وقتی نور به مجسمه‌ها می‌تابد

آثار این نمایشگاه موضوع خاصی را دنبال نمی‌کند، بلکه بازتاب دهنده دغدغه همیشگی هنرمند در زمینه سبکی (کم وزنی) است که این بار مولفه روشنایی و تاریکی را در بردارد.

عماد درباره این آثار می‌گوید: در این آثار از ورق‌های کارتن پلاست، پلی کربنات، آلومینیوم و نور بهره گرفته‌ام. نور به عنوان یک عنصر اصلی در این مجسمه‌ها به کار گرفته شده، بنابراین قدرت این حجم‌ها معطوف به خودشان نیست، بلکه به خارج از خود معطوف است.

یکی از مشخصات بارز مجسمه‌های عماد در این نمایشگاه، روشنایی و عبور نور است که خود در این باره می‌گوید: تمام این حجم‌ها سایه دارند. به این ترتیب که وقتی نور از آنها عبور می‌کند سایه‌ها روشن می‌شوند. بر این اساس نام نمایشگاه را نیز سایه روشن انتخاب کرده‌ام.

عماد که تاکنون آثارش در کشورهای مختلفی مانند هندوستان، امارات، کویت و فرانسه به نمایش درآمده و پنج مجسمه او در فضاهای شهری تهران و سایر نقاط ایران نصب شده است، درباره عدم نامگذاری آثارش می‌گوید: از نظر من نامگذاری به تنهایی یک اثر هنری است و بسادگی نمی‌توان عنوانی را برای یک اثر انتخاب کرد، زیرا باید این نام در ذهن پخته شود. انتخاب عنوان اگر سطحی صورت گیرد نوعی بی‌احترامی به مخاطب محسوب می‌شود. من عنوان کلی سایه روشن را برای این نمایشگاه برگزیدم و ضرورتی ندیدم برای هر اثر نامی انتخاب کنم. برای مثال وقتی مخاطب آن حجم سیاه و تاریک را می‌بیند که نوری در زیرش تابیده شده و از آن مجسمه دریافت حضوری دارد، دیگر لزومی ندارد برای آن عنوانی انتخاب شود.

او که در حال حاضر چهاردهمین نمایشگاه خود را برگزار کرده است، در مورد بافت‌های موجود در این حجم‌ها که به صورت لایه‌های افقی مشبک روی هم قرار گرفته‌اند نیز ادامه می‌دهد: من با متریالی که در این آثار بهره گرفته‌ام بسیار کار کرده‌ام. از نظر من اشکالی که به وجود آمده‌اند بهترین حالت آن است. در واقع هر کس می‌تواند شکلی که دوست دارد در آنها به وجود آورد، زیرا قابلیت ماده با فرد تعیین می‌شود.

عماد می‌افزاید: من در این حجم‌ها شکل سازی نکرده‌ و لزومی هم ندیده‌ام اشکالی در آنها به‌وجود آورم که برای مخاطبان مصداقی از طبیعت باشند. من فقط با این مواد کار کرده‌ و دنبال معنایی بوده‌ام که از یک ماده می‌تواند استخراج شود.