شناگران معلول نگاه ترحم‌آمیز نمی‌خواهند

پس از پایان بازی‌های پارالمپیک لندن، ​اردوی تیم ملی شنا تشکیل شد​. این اردو با شرکت چه شناگرانی در جریان است؟

در حال حاضر 18 نوجوان و جوان دارای معلولیت ( 8 تا 22 سال) از استان‌های سراسر کشور در این تمرینات حضور دارند، شناگرانی که از میان برترین‌های مسابقه‌های قهرمانی کشور و جشنواره استعدادیابی مشهد انتخاب شدند. شش شناگر دیگر هم در کنار مدعوین این اردو حضور داشتند که صرفا برای رکوردگیری از آنها دعوت شده بود. ضمن این‌که برای نخستین بار است ​ مدعوین اردو به همراه مربیانشان در تمرینات حضور دارند، این امر می‌تواند برای ادامه تمرینات غیرمتمرکز ملی پوشان که در فواصل بین اردوها و به صورت شخصی انجام می‌شود، مفید باشد. قصد داریم تا پایان سال یک مرحله دیگر اردو داشته باشیم که طی آن شناگران ضمن اصلاح تکنیک‌ها، مورد کلاس‌بندی پزشکی نیز قرار خواهند گرفت و پس از آن با انتخاب نفرات برتر، ترکیب اصلی تیم برای حضور در اردوهای آتی تیم ملی مشخص می‌شود. این اردوها که در پنج مرحله پیش‌بینی شده، سال 92 در فواصل معین برگزار خواهد شد.

با توجه به حضور شناگران جوان، به نظر می‌رسد این اردو محور اصلی آماده‌سازی تیم جوانان برای شرکت در بازی‌های پار آسیایی جوانان (آبان 92 ـ مالزی) است؟

همین‌طور است. با توجه به این‌که این تمرینات برای آماده‌سازی حضور در رقابت‌های پارآسیایی جوانان مالزی در نظر گرفته شده و رده سنی برخی از ملی‌پوشان جوان برای حضور در این رقابت‌ها مناسب است، این افراد در کنار سایر مدعوین اردو که سابقه حضور در رویدادهای برون‌مرزی را ندارند، در تمرینات تیم ملی شرکت می‌کنند به واقع ما از همین حالا به فکر درخشش شناگران‌مان در مالزی هستیم.

در دوره گذشته بازی‌ها، شناگران جوان ایران چه نتایجی کسب کردند؟

در بازی‌های 2009 توکیو با چهار شرکت‌کننده، سه مدال طلا از سوی شاهین ایزدیار و مجتبی تروال و هشت نقره و هفت برنز کسب کردیم که در مجموع کارنامه خوبی با برنامه‌ریزی حاصل شد.

از آن نفراتی که در ژاپن به آب زدند، در تیم فعلی عضویت دارند؟

فقط چهار نفر از آنها شرایط سنی در بازی‌های مالزی را دارند و می‌توانند کمک حال تیم ملی باشند.

مدال‌آوری شناگران معلول ایران در عرصه آسیایی بیانگر سطح پایین شنا در قاره است​ یا دلیل دیگری دارد؟

سطح شنای معلولان قاره مثل شناگران سالم بالاست و کشورهایی چون چین، کره جنوبی و ژاپن با سرمایه‌گذاری زیاد در این ورزش فعالیت دارند و همین حضور پرقدرت آنها سطح کیفی رقابت‌های آسیایی را بالا می‌برد. در کنار این سه کشور، نمی‌توان از کنار شناگران کشورهایی مثل قزاقستان و هند هم گذشت که همواره رقیبان سرسختی برای ما هستند، بنابراین شناگران ما در رقابتی نزدیک با این حریفان می‌توانند مدال کسب کنند.

با این حساب نمی‌توان انتظار داشت نتایج دوره گذشته شناگران کشورمان​ به همین راحتی در مالزی تکرار شود؟

مطمئنا کسب مدال بسادگی امکان‌پذیر نخواهد بود و باید تلاش زیادی انجام دهیم؛ البته شناگرانی من می‌بینم که می‌توانند افتخارآفرین باشند، مشروط به آن‌که همچنان و تا زمان آغاز بازی‌ها، مستمر و منظم در اردو حضور داشته باشند و تمرینات خود را دنبال کنند.

رقابت‌های برون‌مرزی هم برای آماده‌سازی آنها در نظر دارید؟

نه، نیازی به رقابت‌های برون‌مرزی و تدارکاتی نمی‌بینیم و با رکوردگیری‌هایی که از آنها انجام می‌شود در نهایت ترکیب تیم اعزامی را مشخص خواهیم کرد.

اما به نظر می‌رسد کسب تجربه بین‌المللی برای موفقیت در سطح دنیا اجتناب‌ناپذیر است و برخی بر این عقیده​اند، اگر شنای ما در پارالمپیک لندن مدال نگرفت به دلیل کمبود تجربه بین‌المللی بود، درست است؟

نمی‌توان گفت تجربه بین‌المللی تنها فاکتور موثر برای کسب مدال در بازی‌های پارالمپیک است. همه می‌دانند که کار کردن در ورزش‌های پایه یک برنامه‌ریزی بلندمدت می‌خواهد و به این راحتی نمی‌توان رقیبان جهانی را پشت‌سر گذاشت. واقعیت شنای ما این که ما ده سال است کار خود را شروع کرده‌ایم و با چهارسال برنامه‌ریزی فشرده در لندن توانستیم یک فینالیست یعنی شاهین ایزدیار را داشته باشیم. شناگری که رکورد خوب یک دقیقه و 12 ثانیه را بر جای گذاشت. همین نشان می‌دهد که موفقیت ارزشمندی کسب شد، اما کسب مدال در پارالمپیک با اردوهای مقطعی و حداقل امکانات امکان‌پذیر نیست. شاید باورتان نشود، ژاپنی‌ها در کنار کادرفنی کامل شامل سرمربی، مربی، ماساژور، فیزیوتراپ، روان‌شناس و متخصص تغذیه حتی آنالیزور هم دارند. ما هم اگر می‌خواهیم به اوج برسیم چاره‌ای جز سرمایه‌گذاری گسترده نداریم؛ البته این را هم بگویم انصافا فدراسیون جانبازان و معلولان تا سرحد توان از شنا حمایت می‌کند.

علاوه بر بازی‌های پارآسیایی مالزی که خاص رده سنی جوانان است، ما بازی‌های پارآسیایی کره جنوبی را هم در پیش داریم، به‌طور طبیعی برنامه‌ریزی شنای معلولان معطوف این رقابت‌هاست. این‌طور نیست؟

چرا دقیقا همین‌طور است. ما با توجه به این‌که در پارآسیایی گوانگجو دو مدال طلا، یک نقره و پنج برنز کسب کردیم، می‌خواهیم در کره جنوبی هم موفق ظاهر شویم. به همین منظور برنامه کاملی را مد نظر داریم و کارنامه مالزی خود می‌تواند پیش درآمد کارنامه ما در کره جنوبی باشد، اما یادمان باشد میزبان کره جنوبی است و با سرمایه‌گذاری وسیعی برای پارآسیایی آماده می‌شود و ما باید تلاش به مراتب بیشتری نسبت به گوانگجو داشته باشیم.

از صحبت‌هایتان این‌گونه برداشت می‌شود که موفقیت در شنا را مستلزم وجود برنامه کلان می‌دانید؟

معتقدم شنای معلولان را باید یک پروژه بزرگ دید و به‌طور گسترده روی آن سرمایه‌گذاری کرد در غیر این صورت نمی‌توان انتظار داشت در بازی‌های بزرگی مثل پارالمپیک به موفقیت رسید.

برگردیم به تیم ملی. شاید این پرسش در ذهن برخی وجود داشته باشد که مربیان با چه شرایط روحی با شاگردان معلولشان کار می‌کنند؟

درست است، خیلی‌ها این پرسش را دارند، اتفاقا وقتی یکی از مربیان بزرگ کشور این سوال را از من پرسید به او گفتم، شاید باورتان نشود به هیچ عنوان با نگاه برخورد با یک انسان معلول با شاگردانم رفتار نمی‌کنم.

یعنی به لحاظ روحی وقتی انسان‌های معلول را می‌بینید، دچار تالم روحی نمی‌شوید؟

معتقدم بزرگ‌ترین ظلم در حق آنها نگاه ترحم آمیز است، چرا که همین نگاه به آنها یادآوری می‌کند که دچار نقص جسمی هستند؛ اما من همان رفتاری را که با افراد سالم دارم با شاگردانم در تیم ملی شنا هم دارم و آنها خود از این موضوع لذت می‌برند و با تلاش و پشتکاری مثال‌زدنی، تمریناتشان را دنبال می‌کنند.

یعنی رابطه شما با شاگردانتان مبتنی بر احساس است؟

دقیقا، رابطه ما برادرانه است و آنها مثل یک برادر با من صمیمی هستند و مثل برادر بزرگ‌تر از من حرف‌شنوی دارند؛ چون، صمیمیتی که در بین آنها وجود دارد، حتی در تیم‌های ورزشکاران سالم هم دیده نمی‌شود. بعضا شوخی‌ها و شیطنت‌های سالمی که انجام می‌دهند نیز کمتر جایی دیده می‌شود. کار من هم به عنوان مربی در همین راستاست، باید به آنها روحیه داد؛ چون نفس ورزش برای معلولان سرزندگی و شادابی است.

امید توفیقی / گروه ورزش