فاجعه‌ای به‌ نام ‌موسیقی ‌چینی!

وابستگی اقتصادی، وابستگی فرهنگی می‌آورد و وابستگی فرهنگی فاجعه است آن هم برای ملتی که بشدت نیازمند حداقل یک دستاویز پذیرفتنی است جهت این که بتواند بی‌دغدغه از دست رفتن ارزش‌های قومی‌اش، خود را به عنوان یک ملت واحد در چارچوب مرزهای جغرافیایی ببیند و بپذیرد و به خاطر درک این نیاز است که متفکران و فرهیختگان جامعه کمابیش مساله هنر ملی را مطرح کرده و به چالش کشیده‌اند.

کد خبر: ۵۷۸۲۵۴

از سوی دیگر، این مساله که تربیت هوش و گوش موسیقایی ما برمی‌گردد به دوران کودکی‌مان و رابطه عمیق دارد با آنچه در گذشته به گوشمان خورده ـ یا به خورد گوشمان داده‌اند! ـ قضیه اثبات شده‌ای است و همین‌طور است سطح سلیقه ما در انتخاب و درک آن آوایی که خواسته به آن گوش می‌سپاریم یا در طول روز ناخواسته از شنیدنش ناگزیر می‌شویم.

با دانستن به این موارد و نیز عنایت به توانایی عجیب و غریب موسیقی در حمل و نقل بار سنگین فرهنگ ملت‌ها، حال این سوال پیش می‌آید که چیست آنچه امروز می‌شنویم؟

کودکی که در روروئک نشسته با فشار یک دکمه، هر بار آهنگی تازه با ملودی و هارمونی چینی می‌شنود؛ همان آوایی که از گلوی تمام اسباب‌بازی‌های موجود در بازار بر می‌آید! چیزی شبیه زنگ اغلب تلفن‌ها و ملودی‌های بسیاری از گوشی‌های همراه و نیز آهنگ‌های انتظار و در آشپزخانه از حنجره ماشین‌های لباسشویی و ظرفشویی به علامت پایان کارشان و شاید در بسیاری از آسانسورها و حتی آهنگ اخطار‌دهنده دنده‌عقب بعضی‌ نیسان‌ها! موسیقی آغاز، میانه و پایان بسیاری از فیلم‌ها و سریال‌های رسانه ملی را هم به آن اضافه کنید تا فهرست فاجعه تکمیل‌ شود. بله، این‌گونه است که وابستگی اقتصادی و وادادگی فرهنگی این شوربای پنتاتونیک را ناخواسته به خورد ما می‌دهند‌ و در شرایطی که به هزار و یک دلیل مردم هر روز دارند موسیقی خوب را کمتر و کمتر می‌شنوند ما می‌نشینیم و برای موسیقی ملی‌مان ـ که نداریم! ـ و موسیقی وطنی و سنتی‌مان که به رایگان مشغول از کف دادن آن هستیم سوگنامه و دستورنامه می‌نویسیم و بعد با حذف برنامه آموزش موسیقی ـ ساز ـ جهانی از دانشگاه‌ها خودمان را آماده می‌کنیم که سهم فرهنگی‌مان را از موسیقی جهان بگیریم. پس بگذار بشکنیم قلک‌مان را و گل و شیرینی بخریم و برای استقبال از موسیقی و فرهنگ چینی‌ها به فرودگاه برویم که از هر چه بگذری سخن دوست خوش‌تر است.