کاپیتان تیم ملی فوتسال بانوان در رقابت‌های داخل سالن آسیا:

حتی ژاپن هم به پای ایران نرسید

لیلا اقبالی، کاپیتان سی و دو ساله تیم ملی فوتسال بانوان در آخرین بازی ملی خود نخستین مقام رسمی‌اش را به دست آورد و همراه دیگر هم تیمی‌هایش مدال نقره بازی داخل سالن آسیا را به گردن آویخت. او در شرایطی از تیم ملی فوتسال بانوان خداحافظی کرد که نخستین بار سال 1383 برای این تیم به میدان رفته بود، یعنی زمانی که تیم ملی بانوان بتازگی تشکیل شد و کار خود را در میدان‌های بین‌المللی با برگزاری دیدارهای دوستانه آغاز کرده بود. اقبالی جزو اولین بازیکنانی است که برای تیم ملی فوتسال بانوان ایران بازی کرد و در رشد و پیشرفت این تیم در سال‌های اخیر نقش اساسی داشت. او پس از بازگشت از اینچوئن کره جنوبی (میزبان بازی‌های داخل سالن 2013 آسیا) از نایب‌قهرمانی تیم ملی، شکست مقابل ژاپن در دیدار فینال و خداحافظی‌اش از تیم ملی فوتسال بانوان می‌گوید.
کد خبر: ۵۸۰۳۸۰

ابتدا از نخستین مقام رسمی تیم ملی فوتسال بانوان در آسیا بگویید.

این نایب‌قهرمانی برای ما تفاوتی با قهرمانی ندارد چون ورزش زنان ایران بعد از سال‌ها برای نخستین بار بود که در یک رشته توپی در آسیا مقام رسمی آورد. این نایب‌قهرمانی یک شوک بزرگ بود و بهترین بدرقه برای من محسوب می‌شد، چون پس از پایان دیدار فینال از تیم ملی خداحافظی کردم.

تیم ملی پیش از اعزام به رقابت‌های داخل سالن برای کسب مقام برنامه‌ریزی کرده بود؟

بله، از روزی که تیم ملی فوتسال کار خود را برای آماده‌سازی برای حضور در رقابت‌های داخل سالن انجام داد، همه فقط به قهرمانی در آسیا فکر می‌کردند. ما هم برای قهرمانی تمرین می‌کردیم.

از چه زمانی تصمیم به خداحافظی از تیم ملی فوتسال گرفتید؟

از سال گذشته به این موضوع فکر می‌کردم. اوایل سال گذشته همراه تیم ملی فوتسال در رقابت‌های غرب آسیا که به میزبانی بحرین برگزار شد، قهرمان شدیم و از همان زمان به فکر خداحافظی افتادم. آن زمان تصمیم گرفتم به محض این که تیم ملی فوتسال در سطح آسیا یک مقام رسمی به دست آورد، برای همیشه از تیم ملی کناره‌گیری کنم. من می‌خواستم با قهرمانی کنار بروم و اکنون تقریبا به این خواسته رسیدم. زمانی که هم‌تیمی‌هایم فهمیدند به فکر خداحافظی از تیم ملی افتاده‌ام خیلی ناراحت شدند، اما نهایت سعی و تلاش خود را انجام دادند تا این خداحافظی به بهترین شکل ممکن انجام شود.

فقط از تیم ملی خداحافظی کردید یا این که در رقابت‌های باشگاهی هم حضور ندارید؟

نه، من فقط از تیم ملی خداحافظی کردم. حتما باز هم در لیگ بازی می‌کنم، سال گذشته در پرسپولیس بازی می‌کردم، اما امسال را نمی‌دانم.

چه شد که اصلا به فکر خداحافظی افتادید؟

چون حضور مداوم در تیم ملی مرا خیلی اذیت کرد. البته هر روز که به روز خداحافظی‌ام نزدیک‌تر می‌شدم ناراحتی‌ام هم بیشتر می‌شد. برای من سخت بود که پس از سال‌ها بازی کردن در تیم ملی تصمیم به خداحافظی بگیرم. البته بازیکنان تیم ملی از من خیلی ناراحت‌تر بودند. من دوست نداشتم دوستانم در تیم ملی به خاطر خداحافظی من ناراحت شوند. آنها به من گفتند که از این تصمیم منصرف شوم، چون از این اتفاق بسیار ناراحت می‌شوند، ما سال‌ها کنار یکدیگر بازی کرده‌ایم و برایمان خیلی سخت بود که دیگر با هم در تیم ملی نباشیم، اما به هر حال من تصمیم خودم را گرفته بودم.

بعد از شما چه کسی کاپیتان تیم ملی می‌شود؟

نمی‌دانم، همه بازیکنان حاضر در تیم ملی برای خود کاپیتان هستند و من فقط یک بازوبند را به همراه خودم داشتم. الان از بین این کاپیتان‌ها نمی‌دانم بازوبند به کدام‌ بازیکن می‌رسد.

به مربیگری در تیم ملی فکر می‌کنید؟

بله، من مربیگری را بسیار دوست دارم، البته باید کلاس‌هایش را به طور کامل پشت‌سر بگذارم. من از زمانی که در مقطع راهنمایی تحصیل می‌کردم در ورزش مربیگری می‌کردم و الان که بازی کردن در تیم ملی را کنار گذاشته‌ام، جدی‌تر به این موضوع فکر می‌کنم.

برگردیم به بحث بازی‌های داخل سالن آسیا، چه اتفاقی افتاد که در دیدار فینال به ژاپن باختید؟

در دقایق آخر بازی فکر می‌کردیم کار به ضربات پنالتی کشیده می‌شود و خودمان را کاملا آماده کرده بودیم، اما بدشانسی همه چیز را به هم ریخت. ما موقعیت‌های زیادی را در چارچوب دروازه ژاپن ایجاد کردیم، اما با بدشانسی هیچ کدام گل نشد. در مقابل ژاپنی‌ها خیلی ساده و در لحظات پایانی به گل رسیدند. فقط می‌توانم باخت در فینال را در این کلمه خلاصه کنم؛ بدشانسی.

فکر می‌کنید چه کسی بهترین بازیکن ایران در بازی‌های داخل سالن آسیا بود؟

همه بازیکنان ایران از جان‌مایه گذاشتند و به نظرم همه آنها بهترین بودند و تفاوتی وجود ندارد. در اینچوئن اتحاد و انسجام بازیکنان ایران مثال زدنی بود و هیچ تیمی به پای ما نمی‌رسید. ما با خود عهدی بسته بودیم و خیلی خوشحالم که روی آن عهد باقی ماندیم و با یک مقام خوب به ایران بازگشتیم.

آینده تیم ملی فوتسال را با توجه به این قهرمانی چگونه پیش‌بینی می‌کنید؟

برای بازی‌های داخل سالن آسیا کادر فنی تیم ملی و بخصوص خانم مظفر (سرمربی تیم ملی ) بسیار زحمت کشیدند. هر امکاناتی که مورد نیاز تیم ملی بود به سرعت از سوی فدراسیون فوتبال فراهم شد. اردوها نیز همیشه روند منظمی در برگزاری خود داشت. اگر همین روند ادامه داشته باشد فوتسال بانوان ایران در آینده حتی می‌تواند به موفقیت‌های بزرگ‌تری هم برسد و آینده درخشان‌تری در انتظار این تیم است.

فوتسال بانوان ظرفیت‌ کسب مقام‌های بالاتر را در آسیا دارد؟

بله، ما توانایی‌های زیادی داریم. تکنیک بازیکنان ملی‌پوش و غیرملی‌پوش ایرانی در آسیا نظیر ندارد. ما نایب‌قهرمان بازی‌های داخل سالن شدیم، اما از لحاظ فنی حتی از ژاپن که قهرمان این رقابت‌ها شد بالاتر بودیم و آنها به پای تیم ما نرسیدند. فوتسال بانوان ایران ظرفیت بسیار بالایی دارد.

فکر می‌کنید فوتسال بانوان چه مشکلی دارد که باید رفع شود؟

هر رشته‌ای، بخصوص رشته‌های مخصوص بانوان مشکلات خودش را دارد، اما برای ما که در فوتسال بازی می‌کنیم این مشکلات اصلا مهم نیست، چون دیده نمی‌شود. ما در تیم ملی مشکلی ندیدیم و اگر هم کمبودی را حس می‌کردیم فدراسیون و بخصوص خانم شجاعی (نایب‌رئیس فدراسیون فوتبال بانوان) آن را رفع می‌کرد. ما پشتیبان خوبی داریم، اما برای این که بیشتر پیشرفت کنیم به انگیزه‌های بیشتری نیازمندیم. اگر انگیزه‌ها در فوتسال بانوان بیشتر شود، قدرتمان دوچندان می‌شود.

هیلدا حسینی‌خواه / گروه ورزش

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها