که فولاد کوبند آهنگران

باید برای شما جالب باشد که بدانید امسال حدود 250 مقاله علمی برای شرکت در کنفرانس به دست ما رسیده است. یعنی در سال گذشته فقط در ایران حداقل 250 طرح تحقیقاتی درباره سازه‌های فولادی صورت پذیرفته که نشان می‌دهد صنعت فولاد با رشد و توسعه فناوری‌ها به روز شده و همواره موضوعی جدید برای تحقیق و توسعه در آن یافت می‌شود. در ضمن یکی از رسالت‌های انجمن‌های علمی برگزاری گردهمایی‌های علمی در حوزه تخصصی خودشان است. حوزه سازه‌های فولادی هم در کشور ما متولی به صورت خاص ندارد و تنها انجمن ما از ده سال پیش در این زمینه تاسیس شد که حالا برگزارکننده این کنفرانس است. خیلی طول کشید تا توانستیم بستر‌هایی را برای برگزاری این کنفرانس‌ها هماهنگ کنیم. ما با هماهنگی با مجموعه‌های اجرایی این کنفرانس را برگزار می‌کنیم. این کنفرانس یک بعد علمی قوی دارد و تقریبا به عنوان تنها گرد همایی شناخته می‌شود که آدم‌های فعال در این حوزه سالانه انتظار آن را می‌کشند و برای آن مقاله می‌فرستند. در ضمن مجموعه‌های صنعتی که در کنار ما هستند مجموعه‌های کوچکی نیستند که در نمایشگاه حضور دارند.

بله عمده مقاله‌هایی که آمده‌اند یا ژورنالشان چاپ شده بوده یا بخشی از کار را برای ما فرستاده‌اند و کامل آن بعدا در ژورنال‌های علمی چاپ شده است. البته من عدد دقیق ندارم که به شما بگویم، اما به هر حال هر سال در این کنفرانس کار‌های آزمایشگاهی خوبی ارائه می‌شود و تلفیق کار‌های آزمایشگاهی و کار‌های تئوری زمینه مناسبی برای رشد دانش در این حوزه است.

سال اول شرکت فولاد مبارکه کار تحقیقاتی در زمینه فولاد‌های پرمقاومت انجام داده بود و امسال یک شرکت تولیدی، پژوهشی بزرگ در زمینه پیچ و مهره را آغاز کرده است. پروژه‌های دیگری هم مثل تولید تیرآهن سبک فولادی توسط گروه ملی فولاد انجام شده است.

آمار دقیق ندارم، اما چون هر دو بخش صنعت و دانشگاه اینجا در کنار هم هستند چنین اتفاق‌هایی اینجا بسیار شکل گرفته است. مثلا سال گذشته مرکز تحقیقات فولاد و انجمن سازه‌های فولادی با هم همکاری مشترکی را آغاز کردند یا نمونه‌های زیادی بوده که شرکت‌ها بعد از ارائه مقاله فرد یا گروهی با آن فرد همکاری را آغاز کرده‌اند. در ارائه مقالات معمولا نمایندگان شرکت‌ها حضور دارند.

ما خیلی عقب هستیم، شاید دلیلش این است که خیلی از پایه‌ای ترین استاندارد‌ها را در کشور نداریم. مثلا استاندارد‌های پیچ و مهره در کشور ما خیلی قدیمی است.

توانایی تولیدمان نسبتا خوب است، به کار گیری دانشمان هم خوب است. تولید فولاد و بقیه مسائل هم قابل قبول است ولی هنوز یک استانداردی که بتواند این اجزا را کنار هم قرار دهد و از اجزا ترکیب صحیح و تصویر چشمنوازی بسازد وجود ندارد و هنوز خیلی با آن فاصله داریم.

ببینید حوزه ساختمان اساسا حوزه کارهای فناورانه و‌ های‌‌تک نیست.

در ایران من حداقل ندیده‌ام. شاید در برج میلاد یا پل جوادیه چنین اتفاق‌هایی افتاده باشد، اما من با خبر نیستم، اما شاید وجود داشته باشد.

مقاله‌های علمی خوبی بودند. مثلا یک طرح بسیار خوب آزمایشگاهی در ارتباط با تیر‌های لانه زنبوری وجود داشت یا کار دیگری درباره اتصالات مهاربند‌ها یا درباره بحث فولاد‌های با کاربرد بالا در صنعت پل‌سازی که طرح‌های قابل توجهی بودند.

حدود 56 شرکت که همه نوع شرکتی در بین آنها وجود دارد؛ از تولیدکننده فولاد تا طراح سازه یا سازنده پیچ مهره و الکترود جوش.

اساسا تولید فولاد ما بسیار خوب است و کارخانه‌ای مثل فولاد مبارکه محصولات با کیفیتی دارد. این باز هم همان بحث است یعنی ما اجزای سازه‌های فولادی را بخوبی در اختیار داریم، اما آنجا که باید آنها را کنار هم بچینیم در آن منطقه ضعف داریم.

هر دو، یعنی یک جاهایی در کاربرد علم در طراحی‌ها مشکل داریم. یک جایی حتی به قوانین و استاندارد‌های موجود هم احترام نمی‌گذاریم یعنی شاید حتی به همین استاندارد‌های قدیمی هم عمل کنیم وضعمان بهتر خواهد شد.

ما در کنار این ماجرا به برگزاری کارگا‌ه‌های تخصصی برای دانشجویان می‌پردازیم چون در دانشگاه این امکان وجود ندارد. مثلا کارگاه‌های جوش و... که درسش را در دانشگاه داریم برگزار می‌کنیم. براساس برنامه ریزی‌ها دانشجویان به کارخانه‌های تولید اسکلت می‌روند و سازه می‌سازند. مثلا خیلی‌ها پیچ دست نگرفته‌اند و الکترود از نزدیک ندیده‌اند، اما این کارگاه‌ها این امکان را برایشان فراهم می‌کند. ما تلاش می‌کنیم که دانشجویان با این چیز‌ها از نزدیک آشنا شوند و کار کنند. آن هم کار عملی که بسیار مفید و مهم است.