گمنامی این مرد هزاران نام است...

...

گمنام شدی و استخوان را به تو دادند

بی نام ترین نام جهان را به تو دادند

از مادر تو جوان گرفتند و گذشت

آن سنگ غریب بی نشان را به تو دادند

#

از هور نه از جزیره از مجنون‌ها

از مادرکان گریه از دلخون‌ها

از فاو از اروند از آن کارون‌ها

برگرد بس است دوره افسون‌ها

#

گمنامی این مرد هزاران نام است

این سنگ سفید، سرخی صد جام است

این مرد که بی‌پلاک دفنش کردیم

اثبات هویت قبیله‌ای گمنام است

#

خم می‌شود هربار بر این سنگ سپید

قدی که در انتظار فرزند خمید

می‌بوسد و آرام به او می‌گوید:

دینن بالاما یورغونام اوغلوم قایید*

#

غمْ‌مادرِ تنهای ده ما جیران

بانوی شکسته قامت لب خندان

30 سال در انتظار آن طفل رشید

هر روز غروب می‌نشیند گریان

#

هر روز غروب می‌نشیند دم در

...30 سال گذشته ‌ها عزیزم؛ مادر

می‌گویم اگر که زنده بود او حتمن...

می‌گوید... عزیزم او می آید آخر

*به پسرم بگو خسته شدم؛ برگردد

مهدی جلیلی-جام جم آنلاین