
اگر هیچ دزد سومالیایی راه را بر هیچ کشتیای در خلیج عدن نمیبست، هیچ مبارزهای بین نیروی دریایی ارتش و این دزدها به وقوع نمیپیوست در نتیجه شاید معاونت هنری ارتش جمهوری اسلامی ایران هم به فکر تولید بازی رایانهای براساس ماجرای مقابله با دزدها نمیافتاد.
«مبارزه در خلیج عدن» عنوان بازی ایرانی است که با حمایت مادی و معنوی ارتش و براساس مبارزههای این نهاد با دزدان دریایی خلیج عدن تولید شده است. این بازی صرفنظر از جزئیات تکنیکی و فنیاش که در ادامه مورد اشاره قرارخواهد گرفت، از آنجا که ریشههایی در واقعیت دارد، به لحاظ محتوایی جذابیت خاصی برای گیمرهای ایرانی دارد.
بازی در ژانر مبارزه مسلحانه تکنفره با دشمن طراحی شده و داستان درگیری ارتش با گروه موسوم به اره ماهی را روایت میکند. این گروه دزد دریایی، کشتی ایرانی را دزدیدهاند و مبارزه برای دستگیری ارهماهی به وقوع میپیوندد. داستان بازی خطی و یکپارچه است و مدت زمان بازی به صورت پیوسته حدود 45 دقیقه است. زمانی که البته از دید گیمرهای حرفهای خیلی کوتاه است و با استانداردهای یک بازی رایانهای قابل قبول فاصله دارد. ژانر بازی شبیه بازی معروف «Call of duty» است و حتی برخی منابع آن راCall of duty ایرانی نامیدهاند.
بازی از لحاظ گرافیک ساختار قابل قبولی دارد و المانها به شکلی باورپذیر جاگذاری شدهاند. ظرافتهای گرافیکی هم اگرچه به پای بازیهای حرفهای روز دنیا نمیرسد، اما وضع قابل قبولی دارد. محیطهای بازی خوب طراحی شدهاند و طراحی کلی و نوع جایگذاری اشیا با فکر انجام شده است. به دلیل این که بیشتر مراحل بازی در یک جزیره انجام میشود، تنوع آنچنانی در لوکیشنها وجود ندارد. البته در بخشهای کوتاهی از بازی قسمتهایی همچون کشتی تجاری ایران، ساحل جزیره و قرارگاه آموزشی نیروهای دریایی نیز دیده میشود.
یکی از انتقادات اصلی به داستان بازی مربوط میشود. اغلب بازیسازان برای توجیه ضعفهای ساختاری و تکنیکی بازی بهانههایی همچون دسترسی نداشتن به موتورهای گرافیکی چندمیلیون دلاری را پیش میکشند و البته حق هم دارند. نکته قابل تامل استفاده نکردن از یک داستاننویس حرفهای در اغلب بازیهای ایرانی است. در بیشتر موارد کل کار در همان تیم محدود فنی خلاصه میشود و بازی از ظرافتهای دراماتیک که در بازیهای معروف غربی وجود دارد بیبهره میشود. مبارزه در خلیج عدن نیز به یک معنا از همین ضعف رنج میبرد، همان طور که اشاره شد داستانی نسبتا خطی دارد و در آن از پیچیدگیهای داستانی برای ایجاد تعلیق و دلهره مضاعف در گیمر خبری نیست. 45 دقیقهای بودن کل زمان بازی، به خودی خود نشانهای از این است که داستان این بازی تقریبا خالی از جزئیات است و این به کلیت کار کمی لطمه زده است.
عرفان پارسا / جامجم
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم