خلاقیت در روایت‌های یکسان

دسته‌های منظم سینه‌زنان عاشورایی، فضای معنوی عزاداری حسینی، تعزیه‌خوانی و مه ناشی از دود اسپند و صدای مداح که موسیقی متن تصویر بود، این آشتی را همراهی می‌کرد و طوری دست به دست هم داده بود که انگار به میانجیگری آمده بودند. این صحنه همراه با یک بخشش بزرگ توسط پدر، بیننده‌ای را که در طول سریال منتظر چنین لحظه‌ای بود، کاملا منقلب کرد. این سکانس جمع‌بندی کاملی بود از آنچه بیننده در طول سریال با آن ارتباط برقرار کرده بود.

اما این سکانس پایانی با همه قوتش، ما را یاد برخی از پایان‌بندی سریال‌هایی انداخت که در ایام محرم ساخته شده بود. اگر یادتان باشد سریال «سفر سبز» که امسال از شبکه سه بازپخش شد درست در همین نقطه و همین فضا به پایان رسید. کینه و کدورت‌ها کنار گذاشته شد و دانیل روح مادرش را در میان دسته‌های عزاداری دید و انقلاب درونی‌اش تکمیل شد.

سریال‌هایی که در ایام محرم ساخته می‌شوند، طبیعتا از مضامین عاشورایی نیز بهره می‌برند. اما این شباهت در مضمون نباید باعث تکرار در محتوا یا نوع روایت یکسان شود. علاوه بر آن در نقاط برجسته حادثه تاریخی و مذهبی بزرگی چون عاشورا نیز آنقدر مضامین اخلاقی و آموزشی مختلفی وجود دارد که می‌توان از زوایای مختلف به آن نگاه کرده و با روایت داستان‌های مختلف آن را وصف کرد؛ طوری که وقتی این آثار کنار هم گذاشته می‌شود نه تنها نتوان هیچ شباهتی در آنها یافت بلکه در مجموع هرکدام از آنها جزئی از پیکره بزرگ عاشورا باشند که یکدیگر را کامل می‌کنند. اگر از فیلمنامه و متن این آثار بگذریم چیزی که باید در آثار مناسبتی مورد توجه قرار بگیرد، نوع روایت و تیزبینی کارگردان است. یک کارگردان کار مناسبتی باید بتواند نکات متفاوت متن را بیرون بکشد و آنها را برجسته کند. همچنین خلاقیت در نحوه بازیگردانی و ایجاد نقاط ثقل در سکانس‌های مختلف و چینش بجای آنها نیز از دیگر نکاتی است که نباید از آنها غافل شد. اینها مواردی است که رعایت آنها در یک سریال که در زیرمجموعه آثار مناسبتی قرار می‌گیرد باعث متفاوت شدن و جذابیت بیشتر آنها می‌شود.