فراموشی طب کار در محیط های کارگری

کارشناسان رشته طب کار معتقدند هیچ دستگاه و سازمانی متولی ایمنی سلامت کارگران نیست و نظارت برمحیط مناسب کار را در کشور ما برعهده ندارد.
کد خبر: ۵۹۷۷۹

طب کار برای کارفرمایان کشور ما یادآور 4 صفحه فرم معاینات کارگری است که آن را وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی به آنها تحمیل کرده تا به طور سالانه و البته اجباری ، کارگران خود را تحت معاینات ادواری قرار دهند. مقوله طب کار در ایران بسیار مهجور افتاده و با محدود کردن آن به معاینات دوره ای کارگری به این رشته تخصصی پزشکی کم لطفی شده است و دلیل آن به تقسیم نشدن متوازن وظایف و سرپرستی طب کار میان وزارت کار و امور اجتماعی ، وزارت بهداشت و سازمان تامین اجتماعی باز می گردد. دبیر انجمن طب کار با اشاره به این که طب کار جایگاهی در وزارت بهداشت ، درمان و آموزش پزشکی نداردمی گوید : از جمله بیماری های ناشی از محیط کار ، بیماری های روانی است که شایع ترین آن «استرس های شغلی» است به علت نگرانی از مواجهه با فعالیت های خطرناک و نامتناسب بودن میزان توانایی افراد با نوع شغل پدید می آید. دکتر خسرو صادق نیت می گوید: جایگاه طب کار در کشورهایی که خواهان توسعه اقتصادی هستند ، بسیار مهم است ؛ اما در کشور ما به آن توجه شایانی نمی شود. براساس آنچه عنوان می شود ، آمار مستند و دقیقی از کارگران بیمار و مصدوم در محیط کار وجود ندارد و علت آن به استفاده نکردن از متخصصان طب کار در محیطهای کارگری برمی گردد ، اما برخی آمارهای غیررسمی حکایت از این دارد که حدود 10درصد از کارخانه جات از متخصصان طب کار بهره می گیرند. براساس مطالعات انجام شده تاثیرات اقتصادی بیماری و آسیب های ناشی از کار اثری قابل توجه برروی میزان موفقیت یک سازمان دارد. هر چقدر ظرفیت های فیزیکی مثل قدرت و استقامت کارگران که در نتیجه سلامت آنهاست ، افزایش یابد ، ظرفیت های ذهنی مانند عملکرد شناختی و قدرت خلاقیت و ابتکار آن نیز افزایش می یابد. یکی از مشکلات کارگرانی که در محیط کار خود مصدوم و یا بیمار می شوند ، حمایت نشدن جدی از سوی کارفرما و سازمان بیمه گر است . به گونه ای که براساس قانون غرامت درمان بیماری ها بر عهده سازمان تامین اجتماعی است و طبق قانون پس از درمان کارگر ، کارفرما موظف است این هزینه ها را به سازمان تامین اجتماعی برگرداند ، اما سازمان تامین اجتماعی بر این ادعاست که برای دریافت این پول از کارفرما همواره با مشکلات فراوانی مواجه است و این مساله موجب شده این مقوله کمتر مورد حمایت قانون قرار بگیرد. براساس قانون کار در صورتی که وضعیت از کارافتادگی بیمه شدگان طبق نظر کمیسیون پزشکی بین 10 تا 33 درصد باشد ، استحقاق دریافت غرامت نقص عضو را خواهد داشت.

کارفرما ، مسوولیتی ندارد

همچنین اگر بیمه شده طبق نظر کمیسیون پزشکی 66 درصد و بیشتر از توان خود برای کار را بر اثر حادثه ناشی از کار و بیماری حرفه ای و یا عادی از دست داده باشد ، از کار افتاده شناخته می شود و پرداخت غرامت و هزینه درمان او به عهده سازمان تامین اجتماعی است و کارفرما هیچ گاه خود را مسوول کارگر نمی داند. این در حالی است که به دلیل نبود امنیت شغلی و فشار کارفرمایان ، کمتر کارگری حاضر به پیگیری مصدومیت خود است زیرا این پیگیری به اخراج یا انتقال به رده های شغلی پایین تر منجر می شود. نبود نظارت دقیق و جدی از سوی مسوولان وزارت بهداشت به کارخانه ها و کارگاه های کوچک از دیگر مشکلات حاکم بر این بخش است . در حال حاضر کارخانه هایی از سوی وزارت بهداشت مورد نظارت قرار می گیرند که از حجم چند هزار کارگر برخوردارند و این موضوع درخصوص کارگاه های کوچک با تعداد کم کارگر صادق نیست بنابراین هر اتفاقی که در این قبیل مراکز کارگاهی رخ دهد ، قطعا از چشم مسوولان وزارت بهداشت دور می ماند. چیزی که چندی پیش در کارگاه زیرزمینی یک کفاشی شاهد آن بودیم که به فلج شدن چند نوجوان 10 - 11 ساله برای همیشه انجامید.
newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها