نگاهی کوتاه به سریال غریبانه گام هایی که می تواند کج برداشته شود

غریبانه حرف و حدیث های زیادی برانگیخت و این برای یک محصول رسانه ای از بسیاری جهات قابل توجه است. ویژگی جذب مخاطب از نکات قابل توجه غریبانه بود.

کد خبر: ۵۹۹۱۷

شاید یکی از مهمترین عوامل این جذب جسارت هایی بود که تاکنون سابقه نداشت. قصه درباره یک بسیجی است که راه را غلط طی کرده ، این نگاه گرچه نه قابل تعمیم است و نه قابل انکار اما براساس الگویی نانوشته همیشه دور از توجه قرار گرفته.
هر چند که گهگاه در شخصیت هایی همچون جانباز شیمیایی فیلم «از کرخه تا راین» خیلی سربسته خودنمایی کرده است.
«جهان» گرچه روزی لباس بسیجی پوشیده اما سعی کرده مزد لباسش را از دنیا بگیرد و این برایش نتیجه ای جز افسوس ندارد.
این نگاه جسارت آمیز در دیالوگ های حاج حمید و جهان به خوبی مشخص می شود. در جایی حاج حمید از زمانی می گوید که جهان به شهید بهشتی بد و بیراه می گفته و جهان در مقابل او از یادآوری گذشته دلخور می شود.
این نگاه قطعا برای مخاطبی که به برخی کلیشه های رسانه ای عادت کرده از برخی جهات جذاب به نظر می رسد.
از سوی دیگر گرچه غریبانه از اشکالات فیلمنامه ای کم بهره نبود اما به هر حال روایت کلی و پخش شبانه سریال موجب پیگیری از سوی مخاطبانی شده بود که در این شبها گریزی جز انتخاب تنها سریال داستانی و مناسبتی تلویزیون نداشتند. اما مهمترین مشکل غریبانه زمان بندی اش بود.
مهر مناسبتی بودن سریال از یک سو موجب شده بود وقایعی بی ربط به عنوان تداعی کننده واقعه کربلا به سریال سنجاق شود و از سوی دیگر گرفتار دقیقه 90 و مشکلات تولید و پخش همزمان شود.
این دو عامل هم به یکدستی روایت لطمه زد و هم موجب بی دقتی در ساخت اثر آن هم برای مخاطبی که این روزها دیگر نمی توان او را به سادگی فریب داد. اگر از فیلمنامه غریبانه ، صحنه های ماه محرمی آن حذف شود هیچ لطمه ای نمی بیند. این قصه زمان ندارد.
برخلاف سریالی مثل شب دهم که فیلمنامه آن با موضوعی مثل تعزیه عجین شده است. لذا وجود این سکانس ها که تاحد زیادی ریاکارانه و شعاری به نظر می رسد موجب دور شدن ذهن تماشاگر از قصه اصلی می شود.
از سوی دیگر مناسبتی بودن تولید سریع می طلبد و در این نوع تولید وسواس های گروه سازنده تا حدامکان کم می شود. برخی سهل انگاری ها در غریبانه غیرقابل اغماض بود که مسلما گروه تولید آن را به زمان بندی کار ربط می دهد. به هر حال ترجیح بند مشکل سریال های مناسبتی کماکان به قوت خود باقی است.
برای تولید این سریال ها باز هم باید 2 نکته قدیمی و تکرار شده را رعایت کرد، فیلمنامه قوی و منسجم که قابل طرح و اجرا باشد و دیگر زمان بندی کافی برای تولید سریالی که قرار است اثرگذاری مناسبتی بر روی مخاطب بگذارد.
غریبانه اگرچه از این 2 فاکتور بی بهره بود اما پرداختن به موضوعاتی که تا حدودی در محدوده خطوط قرمز دارد نشاندهنده تفکر گروه سازنده است و این برای شروع یک کار اصلا بد نیست . تجربه های آینده می تواند گام های پرثبات تری باشد و به هر حال فراموش نکنیم که دیکته نانوشته ، غلط ندارد.