به "باشگاه داری واقعی" فکر کنیم

محمد حمیدی

محمد رویانیان در گیر و دار ماندن و رفتن از پرسپولیس است. او با همه پروژه های بزرگ و کوچکی که برای سرخ ها در نظر و دست اجرا دارد، برای ماندن در کنار آنها به شرط و شروطی رسیده و ماندن خود را به پذیرش آنها وابسته دانسته است. پرسپولیس با کوهی از گرفتاری های مالی رو به روست و چشم امید به وزیر تازه وارد وزارت ورزش و جوانان دوخته تا با نشان دادن چراغ سبز به گزینه هایی همچون بابک زنجانی یا حسین هدایتی برای ورود به هیات مدیره باشگاه دردهایش را در روزهای صدرنشینی شاگردان علی دایی در لیگ برتر تسکین دهد.
همزمان با کش و قوس های محمد رویانیان و پرسپولیس رقیب سنتی یعنی استقلال هم روزهایی سرد و ابری را از سر می گذراند. میرشاد ماجدی، سرپرست استقلال نگاه ویژه وزارت ورزش و جوانان را به سرخآبی ها طلب می کند. طلب مالی جواد نکونام از آبی ها هم به وزارتخانه کشیده شده و کاپیتان استقلال را هم هر از گاهی به فکر رفتن می اندازد. امیر قلعه نویی برای نگه داشتن پژمان منتظری در کنار دیگر شاگردانش باید خود دست به کار شده و با علی فتح الله زاده نشست بگذارد. استقلال در روزهای پرکار پیش رویش در ایران و آسیا به تک تک مهره های کنونی اش سخت نیازمند است.
در تبریز تراکتورسازی هم با گرفتاری مشابهی همانند پایتخت نشیان دست و پنجه نرم می کند و تا همین هفته از لیگ برتر سیزدهم نیز چند باری شاهد اعتصاب بازیکنانش در تمرین ها بوده است. همین چند وقت پیش بود که شنیده شد بازیکنان تراکتور تمرین را به تعطیلی کشانده و سوار ماشین های گرانقیمت خود شده و به خانه هایشان بازگشتند. اکثر بازیکنان تراکتور و کادر فنی در مواجهه با دریافت مطالبات خود با همان توجیه های همیشگی مسئولان تراکتورسازی مواجه شدند همگی به صورت کاملا سمبولیک و تمرین شده تمرین تراکتور را تعطیل کردند و به خانه های خود بازگشتند. بازیکنان تراکتور ادعا می کردند از وعده و وعیدهای همیشگی مسئولان تراکتور خسته شده اند.
در گیلان امیر عابدینی با سال ها تجربه کار در پایتخت می بیند و می شنود که داماش ایرانیان با خطر انحلال رو به روست و تهدید به استعفا آخرین دستاویز او برای بقای خود و باشگاهش شده.
مشکل مالی باشگاه ها نه تنها از آن لیگ برتری هاست نه به امروز و دیروز بازمی گردد. به قول معروف در فوتبال و مقیاس گسترده تر ورزش ما تا بوده، همین بوده! ورزشی که چند سالی است پر سر و صداتر از همیشه فریاد حرفه ای بودن سر داده با آماتورترین گره سرگرم است و برای حل آن به نظر کورمال کورمال تنها به دور خود می چرخد و می گردد.
برای نخستین بار پس از سال ها اداره امور ورزش به دست کسی سپرده شده که از خانواده ورزش است و البته با سال ها حضور در دانشگاه از دانش و تجربه لازم برای کار در این حوزه برخوردار است. دکتر محمود گودرزی در همین روزهای کوتاه صدارتش بارها ناچار شده به ناله و فغان تیم های ملی و باشگاه ها، فدراسیون ها و هیات ها گوش بسپارد.
با نگاهی به عنوان و تاریخ تیم های ورزشی به خوبی درخواهیم یافت که تقریبا تمامی آنها عنوان باشگاه را با خود به همراه دارند. تاریخ باشگاه داری ما به دهه 20 بازمی گردد. همان زمان که به عنوان نمونه مرحوم دکتر اکرامی باشگاهی همچون شاهین را پایه گذاری کرد یا آرارات که سال آینده هفتادمین سال تاسیس خود را جشن خواهد گرفت.
به نظر می رسد نیم قرن برای حل مشکل تاریخی باشگاه های ما زمانی کافی بوده باشد ولی ... حقیقت این است که ورزش ما در طول تمام این سال ها شاهد باشگاه هایی بوده که حتی در کوتاه مدت باشگاه داری را تمرین نکرده اند. دولتی بودن بسیاری از باشگاه ها و نداشتن نظارت درست بر بیلان مالی راه را بر باشگاه داری و باشگاه داران خصوصی بسته و آنها را در همان آغاز راه تارانده است. حال وزیر باید به جای سیاست گذاری های کلان در بخش ورزش به کوچک ترین مشکلات صنفی ورزشکاران و مربیان و تیم ها و باشگاه ها بپردازد.
پرسش این جاست که آیا زمان آن فرا نرسیده تا به خصوصی سازی باشگاه ها جدی تر از هر زمان دیگری اندیشیده شود و باشگاه ها چه زمانی به تعریفی درست و حقیقی از مفهوم باشگاه و باشگاه داری دست خواهند یافت؟