طرح خاورمیانه ای امریکا

یکی از پیامدهای حملات یازدهم سپتامبر سال 2001 در امریکا ارائه طرح 10 ساله برقراری دمکراسی در خاورمیانه از سوی کاخ سفید بوده است.

کد خبر: ۵۲۸۳۱

بر مبنای این طرح ، مقرر شد کشورهای مخالف سیطره واشنگتن در منطقه به بهانه برقراری دمکراسی - مبتنی بر معیارهای امریکایی - مورد حمله نظامی قرار گیرند و تا جایی که مناسب است ، برای اعمال فشار سیاسی علیه سایر کشورهای منطقه به بهانه رعایت موازین دمکراتیک در نظام سیاسی شان ، از اهرم های دیپلماتیک استفاده شود.
بر این اساس حمله علیه رژیم عراق ، سامان گرفت. این حمله به 2 بهانه صورت پذیرفت : یکی ارتباط این رژیم با القاعده و دیگری ساخت و انباشت سلاحهای هسته ای.
این 2 مساله ، هیچ گاه ثابت نشد و تنها به عنوان بهانه ای برای اقناع افکار عمومی و توجیه آنها نسبت به جنگ و لشکرکشی به این کشور، مورد استفاده قرار گرفت . حال باید دید چنانچه پنتاگون ، براحتی و بدون مشکل به اهداف خود در عراق دست می یافت ، نمای بعدی تحولات ، چگونه رقم می خورد؛.
از یاد نبریم 2 ماه بعد از استقرار «پل برمر» در بغداد، گفتار دولتمردان امریکایی علیه سوریه ، لحنی پرخاشگرانه و تهدیدآمیز به خود گرفت و واحدهایی از ارتش امریکا در جوار مرزهای سوریه مستقر شدند اما این واحدها ، مدت زیادی در آن منطقه ابقا نشدند.
آنان برای محافظت از شهرهای عراق و جلوگیری از حملات روزمره شورشیان علیه کاروان های نظامی امریکا در سراسر این کشور فراخوانده شدند. بدین ترتیب خطری که کشور سوریه را تهدید می کرد ، رفع شد.
مقامات واشنگتن همان لحن پرخاشگرانه را علیه تهران نیز به کار گرفتند.
اما استقرار یک نظام انقلابی و برخورداری ایران از توان قابل ملاحظه نظامی و اتکای مردمی ، همواره سدی قوی در برابر تحقق آزمندی های دولتمردان کاخ سفید محسوب می شود.
ازاین رو می توان حدس زد خطمشی و رویه واشنگتن برای پیاده کردن اهداف خود در ایران ، متفاوت از روش آن در عراق خواهد بود.
با این حال باید دانست به گل نشستن ماشین جنگی امریکا در عراق ، به میزان قابل ملاحظه ای مانع از تحقق نقشه 10 ساله آن برای خاورمیانه شد.
به همین دلیل آنچه رهبر فرزانه انقلاب در دیدار با رئیس جمهور سریلانکا گفتند ، در واقع اشاره ای روشن و آشکار بر همان خوابهای تعبیر نشدنی واشنگتن برای استیلای سیاسی و نظامی بر منطقه و تحمیل دمکراسی صادراتی خود بر خاورمیانه بوده است.
و نکته پایانی این که محاسبات امریکا برای تهاجم به عراق و سرنگونی رژیم آن ، هر چند از جنبه استقبال مردم از واژگونی رژیم دیکتاتوری و جابرانه صدام ، ناصحیح نبوده است ، اما از حیث ادامه حضور سربازان اشغالگر و استقرار نظام سیاسی منبعث از سلطه گران خارجی بر این کشور ، کاملا غلط و نادرست از آب درآمد و از این رو در حال حاضر خروج نیروهای اشغالگر از خاک عراق ، همانقدر برای کاخ سفید مصیبت بار است که ابقای این نیروها!.