عادت کردن‌های دردسرساز!

انسان‌ها به دو صورت عادت می‌کنند:

1 ـ عادت بدون پشتوانه تفکر که منفعلانه و بی‌ارزش است.

2 ـ عادت با پشتوانه فکر و اراده که باعث انس با خصلت‌های خوب می‌شود.

اگر بتوانیم کودک​مان را طوری تربیت کنیم که به کارهای خوب عادت کند و در عین حال نسبت به آنها نگرش کافی را داشته باشد و خود، آنها را انتخاب کند در این‌صورت می‌توانیم مطمئن شویم می‌تواند در طول زندگی با فکر و اراده خود در مسیر درست گام بردارد، زیرا دانسته عمل صحیح را انجام داده نه‌ از روی عادت.

برای مثال اگر بخواهیم فرزندمان سحرخیز باشد، باید برنامه‌ای کامل برای ایجاد این خصلت در او بریزیم.

در گام اول باید خودمان چنین رفتار کنیم تا فرزندمان به طور غیرمستقیم از ما الگوبرداری کند.

در گام دوم شرایط را طوری ایجاد کنیم که فرزندمان در عمل انجام شده قرار بگیرد. وقتی
چند روز متمادی صبح‌ها برنامه‌ای برای فزرندمان مهیا کنیم که او دوست دارد و به اصطلاح به عشق آن از خواب بیدار می‌شود و در طول روز هم سرش را گرم کنیم تا نخوابد، شب‌ها می‌تواند زودتر بخوابد و به طور خود​کار فردا صبح زود از خواب برمی‌خیزد.

در گام سوم می‌توانیم او را تشویق کنیم تا به تثبیت‌شدن این عمل در او کمک کرده باشیم.

گام چهارم و مهم‌ترین گام، توضیح این مطلب به زبان کودکانه برای اوست که چرا صبح زود بیدار شدن و بموقع خوابیدن را به او توصیه می‌کنیم.

اگر او تنها به این کار عادت کند، وقتی به اجبار شرایط نتواند بموقع بخوابد و صبح زود برخیزد، کم‌کم این عادت را ترک می‌کند، اما وقتی که بخوبی فهمیده باشد این کار چه فوایدی برای او دارد، چنین نخواهد شد.

چند لحظه خودتان را جای کودکتان بگذارید، او از ابتدا وارد دنیایی پر از باید و نباید می‌شود، دنیایی که ورود ممنوع‌هایش آنقدر زیاد است که به مرور یاد می‌گیرد دست به تجربه جدید نزند و این یعنی مرگ خلاقیت! البته برای سالم و صحیح زندگی‌کردن باید قوانینی وجود داشته باشد و همه خود را ملزم به رعایت آن کنند، اما این در شرایطی است که این قواعد بخوبی توضیح داده شود و فرد از همان کودکی بداند علت کارهایی را که انجام می‌دهد، چیست.

ندا داودی