زاویه دید

کودکان آسیب‌دیده در انتظار قاب مناسب

تعداد سریال‌هایی که درباره ناهنجاری‌های کودکان و نوجوانان ساخته می‌شود، در میان انبوه سریال‌های تلویزیونی چندان زیاد نیست. از مهم‌ترین سریال‌هایی که در این باره در شبکه‌های مختلف تولید شده، می‌توان به سریال «بچه‌های خیابان» به کارگردانی همایون اسعدیان، «رویای گنجشک‌ها» ساخته راما قویدل، «دوران سرکشی» به کارگردان کمال تبریزی و البته سریال «همه بچه‌های ما» به کارگردانی تاجبخش فنائیان اشاره کرد که این روزها از شبکه دو پخش می‌شود.

کد خبر: ۶۱۴۳۰۱

هر کدام از این سریال‌ها از زوایه‌ای متفاوت به مساله کودکان و نوجوانان بی‌سرپرست یا بدسرپرست پرداخته‌است و همه آنها در کنار روایت ماجراهایی برآمده از واقعیت، تلاش کرده‌اند توجه مخاطبان تلویزیون را به این کودکان و مشکلات آنها جلب کنند و به اندازه‌ یاد و خاطره‌ای که از هر کدام از این سریال‌ها داریم، توانسته‌است بر ما تاثیر بگذارد.

طبیعی است در میان انبوه سریال‌ها و برنامه‌های مختلف تلویزیون، سریال‌هایی از این قبیل که به ناهنجاری‌ها و معضلات می‌پردازد، برای تاثیرگذاری بر مخاطب و ماندگاری در ذهن او وظیفه‌ دشوارتری بر دوش دارد. این آثار باید ناهنجاری‌ها را به صورت واقعی و باورپذیر به نمایش بگذارد، در عین حال قواعد درام را برای ایجاد جذابیت رعایت کند و ضمن رعایت ملاحظات تلویزیون و مخاطبان عام، بیننده را چنان درگیر کند که از پای تلویزیون تکان نخورد.

سریال‌هایی که معضلات و ناهنجاری‌ها را طرح می‌کند و با هدف ایجاد حساسیت در جامعه ساخته می‌شود، سریال‌های گذری و سرگرم‌کننده نیست که مخاطب بتواند همزمان با انجام کارهای مختلف آنها را تماشا کند. این سریال‌ها باید بتواند مخاطب خود را درگیر کند و او را پای تلویزیون بنشاند.

ریتم، دکوپاژ و میزانسن در سریال‌های این‌چنینی اهمیت ویژه‌ای دارد و لازم است تعلیق‌ها در بهترین زمان ایجاد شود. این سریال‌ها نیاز به اوج و فرود مناسب دارد تا مخاطب نه در دام لحظات نفسگیر گرفتار شود و نه ادامه سریال را به واسطه زنگ‌ تفریح‌های طولانی یا بی‌حساب رها کند.

دکوپاژ درست و میزانسن‌های مناسب با هر صحنه این امکان را به مخاطب می‌دهد که حس صحنه را دریافت کند و از این‌رو با نمابندی مناسب می‌توان مخاطب را پای سریالی که تلخی‌ها و معضلات را به نمایش می‌گذارد، میخکوب کرد.

تولید سریال‌های تلویزیون درباره مسائل اجتماعی یکی از وظایف مهم تلویزیون است و باید انجام این وظیفه به کسانی سپرده شود که کارشان را خوب بلدند؛ زیرا بی‌تجربگی یا کمی اشتباه کافی است تا مخاطب نسبت به سریال‌هایی که معضلات اجتماعی را طرح می‌کند، شرطی شود و از همان ابتدا در مقابل تماشای چنین آثاری مقاومت کند.

طرح ناهنجاری‌ها و معضلات بویژه آسیب‌های مربوط به کودکان در قالب سریال تلویزیونی نیازمند هوشمندی بسیار است وگرنه نه‌تنها به نتیجه موردنظر ختم نمی‌شود، بلکه ممکن است تاثیر معکوس نیز به‌جا بگذارد.