دژی تسخیر‌ناپذیر به نام سن‌خوزه

لوس تیکاس (کاستاریکا) برای چهارمین بار است که به مرحله پایانی جام‌های جهانی راه یافته و در ادوار اخیر فقط در سال 2010 در آفریقای جنوبی غایب بوده است. این‌بار نیز ملی‌پوشان کاستاریکا حول محور «برایان روییز» هافبک محوری و بازیساز خود حرکت می‌کردند، ولی بجز این بازیکن خلاق و صاحب بازوبند کاپیتان کاستاریکا، عوامل دیگری نیز در راهیابی این کشور متعلق به آمریکای شمالی و مرکزی و حوزه دریای کارائیب (کونکاکاف) به جام جهانی بیستم نقش داشته‌اند. این عوامل پنج‌گانه و آدم‌های مرتبط با آن از این قرار است:

یک خط دفاعی قدرتمند

تیم ملی کاستاریکا ذاتا تیمی است که دوست دارد حمله کند و ذره‌ذره و به آرامی جلو بیاید و با بازیسازی از خط میانی، حرکات تهاجمی‌اش را شدت بخشد و کلا دفاع مستحکم و توجه به آن در عادات و بافت فوتبال کاستاریکا جایی نداشته است.

با این حال، آن رویکرد‌ها تغییر یافته و «خورگه لوییز پینتو» سرمربی کاستاریکا یک خط دفاعی پرقدرت را برای تیمش به وجود آورده است. این خط از مایکل اومانا، کریستین گامبوا، برایان اوویه‌دو و جان‌کارلو گونزالز شکل گرفته و پشت سر آنها درون دروازه این تیم نیز کیلور ناواس ایستاده که از برترین سنگربانان منطقه است. کاستاریکا در هشت بازی‌اش در مرحله نهایی انتخابی جام جهانی 2014 فقط پنج گل خورد و همین آمار نشانگر صحت ادعای فوق و دلیل صعود این کشور است.

جادوگر پیر مرکز زمین

اگر تیم فعلی کاستاریکا در قیاس با گذشته این کشور زمخت‌تر و نیرومندتر، اما صاحب فن و انعطاف کمتری نشان می‌دهد، در عوض برایان روییز هست تا این فاکتور مهم آخر و طراوت فنی را به تیمش ببخشد. این هافبک قدبلند و لاغر، اما سریع و فنی، فوتبال باشگاهی‌اش را در انگلیس و در باشگاه فولام تعقیب می‌‌کند و در قلب هریک از حرکات فنی رو به جلوی تیم ملی کاستاریکا می‌توان ردپای او را دید.

او را «کومادریخا» نامیده‌اند که هم اشاره‌ای به قوه فرماندهی اوست و هم بیان راه حرکت پرحیله او در زمین که مثل یک شیء لغزان از مشت رقبا خارج می‌شود. او دید و قوه بازیسازی بزرگان فوتبال و «شماره 10»‌های سابق را در وجودش دارد؛ نسلی که انگار رو به انقراض می‌رود.

خط حمله‌ای پیر و جوان

اگر پاس‌های هافبک مدبری مثل روییز می‌تواند پایه‌گذار گل‌های مورد نیاز کاستاریکا باشد، به سبب حضور مهاجمانی زبده در تیم کاستاریکا است که هم مسن‌ها در آن یافت می‌شوند و هم جوان‌ترها.

خوشبختی لوس‌تیکاس این است که در خط آتش خود هم الوارو سابوریوی کهنه‌کار را دارد و هم جوئل کمپبل را که یک مهاجم ضربتی جوان است. خصوصیات این دو بسیار متفاوت است، اما ادغام آنها با یکدیگر خط حمله کاستاریکا را کارآمدتر و برای رقبا پیچیده‌تر می‌سازد. سابوریو 32 سال دارد و بهترین گلزن تاریخ حیات تیم باشگاهی‌اش ـ رئال سالت لیک از لیگ حرفه‌ای فوتبال آمریکا ـ به‌شمار می‌آید و برای تیم ملی کاستاریکا نیز زننده 31 گل در 74 مسابقه بوده است.

کمپبل در نقطه مقابل 21 سال بیشتر ندارد و تکنیکی و تیز است. این دو در مجموع ده گل برای کاستاریکا در مسابقات اخیرش در مرحله انتخابی جام جهانی بیستم زده‌اند.

کسب دائمی امتیاز در دیدارهای خانگی

در یک دوره مسابقه انتخابی بدیهی است که باید در دیدارهای خانگی برنده شوید و در بازی‌های دور از خانه حداقل یکی دو تساوی بگیرید و کاستاریکا این اصل را در مسابقات انتخابی جام جهانی 2014 بخوبی رعایت کرده است. در این ارتباط استادیوم ناسیونال در سن‌خوزه پایتخت کاستاریکا تبدیل به قلعه‌ای تسخیر‌ناپذیر برای کاستاریکا و به واقع برای رقبای این تیم شده است.

لوس‌تیکاس، چهار مسابقه خود برابر جامائیکا، پاناما، هندوراس و آمریکا را در این محل فتح کرده است و در این دیدارها هشت گل زد و فقط یک گل خورد. با چنین کارنامه خانگی و با داشتن دژی به نام سن‌خوزه شاید در دیدارهای دور از خانه چندان هم امتیاز نخواهید.

اتفاق ویژه

برد یک ـ 3 کاستاریکا برابر آمریکا در سن‌خوزه، کفه ترازو را در پیکارهای انتخابی به سود کاستاریکا کرد و از آن پس برتری روحی این تیم بر رقبایش رشد قابل ملاحظه‌ای داشته است. این به واقع سخت‌ترین شکست تیم آمریکا با هدایت یورگن کلینزمن معروف و آلمانی در این رقابت‌ها بود. البته آمریکا اینک هشت بازی متوالی است در خاک کاستاریکا به این رقیب می‌بازد و این‌بار خوش‌اقبال هم بود، زیرا اگر مهاجمان لوس‌تیکاس دقت بیشتری در کار خود داشتند و دروازه‌بان آمریکا نمی‌درخشید، شکستش بسیار سنگین‌تر هم می‌شد. این ویژه‌ترین اتفاق سهیم و دخیل در صعود کاستاریکا به مرحله پایانی یک دوره دیگر جام جهانی بود.

گفتنی است، تیم ملی فوتبال کاستاریکا در گروه D جام جهانی برزیل با تیم‌های اروگوئه، ایتالیا و انگلستان قرار گرفته است.

فیفا / مترجم: وصال روحانی