صنعتی‌که متخصصانش را نمی‌خواهد

درست است که همچون سایر رشته‌ها نمی‌توان تمامی فارغ‌التحصیلان این رشته‌ها را افرادی کارآمد و با دانش کافی قلمداد کرد؛ اما به جرات می‌توان گفت ‌یک‌سوم دانشجویانی که در حوزه گردشگری و هتلداری مشغول تحصیل هستند به دلیل علاقه شخصی وارد این رشته شده و در طول تحصیل خود با تلاش و پیگیری بسیار توانسته‌اند در این حوزه به یکی از متخصصان بدل شوند.

صنعت هتلداری ایران با مشکلات بسیاری دست به گریبان است. نبود سرمایه‌گذار به میزان کافی، بروکراسی و کاغذبازی‌های اداری طولانی برای اخذ مجوز، فرسوده بودن بیش از نیمی از مراکز اقامتی کشور و بسیاری از مشکلات دیگر در حوزه این صنعت مشهود است، اما آنچه به این صنعت بیش از هر مشکل دیگری ضربه وارد می‌کند، کارکنان غیرحرفه‌ای است. بسیاری از افرادی که در مشاغل خدماتی مراکز اقامتی کار می‌کنند، اغلب تحصیلات مرتبط ندارند. نوع نگاه عموم مردم نیز به افرادی که در حوزه‌های خدماتی صنعت هتلداری به کار مشغولند، نگاه درستی نیست. متاسفانه بسیاری از مردم جامعه مشاغلی چون میزبانی در رستوران را جزو مشاغل سطح پایین تلقی می‌کنند. این درحالی است که در کشورهای پیشرفته دقیقا برعکس این تصور وجود دارد. در این کشورها افرادی که به نوعی با مهمانان از هر قشر و طبقه اجتماعی در برخورد مستقیم هستند، باید از افراد سطح بالا با تحصیلات مناسب و آشنا به اصول استاندارد آداب معاشرت باشند.‌ هتلداران و افرادی که وظیفه استخدام در مراکز اقامتی را به عهده دارند، معمولا علاقه‌ای به استخدام افراد تحصیلکرده و متخصص در حوزه هتلداری از خود نشان نمی‌دهند. در بیشتر موارد مشاغل متوسط به افرادی با تحصیلات دیپلم و پایین‌تر سپرده می‌شود. زمانی هم که هتلداران قصد استخدام افراد تحصیلکرده را در سطوح بالاتر دارند، تنها افرادی که مدارک دانشگاهی‌شان در حوزه زبان‌های خارجی است، مورد توجه قرار می‌گیرند. با این روند تحصیلکردگان رشته‌های مختلف هتلداری مجبور به ترک حرفه خویش و پرداختن به سایر مشاغل غیرمرتبط می‌شوند. پرسش اینجاست که اگر مسئولان این صنعت تصور می‌کنند ‌هتلداری حرفه‌ای پیش پا افتاده و بدون نیاز به هر گونه تخصص و دانش است، پس چرا صنعت هتلداری ما اینقدر بحران‌زده و پرچالش شده و نمی‌تواند به یکی از حوزه‌های موفق در کشور بدل شود و اگر این صنعت نیز همچون سایر بخش‌ها نیازمند تخصص و آگاهی است، پس چرا از افراد کارآزموده در مراکز اقامتی بهره گرفته نمی‌شود؟ چرا همچنان هتلداران و مسئولان تصور می‌کنند تسلط به یک زبان خارجی برای ارتباط مناسب با مهمانان هتل کافی است و ‌ وقتی فارغ‌التحصیلان این رشته‌ها بیکار شده یا به بیکاری پنهان دچار هستند، فکری به حال منحل کردن این رشته‌ها در دانشگاه‌های کشور نمی‌شود؟

مهشید ملک