچه‌ها سوال کردم گفتند شرایط خوابگاه و غذا بهتر از قبل شده است.

اتفاقاتی که در این مدت برای قایقرانی رخ داده، چقدر اثر منفی بر جای گذاشته است؟

از آن موقع که دنیامالی رفت همه چیز به هم ریخت. نه مسابقه‌ای رفتیم و نه اردوی درست و حسابی داشتیم. کاملا مشخص است خیلی عقب افتادیم. این اواخر ما را به ازبکستان فرستادند تا در مسابقات قهرمانی آسیا شرکت کنیم. بعد هم برخی‌ها گفتند این تیم ملی بهترین نتایج تاریخ را کسب کرده است. کجای این نتایج خوب بود؟ چرا به مردم اطلاعات غلط می‌دهند؟ ما که ورزشکار هستیم می‌گوییم نتایج مان خوب نبود. رکوردها واقعا پایین بود. ما اصلا نباید به آسیا فکر کنیم باید دنبال رسیدن به سطح اول دنیا باشیم. چرا باید کوچک فکر کنیم؟

اما ابراهیمی سرپرست آن روزهای فدراسیون خیلی از نتایج دفاع می‌کرد؟

دفاع برای چی؟ ما می‌دانیم دنبال چه چیزی هستیم. هدف ما اصلا آسیا نیست. اگر این طوری باشد که هیچ وقت پیشرفت نمی‌کنیم. حالا برخی‌ها به خاطر منافع خودشان چیزهایی می‌گویند، ولی من خودم که در بازی‌های آسیایی گوانگجو طلا گرفته بودم اینجا نتوانستم اول شوم. من تاکید می‌کنم ما ملی‌پوشان دنبال مسابقات جهانی هستیم نه آسیایی. کاری هم به تفکرات برخی‌ها نداریم که چه چیزی می‌گویند. خودمان را به سطح آسیا حبس نمی‌کنیم.

به نظر می‌رسد روزهای خیلی سختی را در این مدت سپری کردید؟

بله، همین طور است. من از طرف خودم حرف می‌زنم و می‌گویم صددرصد وقت خودمان را در این مدت تلف کردیم! بعد از مسابقات المپیک ما این فرصت را داشتیم که به تیم‌های سطح اول جهان نزدیک شویم چون اکثر تیم‌های مطرح جهان بعد از المپیک افراد خود را تغییر می‌دهند و به دنبال بازسازی هستند و این فرصت خوبی بود که خودمان را به آنها ثابت کنیم ولی نه برنامه‌ریزی داشتیم و نه مسابقه‌ای و دو سال را به طور کامل از دست دادیم. من خیلی به این موضوع فکر کردم که اگر شرایط همین طوری بماند ورزش را کنار بگذارم و دنبال زندگی خودم بروم. البته خبرهای خوشی در راه است و همین باعث شده به آینده امیدوار بمانیم.

همه امید شما به بازگشت دنیامالی است، ولی اگر این اتفاق به هر دلیل رخ ندهد، چه؟

فکر می‌کنم دیگر آن وقت راهی جز خداحافظی از ورزش حرفه‌ای نمی‌ماند، چرا که اگر بمانم وقت خودم را در ورزش تلف کرده‌ام. در این دو سال خیلی چیزها به ما ثابت شد، برای همین این حرف‌ها را می‌زنم. از درس خودم زدم و زندگی‌ام را برای قایقرانی گذاشتم، آخرش چه شد؟ حالا قرار است بروم دانشگاه. قبلا جوری بود که اگر از زندگی خودم زدم ارزشش را داشت ولی صادقانه می‌گویم الان دیگر نه. ارزش این را ندارد که از زندگی خودم برای قایقرانی بزنم آن هم با این شرایط!

موضوعی که این روزها وجود دارد این است که حتی در صورت بهبود شرایط آیا باز هم تیم ملی می‌تواند نتایج گوانگجو را تکرار کند؟

اصلا شرایط را نمی‌توان با یکدیگر مقایسه کرد. چهار سال پیش شرایط طوری بود که من حاضر نبودم حتی یک دقیقه را هم از دست بدهم. آن موقع برای ما ارزش قائل بودند و ورزشکاران هم انگیزه‌های زیادی داشتند. الان می‌دانید اوضاع چطوری شده. راحت می‌گویم جوری شده که حتی 20 روز هم می‌روم خانه، تمرین هم نمی‌کنم. شما خودتان دیگر عمق فاجعه را ببینید. من قبل از بازی‌های آسیایی گوانگجو دقیقا هشت ماه نتوانستم به خانه بروم. ما با آن شدت و انگیزه تمرین کرده بودیم و من هم یک مدال طلا و یک برنز کسب کردم. ولی حالا هر زمان که باشد می‌روم و اردو را ترک می‌کنم.

مشکلات شما قبل از المپیک شروع شده بود، ولی آن زمان یا حتی بعد از المپیک چرا اعتراض نکردید؟

سه ماه قبل از المپیک شرایط بد شده بود ولی طوری نبود که طاقت‌فرسا شود. بچه‌ها با برنامه قبلی که داشتند کارها را پیش می‌بردند و تمرین می‌کردند. هر روز شرایط بدتر شده است. اگر این اواخر دست به اعتصاب زدیم به این معنی بود که دیگر نمی‌شد تحمل کرد. ماه‌ها بود که در اردو بودیم ولی حقوقی دریافت نمی‌کردیم، بنابراین زندگی ما چطور باید بگذرد؟ تغذیه واقعا بد بود.

من خودم این اواخر آنقدر کیفیت غذا بد بود که 10 شب لبو و شلغم می‌خریدم و می‌خوردم. یک ملی‌پوش که روزانه آن همه تمرین سخت دارد و می‌خواهد در بالاترین سطح آسیا رقابت کند آیا باید با لبو و شلغم خود را آماده نگه دارد؟ بچه‌های دیگر هم همین طور بودند. هر کدامشان یک جوری چیزی می‌خریدند و می‌خوردند. وضعیت اسفناک بود که ما اعتصاب کردیم. از غذای میان وعده هم که خبری نبود. قبلا به ما پول می‌دادند از حقوق خودمان می‌خریدیم ولی حالا که اصلا پول هم نمی‌دهند تا تغذیه را تامین کنیم. به ابراهیمی سرپرست فدراسیون هم که می‌گفتیم اصلا فرقی نمی‌کرد.

از رقبای آسیایی خبر دارید؟

بی‌خبر نیستیم. اصلی‌ترین رقبای ما ازبکستان و چین هستند. ازبک‌ها به پرتغال رفته‌اند و تمرینات زمستانی را آنجا برگزار می‌کنند و چین هم که همیشه در اردوست. حالا ما کجای کار هستیم؟ من اغراق نمی‌کنم. ما حتی روی تغذیه عادی هم مشکل داشتیم بعد با این شرایط می‌خواهند مدال هم کسب کنیم. ما بیشتر از یک ماه پیش به وزیر ورزش نامه فرستادیم و مشکلات را مطرح و عنوان کردیم این رشته به چه سرنوشتی دچار شده است. امیدوارم وزارت ورزش تصمیم درستی بگیرد و قایقرانی را از این شرایطی که پیش آمده نجات بدهد چون واقعا تمام زحمات سال‌های اخیر از بین رفته است.

نبود مربیان خارجی هم در کیفیت فنی کار ملی‌پوشان تاثیر گذاشته است؟

در این باره قبلا با خود مربیان صحبت کردیم. ما در مسابقات آسیایی مشکلاتی داشتیم که قرار شده در برنامه‌ریزی تغییراتی ایجاد شود. مربیان داخلی این کار را انجام می‌دهند.

علی رضایی ‌/‌ جام‌جم