یارمحمدی ، 5عامل را در ارتباط با طراحی دیواره های جداکننده و نیز نحوه قرارگیری اتاقهای مجاور دخیل می داند. این عوامل عبارتند از:
ضخامت دیواره جداکننده: با افزایش ضخامت دیواره جداکننده میزان کاهش انتقال صوت نیز بیشتر می شود.
نوع اتصال دیواره جداکننده به دیواره های کناری: با تغییر نوع اتصال از ساده به گیردار، میزان کاهش انتقال صوت در عبور از دیواره جداکننده به طور قابل ملاحظه ای بهبود می یابد.
استفاده از دیواره های جداکننده دو جداره به جای دیواره های معمولی: در این حالت ، میان دو جداره دیواره جداکننده از یک لایه هوا استفاده می شود.
دیواره دو جداره میزان کاهش انتقال صوت در عبور از پارتیشن را تا اندازه ای بهتر می کند.
استفاده از دیواره های جدا کننده قاب بندی شده یا تقویت شده (که در این طرح به عنوان روشی جدید معرفی شده است): با استفاده از این روش میزان عبور صوت از دیواره جداکننده به میزان قابل توجهی کاهش می یابد. تغییر نوع قرارگیری اتاقهای مجاور هم از حالت متقارن به حالت نامتقارن: استفاده از این تکنیک ، باعث کاهش میزان صوت انتقال یافته از دیواره جداکننده می شود.
کاهش انتقال صوت در فرکانس های پایین
با استفاده از عوامل بهینه موثر بر انتقال صوت می توان شرایطی ایجاد کرد که در فرکانس های پایین میزان صوت انتقال یافته از دیواره جداکننده به حداقل برسد. یارمحمدی ، در این باره تاکید می کند، برای نیل به این هدف نوع قرارگیری اتاقهای مجاور هم باید به صورت غیرمتقارن و نوع اتصال دیواره جداکننده به دیواره های کناری به شکل گیردار باشد.
دیواره جداکننده باید به صورت دو جداره یا قاب بندی (تقویت ) شده طراحی شود. در صورت استفاده از عوامل فوق در طراحی دیواره جداکننده و نوع قرارگیری اتاقها میزان کاهش انتقال صوت از دیواره جداکننده نسبت به حالتی که این موارد اعمال نشده است ، به میزان دو برابر بهبود می یابد.
وی ادامه می دهد: به منظور کاهش انتقال صوت در فرکانس های پایین استفاده از روش پر هزینه کنترل فعال صوت متداول است. در این طرح ، با تاکید بر روش کنترل غیرفعال صوت و بدون هزینه زیاد، چگونگی کاهش میزان صوت انتقال یافته از دیواره جداکننده در فرکانس های پایین معرفی شده است.
از این روش ، برای بهبود طراحی اتاقهای مجاور هم در آپارتمان ها به منظور کاهش صوت عبوری و همچنین برای کاهش میزان صوت تولید شده با موتور خودروها می توان استفاده کرد.