درخشش بیلبائو در فصل صدرنشینی غول‌ها

وقتی مارچلو بی‌یلسای آرژانتینی بعد از گذراندن سه فصل موفق، سن مامه (ورزشگاه اختصاصی بیلبائو)‌ را ترک کرد، این باور به وجود‌ آمد که همراه با خود روزهای خوش را نیز از آنجا برده است، اما 12 هفته بعد از شروع فصل جاری لالیگا، ارنستو وال ورده ، سرمربی امسال مردان این تیم باسکی طوری عمل کرده که باورها و احتمال‌های قبلی فروریخته و امیدواری جای آن را گرفته و رویای تکرار پیروزی‌های گذشته در اذهان نشسته است. در عین حال، وال‌ورده که تیمش را در این فصل از لالیگا دائم بین رتبه‌های چهارم تا ششم جدول حرکت داده، معتقد است نباید خوشبینی را تا آن حد پیش برد که تصور کرد بیلبائو در پایان فصل جاری‌ حتما بعد از سه غول لالیگا چهارم شده و مجوز شرکت در فصل بعدی لیگ قهرمانان قاره را می‌گیرد.

امسال ویارئال نیز بازگشتی توفانی به دسته اول لیگ اسپانیا داشته و بیلبائو برای چهارم شدن و اخذ مجوز فوق، اضافه بر زیردریایی‌های زرد (لقب ویارئال)‌ باید ختافه، اسپانیول و البته سه‌ویا و والنسیا را هم که بتدریج در جدول بالا خواهند‌ آمد، کنار بزند و در لیگی طولانی که هر اتفاقی در آن متصور است‌ این اصلا یک امر تضمین شده و حتمی نیست.

آنچه دور از تردید است، این که مردان سن‌مامه از 1998 به این سو هرگز با کسب یکی از چهار رتبه نخست لالیگا به کار خود در این مسابقات پایان نداده‌اند و اگر انجام این کار در هر فصلی امکان‌پذیر می‌بود، امسال به سبب نیروی فراوان سه قطب اصلی و نامشخص‌بودن وضع سایرین، این کار سخت‌تر و دور از ذهن‌ به نظر می‌رسد. لابد با احتساب این موارد است ‌ وال‌ورده که از اوایل تابستان جای ال‌لوکو (لقب بی‌یلسا) را در بیلبائو گرفت، می‌گوید: «تا به حال فقط 12 هفته از فصل جاری لالیگا سپری شده و این که چطور می‌توانیم از حالا به یک نتیجه‌گیری قاطع درباره رتبه‌مان در پایان فصل برسیم مساله‌ای است که لااقل من از آن سر درنمی‌آورم. ما در این مقطع از فصل تنها کاری که می‌توانیم انجام بدهیم، اندوختن هر چه بیشتر امتیازات و رفتن به سمت جلو و سپس بررسی مجدد اوضاع در زمان‌های اندک فراغتمان و آن گاه حرکت مجدد به سمت اهداف بعدی است. هر مسابقه‌ای که از راه می‌رسد، جدی و سخت است؛ یکی به سبب توانمند و آرزومندبودن رقبا و دوم به این دلیل که با گذشت هر هفته تاکتیک‌های ما برابر رقبا عیان‌تر و به تبع آن کار ما برای پیروزی مجدد سخت‌تر می‌شود. توصیه من به شاگردانم در این هفته‌های خوش همیشه یک چیز بوده و آن پرهیز از هیجان و خوشبینی بیش از حد و جانشین ساختن تعقل و تاکتیک‌های درست به‌جای آن است.»

با این حال، هواداران بیلبائو امسال دائم بردهای تیمی را جشن گرفته‌اند که حتی در دوره کار بی‌یلسا و کسب دو عنوان دومی (در جام حذفی اسپانیا و لیگ اروپا) در فصل 2011 ـ 2010 نوعی ناپختگی در آن به چشم می‌خورد و نوسان‌های روحی‌اش مشهود بود. برد صفر ـ یک اخیر در زمین ختافه، اولین پیروزی مردان باسکی را در استادیوم الفونسو پرز که متعلق به ختافه است، شکل داد و هواداران تیم باسکی را که با چند اتوبوس به این ورزشگاه رفته بودند، بشدت شادمان کرد. اما حقیقت آن است که بیلبائو برای کسب این پیروزی رنج زیادی برد و مدیون تک‌گل زودهنگام ایرمیک لاپورته و فراتر از آن دروازه‌بانی عالی گورکا ایرازوز شد، وگرنه هرگز به این برد نمی‌رسید. اوج هنر ایرازوز زمانی بود که یک پنالتی شلیک‌شده توسط دیه‌گو کاسترو، مهاجم ختافه را دفع کرد.

مجموعه این حوادث، وال‌ورده را صاحب این یقین کرده است که ادامه فصل جاری برای تیمش بسیار سخت‌تر خواهد بود و از حالا نباید جشن کسب مقامی را گرفت که واقعا به دست نیامده و شاید در پایان فصل نیز حاصل نشود. وال‌ورده می‌گوید: «ما باید تا پایان فصل رنج ببریم و این مهم‌ترین قسمت قضیه است و اگر این کار را به‌عنوان پایه کار و سنگ بنای اولیه‌مان نپذیریم، اوضاع‌مان زار خواهد شد.»

S.I.com / مترجم: وصال روحانی