چیزی به نام سیستم بی‌نقص وجود ندارد

هدف اول ما در آنجا نه لزوما فتح جام، بلکه خوب بازی کردن و شناختن بیشتر خودمان و حرکت در مسیر کمال است. البته هر موقع جامی با شرکت قهرمانان قاره و قدرت‌های سنتی فوتبال جهان برگزار می‌شود، بدیهی است هر تیمی به صعود در آن تا سر حد امکان فکر کند و ما نیز مستثنی از این قاعده نیستیم، اما خط فکری فعلی من این است که ببینیم چهار، پنج سال بعد از شروع پروژه فعلی‌ام در تیم ملی اروگوئه کجای کار ایستاده‌ایم و باید به کدام سمت و سو برویم و مقاصد بعدی‌مان چیست؟ ما در این مدت پیشرفت شگرفی داشته‌ایم. مدتی هیچ‌کس ما را تحویل نمی‌گرفت و به سبب نزولمان حتی نمی‌توانستیم یک بازی تدارکاتی درست و حسابی برای خودمان جور کنیم. از 1970 به بعد هرگز به جمع چهار تیم پایانی جام‌های جهانی نرسیده بودیم و از آخرین قهرمانی‌مان در کوپاآمه‌ریکا 16 سال می‌گذشت. ما از این سدها عبور کردیم و این مدارج و عناوین را در سال‌های 2010 و 2011 تکرار کردیم و حالا در مکانی ایستاده‌ایم که بزرگان مایل به بازی با ما هستند و در این زمینه پیشقدم می‌شوند و دعوت‌مان به جام کنفدراسیون‌های 2013 نیز محصول همین امر و حتی شرکت صرف در این جام نیز موجب افتخار است.

نه، به آن فکر نمی‌کنم، زیرا فوتبال در این حدفاصل زمانی بسیار تغییر کرده و به چیز دیگری تبدیل شده و همان چیزی نیست که در جام جهانی 1950 بود. در آن زمان‌ تیم‌ها به لحاظ کیفی و کار و کلاس بازی و همچنین بودجه‌ها و امکانات بسیار بیشتر از امروز به یکدیگر نزدیک بودند. آنچه به برد سال 1950 ما در برابر برزیل حالتی ویژه و متفاوت می‌بخشد، محیط و مکانی است که آن اتفاق در آن روی داد نه این‌که تیم آن سال اروگوئه اصلا در سطح برزیل نبود. در آن شرایط همگان قهرمانی را از برزیل می‌طلبیدند و هیچ‌کس حتی در اردوی رقبای این کشور به چیزی جز این نمی‌اندیشید و همه ماجرا را تمام شده می‌دانستند و اروگوئه با این حساب یک الزام تاریخی را عوض کرد که آثار عظیم آن و غم تاریخی برزیلی‌ها بابت آن را همین امروز هم می‌توانید ببینید. با این حال، فوتبال در سال 2013 بسیار متفاوت با چیزی است که در آن زمان خاص و در موقع رویارویی اروگوئه با برزیل در جام 1950 بود.

خب، او کیفیات ویژه‌ای را که فقط در وی می‌توانید بیابید به تیم ملی برزیل اضافه خواهد کرد. اضافه بر مهارت‌های فنی که اسکولاری دارد، آشنایی وسیع و عمیق وی با محیط کاری که دوباره به آن ورود کرده و دریای اطلاعات او درباره تیم ملی برزیل و ابعاد فوتبال جهانی چیزهایی است که نمی‌تواند بر سله‌سائو اثر مثبت نگذارد. یادتان باشد پست سرمربی تیم ملی برزیل به سبب توقعات عظیم مردم و هواداران و حتی اهالی سایر کشورها از فرد دارنده این سمت، یکی از سخت‌ترین مشاغل عالم است و هر کسی نمی‌تواند از عهده آن برآید. متاسفانه در ارتباط با برزیل و توانایی‌ها و ظرفیت‌های آن برای ما نیز مشکل پیش می‌آید و بهتر بگویم با وقوع هر نزول حتی کوچکی در برزیل، مردم و رسانه‌های اروگوئه و سایر رقبای برزیل انتظار دارند ما برزیل را خرد کنیم. مگر می‌شود؟ به همه یادآوری می‌کنم ما درباره رقیبی صحبت می‌کنیم که هنوز رکورددار فتح جام جهانی است و فتوحات بین‌المللی‌اش همچنان بیش از هر کسی است.

طبعا نیست و اگر ممکن بود، بارسا این‌قدر ویژه و متفاوت با سایرین نمی‌بود. هر کشور و هر تیمی و هر مربی‌ای اندیشه‌ها و نگرش‌های ویژه خود را دارد و فوتبال را طوری انتخاب و روشی را اجرا می‌کند که به آن اعتقاد بیشتری دارد و اجرای آن را با توجه به توش و توانش و نفرات در اختیار خود مقدورتر می‌یابد. اصولا فوتبال به یک مکتب و یک نگرش ختم نمی‌شود و ده‌ها نگرش و سیستم و نگاه در آن وجود دارد و چه خوب است که در جام‌های مختلف این روش‌ها رودررو می‌ایستند و هر کس و هر تیم بهتر باشد، نتیجه خواهد گرفت. این که کدام‌یک، بهترین در تاریخ‌ است فقط دلمشغولی رسانه‌ها و برای آنها مهم است و برای ما اهمیتی ندارد چون ما فقط جوابگوی شرایطی هستیم که خودمان در آن قرار داریم و ویژگی‌های گذشته و احتمالات آینده ارتباطی مستقیم با ما ندارد. کافی است با حضور سبک‌ها و روش‌های مختلف، تورنمنت‌های چشمنوازی داشته باشیم و قضاوت را به مردم بسپاریم. یادمان باشد حتی بارسلونا هم فاتح تمامی جام‌ها نشده و دست بالای دست بسیار است و بزودی تیم‌هایی را خواهید دید که روش‌ها و بازی روز را عوض خواهند کرد و روش بارسا مثل روش‌های قبلی، نه عمری ابدی دارد و نه اصلی است که نیاز به تغییر نداشته باشد.