دونده‌ها، پشت خط رکوردهای آسیا

ورزش ایران پشت سر چه کسی یا کدام تیم قرار می‌گرفت؟ المپیک 2008 با ساعی که او هم در تکواندو تکیه‌گاه خوبی برای ورزش بود، گذشت و بعد نوبت به کشتی بویژه از نوع فرنگی‌اش رسید، اما اکنون هر کدام این ورزش‌ها گرفتار حاشیه‌های ریز و درشت خود هستند آنقدر که رنگ طلای آنها به کدری می‌زند و از این جهت همه ورزش این روزها باید پشت سر والیبال قرار بگیرد. لیگ جهانی عرصه تازه‌ای است تا ورزش ایران در پیکارهای جهانی سری میان سرها داشته باشد اما به نظر می‌رسد هر قدر در لیگ جهانی باموفقیت‌های والیبال جلو می‌رویم، ناکامی در سایر رشته‌های ورزشی از جمله ورزش مادر را نمی‌توانیم پشت سر این پیروزی‌های بزرگ پنهان کنیم. این از عواقب ورزشی است که همواره می‌خواهد پشت سر یک‌سری نتایج با درخشش استعدادها، بدون تحمل رنج برنامه‌ریزی بلندمدت مخفی شود. در دوومیدانی قهرمانی آسیا ناکام ماندیم به طوری که مدال‌های نقره و برنز ورزشکاران مواد پرتابی هم نتوانست دونده‌های ایران را به سوی سکوهای بالاتر پرتاب کند. دوندگان، پشت خط رکوردهای آسیا ناکام ماندند تا دوباره فریاد «احسان کجایی که دوومیدانی را کشتند» بلند شود و از مرد نقره‌ای پرتاب دیسک المپیک لندن بخواهند تا فرشته نجات کارهای نکرده در ورزش مادر شود.

ورزش مادر و ایضا ورزش ایران احسان حدادی را هم دارد که بتواند بین دو المپیک یا عرصه پیکارهای جهانی و آسیایی پشت سر او قرار بگیرد. از نتایج دوومیدانی دیگر چه بگوییم؟ از کسی که قرار است همین روزها به طور خودجوش استعدادش شکوفا شود اما بدون مربی و تنها تمرین کند تا افتخاراتش با جمع تقسیم شود چه بگوییم؟ از تیمی که غرور ملی و حماسه ورزشی آفرید چه باید گفت؟ ورزش ایران فعلا با والیبال بهانه خوبی دارد؛ تا فرصت بعد که ببینیم دیگر پشت سر چه کسی و کدام تیم باید ایستاد خدا بزرگ است.

محمد رضاپور / گروه ورزش