شکست آسیایی دوومیدانی؛ زنگ خطر یا ضعف مدیریت؟

رشد ملموس دوومیدانی ایران در سال‌های اخیر که اوج آن با کسب مدال نقره احسان حدادی در المپیک لندن جلوه‌گر شد، انتظارها را برای ادامه روزهای خوش این ورزش در مسابقه‌های مختلف بیش از پیش کرد. با وجود این در حالی که منهای احسان حدادی تمام سرمایه‌های دوومیدانی ایران در قالب گروهی 21 نفره به رقابت‌های قهرمانی آسیا در هند گسیل شدند، نتیجه آن چیزی نبود که توقع می‌رفت. کاهش مدال و سقوط هفت پله‌ای نسبت به مسابقه‌های 2011 ژاپن، بار دیگر نگاه‌ها را متوجه این ورزش پایه و پرمدال کرد، اما این بار نه به‌خاطر پیروزی در آوردگاهی چون المپیک لندن، بلکه به‌خاطر شکست در آسیایی هند.

فدراسیون دوومیدانی؛ مقصر یا مظلوم؟

مجید کیهانی، کارشناس دوومیدانی و از منتقدان نتایج اخیر، در ارزیابی خود از کارنامه دوومیدانی ایران در این رقابت‌ها به جام‌جم گفت: صرف‌نظر از بررسی نتایج تک‌تک ملی‌پوشان، معتقدم آنچه در هند اتفاق افتاد شکست دوومیدانی ایران بود؛ شکستی که پس از هفت، هشت سال موفقیت این ورزش تامل‌برانگیز بود، چرا که دوومیدانی ایران از سال 2005 تا این دوره همواره از این رویداد آسیایی مدال طلا کسب کرده بود.

این کارشناس دوومیدانی نخستین مقصر نتایج آسیایی هند را فدراسیون دوومیدانی دانست و گفت: متاسفانه فدراسیون به دلیل ساختار نامناسبی که بر آن حاکم است در یک سال گذشته تیم ملی را به حال خود رها کرده و بجز معدودی ملی‌پوش، روی برنامه تمرین دیگر ملی‌پوشان نظارتی نداشت. اصولا هدفگذاری مشخصی برای رقابت‌های هند و همچنین جهانی روسیه که در ماه‌های آینده برگزار می‌شود، وجود نداشت. در این شرایط دیدیم غیر از لیلا رجبی که با کسب مدال نقره پرتاب وزنه فراتر از انتظار ظاهر شد، از مجموع 21 ورزشکار اعزامی، هشت ورزشکار نزدیک به رکوردهای خود را ثبت کردند و 11 نفر کاملا ضعیف ظاهر شدند.

وی افزود: فدراسیون دوومیدانی البته معتقد است این شرایط به دلیل مشکلات مالی پیش آمده است که این بحث هم در نوع خود باید بررسی شود.

این در حالی است که حسین رشیدیان، دبیر فدراسیون دوومیدانی درباره این انتقاد به جام‌جم گفت: معتقدم مشکلات و مسائل مالی 50 درصد در نتایج رقابت‌های اخیر موثر بود و نمی‌توان گفت ما در مجموع کارنامه ضعیفی داشتیم. شایسته است مسئولان ورزش نگاه عادلانه‌ای به فدراسیون‌هایی چون دوومیدانی داشته باشند که در دل خود و با مواد مختلف عملا چند فدراسیون محسوب می‌شود. معتقدم این ورزش پایه و پرمدال باید بیش از اینها مورد توجه قرار گیرد.

وی در دفاع از کارنامه دوومیدانی در رقابت‌های قهرمانی آسیا گفت: اگر به لحاظ مدالی بررسی کنیم نسبت به دوره گذشته افت داشته‌ایم، اما نباید فراموش کرد که شش ملی‌پوش ما به عنوان چهارمی دست پیدا کرده‌اند و معنای عنوان چهارمی هم چیزی جز قرار داشتن در یک قدمی مدال نیست و حوادثی چون آسیب‌دیدگی هم که در ورزش غیرقابل پیش‌بینی است بر این نتایج اثرگذار بوده است. ورزشکاران ما در برخی مواد رکوردهایی را ثبت کرده‌اند که این رکوردها می‌توانست منجر به کسب مدال شود، اما کیفیت رقابت‌ها بالا بود، مگر می‌شود رکورد خوب قاسمی و تفتیان در دوهای 100 و 200 متر را نادیده گرفت؟

در این مورد بیژن شادمهر، یکی دیگر از کارشناسان دوومیدانی تاکید کرد که نمی‌توان همه دلیل این نتایج را در داخل خانواده دوومیدانی جست‌وجو کرد، بلکه دیگر دست‌اندرکاران ورزش هم در این بخش موثر بوده‌اند.

سقوط آزاد در عین خوشبینی

شادمهر که پیش از عزیمت تیم ملی به رقابت‌های قهرمانی آسیا با خوشبینانه به پیش‌بینی نتایج ملی‌پوشان پرداخته بود، در این باره به جام‌جم گفت: چرا نباید خوش‌بین می‌بودم، وقتی رکوردهای بچه‌های ما خوب بود، وقتی در چند ماده ملی‌پوشان ما در جمع شش نفر اول قرار گرفته‌اند، مشخص است که خوب کار کرده‌ایم و اگر مدال می‌گرفتند شرایط عالی می‌شد.

وی افزود: باید به این نکته توجه داشت که برخی کشورهای حاشیه خلیج فارس که بالاتر از ما قرار گرفته‌اند، با جذب ورزشکاران خارجی و اعطای تابعیت به آنها به چنین سطحی رسیده‌اند. ما اگر می‌خواهیم نتایج کسب شده را بررسی کنیم باید این ارزیابی براساس مقایسه امکانات و سرمایه‌گذاری انجام شده هم باشد.

این کارشناس دوومیدانی در عین حال خاطرنشان کرد: گرچه نسبت به دوره گذشته این رقابت‌ها ما سقوط آزاد داشتیم، اما به نظر من نمی‌توان کارنامه 21 نفر اعزامی را یکجا بررسی و باید تک‌تک ملی‌پوشان را بررسی کنیم چرا که در غیر این صورت چین هم که با 60دونده در این رویداد شرکت کرد، با این ‌که بالاتر از ما قرار می‌گیرد، ضعیف‌تر از ایران محسوب خواهد شد، پس چنین ارزیابی درست نیست.

نقش وزارت ورزش چیست؟

کیهانی، کارشناس دوومیدانی در ادامه آسیب‌شناسی نتایج دوومیدانی‌کاران در رقابت‌های هند، خاطرنشان کرد: معتقدم مقصر اصلی این نتایج وزارت ورزش و جوانان است که با وجود این‌ که دوومیدانی بارها توانمندی خود را نشان داده است، اما متاسفانه هیچ برنامه‌ای برای این ورزش که مادر ورزش‌هاست، ندارد. وزارتی که در ماه‌های گذشته همه دغدغه خود را مدیریت استقلال و پرسپولیس قرار داده است چگونه می‌تواند به همه ورزش‌ها اشراف و توجه بایسته داشته باشد؟ مگر انگلستان بهترین لیگ برتر فوتبال دنیا را ندارد، آیا دیگر ورزش‌های خود را تعطیل کرده‌ است؟

وی با بیان این‌ که استعدادیابی و حمایت از قهرمانان وظیفه باشگاه‌هاست، افزود: متاسفانه نظام باشگاهداری ما در حالی که در ورزشی چون دوومیدانی به‌طور متوسط به میزان نصف بودجه اختصاصی به یک فوتبالیست سرمایه‌گذاری می‌کنند، دیگر چه توقعی از امثال سجاد مرادی باید داشت که پنجمین مدال‌ آسیایی خود را کسب کند؟ او مدال بگیرد که 20 میلیون تومان در یک باشگاه قرارداد ببندد؟ اساسا وقتی کسی احسان حدادی را نمی‌بیند، چه انتظاری است که به دیگر ملی‌پوشان توجه شود. معلوم است که انگیزه‌ها نابود می‌شود. متاسفانه پول دولتی بی‌حساب و کتاب در فوتبال هزینه می‌شود و دریغ از استعدادیابی برای دیگر ورزش‌‌ها.

نگران نباشید، ظرفیت همچنان موجود است

آیا این نتایج نگران‌کننده بود؟ این آخرین پرسش ما از رشیدیان، دبیر فدراسیون دوومیدانی بود که در پاسخ به آن گفت: رقابت‌های هند هر چه بود درس‌های خوبی برای ما داشت و به خوبی نقاط ضعف و قوتمان را به ما نشان داد، اما دوومیدانی ایران استعدادهای زیادی دارد که مطمئنا در‌ آینده باز هم خواهند درخشید و نمی‌توان صرف این رقابت‌ها را تنها کارنامه قابل توجه فدراسیون دانست.

شادمهر، کارشناس دوومیدانی نیز در این باره تصریح کرد: به هر ترتیب برای تحلیل این نتایج باید همه جوانب کار و مشکلاتی را که در بحث آماده‌سازی وجود داشت مورد بررسی قرار داد و در یک فضای منطقی حرف دل ورزشکاران و مربیان را شنید و برای آینده برنامه‌ریزی بهتر داشت. وقتی ژاپن از جایگاه نخست آسیا به رتبه سوم تنزل پیدا می‌کند، یعنی سطح رقابت‌ها بالا رفته است. با وجود این ‌که در رده‌بندی کلی سقوط آزاد داشته‌ایم، اما همزمان باید رکوردهای خوب تنی چند از ملی‌پوشان از جمله مرادی را در 1500 متر در نظر داشت و همچنین چهره‌های مستعدی که پشت‌سر این ملی‌پوشان قرار دارند و به طور کلی باید با دقت همه چیز را بررسی کرد.

امید توفیقی / گروه ورزش