پاسداشت «دهلوی»در تالار شهناز

به گزارش خبرگزاری‌ها، حمیدرضا نوربخش، مدیرعامل خانه موسیقی نخستین سخنران این مراسم بود که با آرزوی سلامتی برای حسین دهلوی سخنانش را آغاز کرد و گفت: این روزها و ماه‌هایی که بر ما گذشت بزرگان زیادی را از دست دادیم و در واپسین‌ روزهای سال 91 وقتی آیینی در همین خانه هنرمندان برگزار شد، گفتم این تعداد هنرمندی که از بین ما رفت یک رکورد بود و امیدوارم امسال چنین نباشد. هرچند امسال هم کسانی رفتند که دیگر جایشان پر نمی‌شود. شهناز، ‌حافظی‌ و ابراهیمی از این دست بودند. امیدوارم دیگر شاهد حوادث تلخ نباشیم و زمانی نباشد که بیش از این هنرمندانی که شناسنامه‌های این سرزمین هستند، از میان ما بروند.

در بخش دیگری از این مراسم، محمد سریر در سخنانی گفت: در مورد دهلوی صحبت کردن کار سختی است، چون او شخصیتی به ابعاد مختلف دارد. او در جامعه ما شاخص بوده و تاثیر بلندمدتی در موسیقی داشته است. استاد دهلوی در زمینه‌های متعددی فعالیت کرده‌اند که انعکاس آن در نسل‌های آینده نیز باقی خواهد ماند.

رئیس هیات‌مدیره خانه موسیقی در مورد بعد آموزشی دهلوی گفت: دهلوی به نظر من موثرترین فرد در عرصه آموزش کشور است. تحولی که او در حوزه آموزش ایجاد کرد و موسیقی را به‌طور علمی در ایران به وجود آورد، ارزشمند است.

سریر همچنین گفت: در حوزه رهبری ارکستر، او فقط ناظم ارکستر نبود، بلکه تاثیرات زیادی داشت و زمینه را برای رشد افراد فراهم می‌کرد؛ دوره‌ای که ایشان ریاست هنرستان را برعهده داشت، دوران طلایی محسوب می‌شد. دهلوی جایگاه ویژه‌ای در ذهن و ضمیر ما دارد.

حسین علیزاده هم در این مراسم سخنانش را با اشاره به این موضوع آغاز کرد که در روزگار ما دلجویی کم است و دولت آینده باید از اهالی موسیقی عذرخواهی کند.

او سخنانش را در دو بخش مطرح کرد؛ بخش نخست به جایگاه استاد حسین دهلوی اختصاص داشت که علیزاده در این رابطه گفت: در زمانی که ما در هنرستان موسیقی مشغول آموختن بودیم، فضای عمومی جامعه نسبت به موسیقی برخورد خوبی نداشت، اما وجود بزرگانی چون حسین دهلوی در مدیریت هنرستان موسیقی ماجرا را تغییر داد. او به اندازه‌ای موسیقی را جدی می‌گرفت که من تا به امروز در کمتر هنرمندی این جدیت را دیدم و به واقع می‌توان گفت دهلوی بخش بزرگی از جامعه موسیقی را نجات داد. او برای اعتلای موسیقی این سرزمین با هیچ‌کس شوخی نداشت و برای ما علاوه بر استاد، مانند پدری بود که همیشه به حضورش در هنرستان موسیقی افتخار می‌کردیم و با جدیت به کار خود ادامه می‌دادیم.

این نوازنده برجسته تار کشورمان در ادامه به شرایط موسیقی در کشور اشاره کرد و گفت: ما هنرمندان نقش سیاسی نداریم و هیچ‌گاه شخصیت سیاسی نبودیم، اما متاسفانه سایه سیاست‌زدگی بشدت در هنر این سرزمین سنگینی کرده است؛ پس به عنوان یک ایرانی که بر این باورم ایران فقط به مسئولان تعلق ندارد، می‌گویم که از این به بعد هر کسی که می‌خواهد مسئولیتی را در عرصه فرهنگ و هنر به عهده بگیرد، بداند که مسئولیت بسیار سختی در این شرایط به عهده اوست؛ به این معنی که کسانی که می‌آیند و به عنوان مدیر و مسئول فرهنگی کار خود را آغاز می‌کنند، باید درک و شعوری داشته باشند که نام موسیقی را از زبان خود ندزدند و آن را همراه با ورزش و موارد دیگر یاد نکنند. آنها باید این بار جرات کنند نام موسیقی را بر زبان خود بیاورند.

علیزاده خاطرنشان کرد: ما هنرمندان با بسیاری از افسردگی‌ها مبارزه کردیم، ولی بر این باوریم هر مسئولی که از این پس وارد کار می‌شود باید به تاریخی که گذشت مروری داشته باشد و بداند که باید در ابتدا از جامعه موسیقی عذرخواهی کند و بعد به کارها و برنامه‌های خود بپردازد.

در پایان این مراسم هم حسین علیزاده،‌ هوشنگ کامکار‌ و محمد سریر با اهدای تندیسی از حسین دهلوی تجلیل کردند و کامکار هم در سخنان کوتاهی از اولین استاد خود حسین دهلوی و حمایت‌های او قدردانی کرد.

حسین دهلوی تهیه و تدوین کتاب «پیوند شعر و موسیقی آوازی» است که حاصل بیش از ۴۰ سال تجربه وی در تلفیق موسیقی با شعر است و جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی را به‌دست آورد.

حسین دهلوی که این روزها نود و دو ساله شده است، در سال ۱۳۸۲ به عنوان چهره ماندگار موسیقی ایران برگزیده و تجلیل شد و تهیه و تدوین کتاب «پیوند شعر و موسیقی آوازی» که حاصل بیش از ۴۰ سال تجربه او در تلفیق موسیقی با شعر است، جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی را به‌دست آورد. او در این مراسم در شرایطی که نمی‌توانست سخنرانی کند، از جایش بلند شد و گفت: این استادان در مورد چیزهایی صحبت کردند که من اصلا یادم نمی‌آید و این روزها را در ذهن ندارم.