کهن آیین ایرانی

فرهنگ و هنر ایران در طی سالهای پیشین فراز و نشیبهای فراوانی را پشت سر گذاشته است ، فراز و نشیبهایی که محصول سیاست های شتابزده دستگاه های متولی مقوله فرهنگ و هنر کشور بوده است.

کد خبر: ۶۳۲۵۵

این مهم هنوز هم به ثباتی که نیازمند انجام فعالیت های فرهنگی و هنری است ، دست نیافته. بی تردید ، اندیشیدن تمهیدهای مقطعی و بی توجهی به پیشینه های فرهنگی و هنر بومی بخش مهمی از عوامل این بی ثباتی هاست.
روزگاری پدران ما از سختی و سنگلاخ جاده ابریشم به آسانی می گذشتند تا هنر و فرهنگ را در کنار کالا و اقتصاد به دو سوی آسیا برند و اکنون در عصر ارتباطات و رویارویی فرهنگ ها به حق انتظار این است که متولیان فرهنگ و هنر کشور و کارگزاران رسانه ها توجه عمیق خود را به برنامه ریزی های فرهنگی معطوف دارند ، چرا که اگر مردم ارتباط خود را با رسانه های خودی از دست بدهند و یا پیام هایی که موردنیازشان است دریافت نکنند ، خود را در رسانه های دیگر جستجو می کنند و پیوندشان با فرهنگ بومی و محلی خدشه دار خواهد شد.
آن هم در روزگاری که رسانه های غربی با فعالیت های مختلف تبلیغی فرهنگ و رفتار خود را آن طور که می خواهند القا می کنند و به آنچه که مالک آن نیستند ، افتخار می کنند. آنچه بی تردید همگان بر آن اتفاق نظر دارند ، ضرورت توجه جدی و بنیادی رسانه به قلمرو هنر و فرهنگ و شناخت توانایی ها و استعدادهای درخشان جامعه در این عرصه است تا با نگاه به گذشته ای نه چندان دور و با تعمق در متن هنر اصیل و سازنده ، جانمایه های ملی و مذهبی را دستمایه اعتلای هنر و فرهنگ کشور نماید.
با این همه ، در میان حجم وسیعی از برنامه های تقلیدی و جنگهای کم محتوا و گهگاه بی محتوا ، سریال ها و فیلمهای داخلی و خارجی که عمدتا برای پرکردن اوقات بیننده به بدترین وجهی تهیه می شود، شبکه یک سیما در «اول بهار» مخاطبانش را میهمان نمایش های ملی سنتی و موسیقی اقوام ایرانی کرد. «اول بهار» عنوان برنامه ای بود که این شبکه با آن ، 14 شب مخاطبان بسیاری را به بخشی از کهن آیین ایران پیوند زد.
ویژگی های خاص در محتوا و فرم این برنامه ، توجه ویژه متولیان رسانه را می طلبد. نگاهی با تعمق به موسیقی ، تئاتر و ادبیات کهن ایران زمین ، با پرداخت امروزی و ارائه ای متفاوت ، برنامه ای جذاب برای علاقه مندان فراهم آورد. و اما چند کلام پیرامون این برنامه. «اول بهار» به دلیل حضور عناصر جذابی چون نمایش های سنتی که اغلب موزیکال و زنده بودند و همچنین استفاده از نمادها و فضاهای کهن و ملموس از شرایط ویژه ای برخوردار بود. در بخش موسیقی پاپ ، سوالاتی دقیق مطرح می شد که مخاطب می توانست میزان دانش و آگاهی خود را مورد سنجش قرار دهد.
همچنین تنوع خوانندگان برنامه ، خواندن ابیاتی از کلام حافظ شیرازی از سوی خوانندگان به تقاضای مجری و تدوین ویژه این بخش از نکات حایز اهمیت «اول بهار» به شمار می رفت. گرچه شاید بتوان گفت که نبود مجری و بهره گیری از کارشناسی آگاه در طول برنامه به ریتم آن کمک بیشتری می کرد. در این بین استفاده از تصاویر گرافیکی کوتاه در میان نمایش ها و گفتگوها زیبایی بصری خاصی به برنامه داده بود.
آیین ها ، نمایشها ، خرده نمایش ها، پرده خوانی ها، نقالی ها، موسیقی نواحی ، همه و همه با ترکیب بجا و مناسب ، برنامه ای قابل قبول ایجاد کرده بود که امید می رود با گسترش این اقدامات در تعمیق هنر و فرهنگ ملی و مذهبی و مقابله با هجوم گسترده و نامیمون فرهنگ ابتذال و استعمار موثر افتد.