بچه ها از تلویزیون سهم می خواهند

تمام تلاشم را به کار می گیرم تا کودکانم مودب باشند و متین و خوب صحبت کنند اما وقتی پای برنامه های تلویزیون ، بخصوص سریال های داستانی می نشینند بسیاری از رفتارهای خشن و کلمات نامناسب را می آموزند.

کد خبر: ۵۳۴۷۸

به این ترتیب نمی دانم چه باید بکنم ، گاهی فکر می کنم کودکانم دچار دوگانگی شده اند. اینها گفته های خانم صبوری است که 2 کودک دبستانی در خانه دارد و آنها بیشتر اوقات فراغت خود را با تماشای برنامه های تلویزیون پرمی کنند ؛ تلویزیونی که تفکیک مشخصی بین سریالهای داستانی بزرگسالان و کودکان ندارد. با این اوصاف سازندگان و دست اندرکاران سریالهای داستانی به چه میزان مجاز هستند از کلمات نامناسب یا حتی تصاویر ناپسند در کارهای خود استفاده کنند؛ حمید برزگر ، نویسنده فیلمنامه سریال های طنز تلویزیونی در این باره می گوید: کودکان بخصوص آنهایی که به مدرسه می روند در اجتماع با افراد گوناگونی مواجه هستند و به آسانی می توانند واژه های نامناسب یا رفتارهای بد را بیاموزند. حتی در برخی از خانواده ها این کلمات و رفتارها دیده می شود. پس نمی توان گفت کودکان فقط از تلویزیون این رفتارها را یاد می گیرند. اما دکتر زهرا معتمدی ، روانشناس که با گروه کودک و نوجوان شبکه 2 سیما نیز همکاری دارد ، معتقد است ، تلویزیون الگوسازی می کند بنابراین برنامه سازان به شدت باید در ارائه تصاویر و کلماتی که از این رسانه پخش می شود دقت کنند. معتمدی می گوید: «تلویزیون ما برنامه ممنوعه برای هیچکدام از گروه های سنی ندارد ، در حالی که لازم است برای هر کدام از طبقات سنی با شناخت فهم و درک آنها برنامه ای ویژه تهیه شود». حمید برزگر که این روزها مشغول نوشتن متن هایی برای سریال «کمربندها را ببندیم» است ، درخصوص این که آیا برای خنداندن مخاطب لازم است از کلمات ناپسند استفاده شود یا حتی برخی از شخصیت ها یکدیگر را به نام حیوانات صدا کنند ، می گوید: مسلما این روش تنها راه خنداندن نیست اما قبول کنید یکی از روشهای شخصیت پردازی است . دیالوگ های هر نقش براساس شخصیت او نوشته می شود اگر قرار باشد همه مودب و موقر باشند همه شخصیت ها شبیه یکدیگر می شوند و شخصیت خوب از بد تفکیک ناپذیر می شود. دکتر معتمدی هم تایید یک برنامه توسط پدر و مادرها را بسیار مهم می داند او می گوید: گاهی می بینیم برخی از کلمات یا شوخی های یک سریال تلویزیونی توسط پدر و مادرها یا بزرگترهای خانواده تکرار می شود. این عمل مسلما در کودکان تاثیر بیشتری از تماشای خود برنامه می گذارد، بنابراین نمی توان نقش خانواده را در انتخاب و تایید یک برنامه نادیده بگیریم . اگر به برنامه های مخصوص کودکان و نوجوانان تلویزیون با کمی دقت نگاه کنیم متوجه جای خالی برنامه های طنز می شویم ، آیا کودکان و نوجوانان بیشتر از بزرگسالان به برنامه های طنز نیاز ندارند؛ حمید برزگر گفته ما را تایید می کند. او از برنامه های طنز و مناسب «سیب خنده» و «باغ ستاره» که چند سال پیش ، رضا عطاران آنها را برای گروه کودک و نوجوان شبکه یک ساخت یاد می کند و می افزاید: باید در این سطح حتما کار جدی طنز انجام شود. وقتی قرار است به بچه ها بگوییم فلان برنامه را تماشا نکن حتما باید برای او یک جایگزین مناسب داشته باشیم . شاید راه اندازی یک شبکه مخصوص برنامه های کودک و نوجوان بتواند بسیاری از مشکلات مطرح شده را حل کند. با تمام این گفته ها ، تلویزیون چه سهمی در آموزش و پرورش کودکان و نوجوانان دارد؛ به راستی آیا سهم خانواده ها بیشتر است یا سهم تلویزیون؛.