شاید به خواب شیرین، فرهاد رفته باشد
روزی که او ساکش را گذاشت روی دوشش و اردو را ترک کرد خیلی ها گفتند تمام شد. دیگر به تیم ملی برنمی گردد. خودش گفته بود: «وقتی می دانم در تیم جایی ندارم برای چه باید بمانم.»
بعد هم برگشته بود امارات تا استراحت کند. مثل همه این سالها که استراحت کرده است. پیش از بازیهای غرب آسیا بود که فرهاد مجیدی از تیم ملی رفت. خداحافظی تلفنی که زیاد سر و صدا نکرد.
معلوم بود که اگر بماند هم جایی در ترکیب برانکو ندارد. خودش فکر می کرد به خاطر قدرت چند بازیکن بزرگ در تیم ملی است که نمی گذارند او به ترکیب راه یابد. اما منتقدهایی هم داشت که می گفتند او قید فوتبال را زده است.
چند سال اقامت در امارات و ماندن در یک فوتبال سطح پایین که تمام ویژگی اش بازیهای کم تعداد و تمرین های سبک و امتیازات و درآمد مالی زیاد است. می گفتند او دیگر جاه طلبی ندارد. به هر چه می خواسته رسیده است.
درآمدش عالی است و او که نه به باشگاه بزرگتری فکر می کند و نه به افتخارات ملی و شخصی ، هیچ انگیزه ای ندارد که بخواهد به خاطرش بجنگد.
می گفتند او زندگی اش را در همان باشگاه غربی خلاصه کرده است ؛ در رفت و آمدهایش از تهران به دبی ، در گلهایی که گهگاه برای باشگاهش می زند و در روابطی که با دوستانش دارد، دوستانی که میان آنها خبرنگارها جایگاه ویژه ای دارند و به علت دوستی و علاقه به او به دلیل این که همیشه در امارات میهمانش بودند، وظیفه خودشان می دیدند در روزنامه هایشان یادی از او بکنند، عکسی روی جلد و تیتری که نشان بدهد او هنوز هست و می تواند یک بازیکن بزرگ باشد ؛ اما فرهاد مجیدی لذتی که از زندگی بدون دردسر می برد برایش عزیزتر از آن بود که خودش را درگیر شبهای دلگیر اردویی کند.
پس همان جا ماند و از تیم ملی دور شد و در جام ملتهای آسیا در چین هم احتمالا هیچ کس دلش برای او تنگ نشد که اگر بود با بازی ظریف و شکننده اش بعید بود بتواند کمکی به تیم طوفان زده ایران بکند.
او آن روزها در امارات ماند اگرچه بسیاری از اطرافیانش می گویند خیابان های دبی هم دیگر چندان پذیرای او نیست. حالا در امارات همه از کریمی می گفتند و محبوبیت فرهاد که از لباس ملی دور مانده بود بیشتر و بیشتر رنگ می باخت.
شاید چند ماه بعد و پیش از بازی کم اهمیت ایران - پاناما این فقط دوستی برانکو ایوانکوویچ و وینکو بگوویچ ، سرمربی الوصل و همزبانی شان بود که یک بار دیگر پای فرهاد را به تیم ملی باز کرد. او به تیم ملی برگشت و 67 دقیقه در زمین ماند و آنقدر فوق العاده نبود که بتوان با اطمینان او را برای ادامه راه تیم ملی در جام جهانی در فهرست تصور کرد.
فرهاد مجیدی از بازی خودش رضایت داشت. همچنان دوستان مطبوعاتی اش بودند که وظیفه خود می دیدند از او حمایت کنند و همچنان این امیدواری را داشت که وینکو به زبان کروات بتواند سفارش او را به برانکو بکند؛ اما اگر او نخواهد یک بازیکن ششدانگ باشد، اگر نخواهد تن به تمرین های سخت بدهد چه کسی می تواند او را به تیم ملی زنجیر کند.
برانکو ایوانکوویچ بی شک اعتبار مربیگری اش را به حراج نخواهد گذاشت تا دل بازیکنی را به دست آورد که هنوز رگهایش برای پیروزی متورم نشده است.
