
«کودکی با یک دوچرخه» کاملا با همان سبک همیشگی و کن پسند برادران داردن ساخته شده است؛ نماهای دور و متوسط فراوان، برداشتهای بلند، دوربین ناظر و لحن گزارش وار و مستند گونه. داردنها اینبار هم سراغ قشر محبوبشان، یعنی افراد متعلق به طبقه کارگر، رفتهاند و با فرم و درامی ساده، یک موضوع ساده را مورد بررسی قرار میدهند.
«بچهای با یک دوچرخه» آخرین فیلم کارگردانهای بلژیکی، لوک و ژان پیر داردن است که موفق شد در جشنواره کن 2011، به طور مشترک با فیلم «روزی روزگاری در آناتولی» (نوری بیگله جیلان)، جایزه بزرگ هیات داوران را بهدست آورد. این اولین بار نیست که فیلمی از برادران داردن موفق میشود یکی از جوایز اصلی جشنواره کن را دریافت کند؛ داردنها یکی از محبوبترین فیلمسازهای این جشنواره هستند و تاکنون دو بار و برای فیلمهای «روزتا» (1999) و «بچه» (2005) برنده نخل طلا شدهاند.
اما موضوع ساده فیلم به هیچ عنوان به نگرش و جهانی سطح بالا ختم نمیشود. «پسری با یک دوچرخه» در بهترین شرایط درباره این موضوعات است: با بچهها به درستی رفتار کنید، بچهها را درک کنید یا والدین خوب و مسئولی باشید. البته هیچ ایرادی ندارد که چنین فیلمی ساخته شود، اما انتظار ما از فیلمی که جایزه بزرگ کن (معتبرترین جایزه پس از نخل طلا) را گرفته، طبیعتا کمی بیشتر است.
حتی به نظر نمیرسد فیلم بتواند از طریق فرمش نیز مخاطب را به سوی خود جلب کند. هر آنچه در این فیلم میبینیم، در گذشته هم در فیلمهای داردنها وجود داشته و دیگر تازگی و جذابیتی ندارد؛ داردنها با «بچهای با یک دوچرخه» خودشان را به شکل بسیار ملال آوری تکرار کردهاند.این فیلم امروز ساعت 15 از شبکه نمایش تقدیم علاقه مندان می شود.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم