مظلومیت شیعه در گذار تاریخ من کشته اشکم!

«من کشته ام برای اشک ، مومن یادم نمی کند مگر این که گریه اش بگیرد.» امام حسین (ع) 1

کد خبر: ۶۰۴۵۳

در سال 61ه'ه.ق اقدام بحق امام حسین (ع) در راه اصلاح امت جدش در موج خون فرونشست. زنده نگه داشتن یاد و مرام آن امام همام ، راه قیام و شورش علیه حکام جور را می گشود و گردن ها به سوی آن منبع رشادت و شجاعت ، کشیده می گشت.
جهت ممانعت از این امر، حکومت های جائر و باطل امویان و عباسیان ، با تکیه بر فتواهای بلعم با عوراهای هر عصر، شیعیان امیرالمومنین علی (ع) را با عناوینی همچون: یهودی ، قرمطی ، ملاحده ، رافضی و... از دم تیغ می گذراندند. اما یاد و ذکر قیام امام حسین (ع) چنان شیعیان را واله و شیدا می نمود که این حجم عظیم ظلم و کشتار را با فریادهای «یاحسین » به جان می خریدند و به فرزندانشان ، عشق حسین (ع) را می نوشانیدند.
در زمینه زنده ماندن قیام خونبار حسین (ع) حقایقی را باید در نظر داشت:
1- ازجمله کارهای اساسی ائمه بعد از امام حسین (ع)، تلاش در زنده نگه داشتن نام و مرام قیام عاشورا در میان شیعیان بوده است. در تاریخ صدر اسلام ، اخباری راجع به سوگواری زنان خاندان رسول (ص) در شهادت امام حسین (ع) وجود دارد. آنان و دیگر زنان مدینه که محبت خاندان رسول بر دل داشتند، بسیار گریسته و شیون نمودند.
2- امام سجاد(ع) و زنان خاندان پیامبر(ص) بعد از شهادت امام حسین (ع) همواره در حال سوگواری به سر می بردند و چون مختار، سر عبدالله ابن زیاد را به مدینه فرستاد ، به شکرانه آن ، خاندان پیامبر(ص ) از عزا خارج گشتند. ²
3- بنی امیه و بنی عباس در کوبیدن شیعیان ، سنگ تمام گذاشتند و از عیان شدن نمودهای محرم و قیام عاشورا بشدت مانع گشتند تا جایی که به دستور متوکل عباسی ، بارگاه امام را با خاک یکسان نموده و شخم زدند! ³
4- امرا و حکام بنی امیه چون حجاج ابن یوسف ثقفی ، در کوبیدن شیعیان ، حرارت باور نکردنی نشان می دادند. به فرموده امام باقر(ع): «در زمان حجاج ، اگر به کسی لامذهب و آتش پرست می گفتند، بیشتر می پسندید تا این که بگویند شیعه حسین هستی.» ⁴
به نوشته مسعودی: «حجاج 20 سال حکومت کرد و 120 هزار نفر را گردن زد. در زمان مرگش 50 هزار مرد و 30 هزار زن در زندان هایش به سر می بردند و 16 هزار نفر از زنان زندانی ، برهنه به سر می بردند. زندان زنان و مردان یکی بود و زندان حفاظی نداشت که مردم را از آفتاب تابستان و باران و سرمای زمستان محفوظ بدارد»! ⁴
5- خلفای بنی عباس با این که علویان و شیعیان در روی کارآوردن آنان بسیار کوشیدند، بعد از به قدرت رسیدن ، دست به کشتار وسیع ایشان زدند. منصور در زمان بنای بغداد، علویان دستگیر شده را در میان دیوارها قرار می داد! ⁶
تاریخ اوایل حکومت عباسی پر است از قیام علویان در مقابله با ظلم و جور عباسیان ، چنان که ابوالفرج اصفهانی ، کتابی تحت عنوان «مقاتل الطالبین» ⁷ نوشته و شرح قیام علویان را به صورت مبسوط بیان داشته است:
5- حکومت های ناصبی که در گوشه و کنار سرزمین اسلامی روی کار می آمدند ، خصلت ضدیت با شیعیان را از خلفای جور به ارث می بردند. به عنوان نمونه ، سلطان محمود غزنوی ، آشکارا می گفت: «برای عباسیان ، انگشت در جهان کرده قرمطی]منظور وی در اینجا، شیعیان است [می جویم و بر دار می کشم!»
8- زمانی که مال و جان شیعیان از تعرض در امان نبود، به طریق اولی ، آنان اجازه و امکان عیان سازی نمادهای مذهبی شیعی چون مراسم محرم و عاشورا را نداشتند و عموما در خلوتگاه های خود چنین مراسمی را بجا می آوردند.
7- آنچه را که شیعیان از تاریخ تشیع عموما و از مراسم عاشورای حسینی خصوصا در زمان سلطه غیرشیعه ، به نگارش درآورده بودند، به یقین توسط حکام جور و عامه متعصبی که توسط بلعم با عوراها به حد جنون تحریک می شدند، به آتش کشیده گشته و به نسلهای بعد نمی رسید. این دیوانگی ها حتی دامان مورخین متعصبی را که برخی از حقایق مربوط به تاریخ صدر اسلام را ثبت نموده بودند، می گرفت! به عنوان نمونه به این موارد توجه فرمایید:
الف - ابوعلی مسکویه می نویسد:
«در سال 310 ه'ه.ق محمدابن جریر طبری وفات یافت که حدود 90 سال داشت و شبانه به خاک سپرده شد، زیرا عوام اجتماع کردند و از خاکسپاری او در روز، ممانعت کردند و می گفتند که او رافضی است و سپس گفتند او ملحد بوده است!» ⁹
باید پرسید: چه کسانی نسبت رفض و الحاد به طبری داده و به این عناوین ، عامه مردم را علیه او شورانیدند!؛
ب- سلطان محمود غزنوی روز دوشنبه 9 جمادی الاولی 420، بسیار دارها بفرمود زدن. بزرگان دیلم را بر درخت (به دار) کشیدند و بهری (تعدادی) را در پوست گاو دوخت و به قزوین فرستاد و مقدار پنجاه خروار دفتر روافض [شیعیان] و باطنیان اسماعیلیان] ، از سراهای ایشان بیرون آورده زیر درختها و آویختگان بفرمود سوختن!» ¹⁰
این حجم عظیم کتابهای سوخته شده نشان می دهد که علما و نویسندگان آن عصر، بسیار فعال بودند و صنعت کاغذسازی و نویسندگی رونقی به تمام داشت.
مهمتر این است که حجم زیادی از این نوشته ها به شیعیان اختصاص داشت.
پ- وقتی ازبکان در سال 997ه'ه.ق بر مشهد مسلط شدند، چندین هزار مصحف و تفسیر را به گمان آن که کتب شیعه است در آب انداختند و اکثر آنها را به باغ شاهی برده آن حوض را از کتاب انباشتند ⁸
11- با همه این سختگیری ها، وقتی حکومت از دست متعصبان ، خارج و در دست شیعیان قرار می گرفت و در نتیجه ، فشار و منع حکومتی از سر دوستداران اهل بیت علیهم السلام دور می گشت ، مراسم عاشورای حسینی از انزوا و خلوتگاه خارج شده و در مجامع و مجالس ، آشکار می گردید.
به عنوان نمونه ، به موارد ذیل توجه فرمایید:
الف: در زمان تسلط آل بویه معزالدوله دستور داد مردم در عاشورا گرد هم آیند و اظهار اندوه کنند ، بازارها را بسته ، خرید و فروش ننمایند. در این روز ، قصابان گوسفند ذبح نکردند، هریسه پزها، هریسه [غذایی از گندم کوبیده و گوشت] نپختند. مردم آب ننوشیدند. در بازارها خیمه برپا کرده بر آنها پلاس آویختند. زنان به سر و روی خود می زدند و بر حسین ندبه می کردند. در این روز بر حسین نوحه گری شد و ماتم به پا گردید! ¹²
این نحو سوگواری برای عاشورای حسینی از مدتها قبل در میان دیلمیان ایران متداول بود چنان که سیدظهیرالدین مرعشی می نویسد: «رسم دیلمی ها در سوگواری بر سینه کوبیدن و نمد سیاه (به نشانه سوگواری) از گردن آویختن است.» ¹³
ب: زمانی که فاطمیان در مصر روی کار آمدند، مراسم عاشورا به صورت آشکار برگزار گردید. مقریزی متوفای 845ه'ه.ق می نویسد: «روز عاشورای سال 363ه'ه.ق جمعی از شیعه ، مطابق معمول خود [معلوم می شود که در سالهای قبل هم ، چنین مراسمی میان شیعیان مصر معمول بود] به مشهد کلثوم و نفیسه رفتند و در آن زیارتگاه شروع به نوحه گری و گریه بر حسین نمودند. در بازار ظرفهای آب سقایان را شکستند و مشکهای آب را پاره کردند. در زمان فاطمی ها، مراسم عاشورا هر سال برقرار می شد. بازارها را می بستند و مردم به حال دسته جمعی در حالی که همه باهم ابیاتی در مصیبت کربلا می خواندند و نوحه گری می کردند به مسجد جامع قاهره می رفتند.»
14- این نویسنده در جای دیگر با سوز و گزار می نویسد: «کیفیت کشته شدن حسین ، دل هر سنگدلی را می سوزاند.»
15- نتیجه منطقی موارد ذکر شده چنین است : اولا آشکار گردیدن مراسم عاشورا بعد از شهادت سوزناک امام حسین (ع) بسته به نوع حکومت و معامله اش با شیعیان بوده است.
ثانیا بسیاری از کتب شیعه ، تحت تاثیر تعصب کور و غیرانسانی - اسلامی حاکمان و عالم نمایان از بین رفته و به این ترتیب بسیاری از موارد تاریخی شیعه دفن شده است.

پانوشت ها:
1. امالی شیخ صدوق ، ترجمه محمدباقر کمره ای ، کتابفروشی اسلامیه ، تهران 1380ه'ه.ق ، ص 137.
2. اصول کافی ، کلینی ، ترجمه سیدجواد مصطفوی : نشر فرهنگ اهل البیت ، تهران ، ج 2، ص 336.
3. تاریخ یعقوبی ، ترجمه محمدابراهیم آیتی ، انتشارات علمی و فرهنگی ، تهران 1362 ، ج 2 ، ص 203.
4. اسرار آل محمد، سلیم ابن قیس (متوفای 90ه'ه.ق)، بی نام مترجم ، قم ، ص 668.
5. مروج الذهب ، ترجمه ابوالقاسم پاینده ، انتشارات علمی و فرهنگی ، تهران 1365، ج 2 ، ص 1169.
6. عیون اخبارالرضا، شیخ صدوق ، ترجمه محمدتقی اصفهانی ، انتشارات علمیه اسلامیه ، تهران ، بی تاریخ ، ج 1، ص 771.
7. ترجمه جواد فاضل ، کتابفروشی اکبر علمی ، تهران ، چاپ دوم 113628.
8. تاریخ بیهقی ، ابوالفضل بیهقی ، به اهتمام دکتر غنی و دکتر فیاضی ، انتشارات خواجو، تهران 1362، ص 1183.
9. تجارب الامم ، ابوعلی مسکویه ، ترجمه محمد فضایلی ، انتشارات زرین ، تهران 1366 ، صص 6-105.
10. مجمع التواریخ و القصص (تالیف به سال 520ه'ه.ق) مجهول المولف ، تصحیح ملک الشعراء بهار، بی نام ناشر، بی تاریخ و بی جا، ص 4404.
11. خلاصهالتواریخ ، قاضی احمد قمی ، تصحیح احسان اشراقی ، انتشارات دانشگاه تهران ، 1359، صص 1075 و} 898.
12. المنتظم فی تاریخ الملوک و الامم ، ابوالفرج عبدالرحمن ابن علی ، معروف به ابن جوزی (متوفای 597 ه'ه.ق) دایرهالمعارف عثمانیه ، حیدرآباد دکنی ، هند 1358 ه'ه.ق ، ص 1183
13.تاریخ گیلان و دیلمستان ، سیدظهیرالدین مرعشی ، تصحیح دکتر منوچهر ستوده ، انتشارات اطلاعات ، تهران 1364، ص 223.
14.کتاب المواعظ و الاعتبار بذکر الخطط والآثار، معروف به خطط مقریزی ، تقی الدین احمدابن علی مقریزی ، چاپ لبنان ، بی تاریخ ، ج 2، صص 90-}2289.
15.النزاع و التخاصم ، مقریزی ، ترجمه سید جعفر غضبان ، انتشارات مرتضوی ، بی جا، بی تاریخ ، ص 33.