شادمانی در مراسم تدفین

سید غلام‌رسول شیعه مذهب و در گذشته مورد توجه مسلمانان بویژه مسلمانان هندی بوده است. همین توجه باعث شده که این بنا در دوره‌های بعدی تحت تأثیر معماری هندی قرار گیرد. طبق روایات در سفری به چابهار تصمیم داشته که زن چابهاری اختیار کند و به تدارک چنین منظوری مشغول می‌شود. اما در شب عروسی دچار کسالت می‌شود به گونه‌ای که در بستر مرگ می‌افتد و چون مورد توجه مردم بوده، هنگام مرگ به آنها وصیت می‌کند که پس از مرگ سوگواری نکنند و به جای آن مدت ده شبانه روز بر سر قبرش شادی کنند تا روحش شاد شود.

به همین منظور مراسم او هر ساله از پانزدهم ذی‌القعده به مدت ده روز بر پا می‌شده و در این مراسم عده زیادی از مردم چابهار و مناطق همجوار شرکت می‌کردند. در مراسم جشن و پایکوبی مردم چابهار، در صبح روز اول و دوم حیاط آرامگاه توسط زنان جارو زده می‌شود و مردها با لباس پاکیزه به فراهم کردن بساط جشن می‌پرداختند، و هنگامی که آفتاب طلوع می‌کرد ساز و دهل می‌نواختند. قوالان پاکستانی، آوازخوانان هندی و خواننـدگان سیاه‌چهره و مهمان‌نوازان بلوچ به هر طریقی در این شادی خدمت می‌کردند و این مراسم به مدت ده روز در سه نوبت صبح، عصر و شامگاه اجرا می‌شد.

زنان کهنسال به درون آرامگاه می‌رفتند در حالی که در این زمان مردان در بیرون محوطه پیشخوان به نواختن ساز و دهل مشغول بودند و چند زن جوان‌تر به پایکوبی می‌پرداختند و زنان مسن در درون آرامگاه به دعا مشغول می‌شدند تا سال دیگر زنده بمانند و در مراسم جشن عروسی سیدغلام‌رسول شرکت کنند.