داستان‌های کف‌دستی فراگیری بیشتر دارند

داستان کوتاه کوتاه یکی از تعاریف «فلش فیکشن» است که البته گاهی به اشتباه آن را مینی مال هم نامیده‌اند. این عنوان ربطی به داستان کوتاه کوتاه ندارد و نوع دیگری از نوشته‌ها را در برمی‌گیرد. البته در ایران به این داستان‌های کوتاه کوتاه داستان‌های کف دستی هم گفته می‌شود. همان طور که از نامشان پیداست این داستان‌ها در چند سطر موضوعی را روایت می‌کنند.

با توجه به فراگیر شدن رسانه‌ها در دنیای امروز و پیامک‌های داستان گونه‌ای که میان مردم رد و بدل می‌شود، دیدیم این قالب داستانی قابلیت خوبی دارد و توانسته همه‌گیر شود. به همین دلیل آن را برای برگزاری جشنواره انتخاب کردیم.

بله چون یکی از اهداف ما برای برگزاری جشنواره، نقش آموزشی آن بود تا نویسندگانی که در این عرصه فعالیت کنند فعالیت‌هایشان تداوم داشته باشد. در این دوره از جشنواره نزدیک به 800 اثر به دبیرخانه ارسال شده بود که تعداد 200 اثر در موضوع بخش جنبی ما که «افغانستان» است، ارسال شد و بیش از 600 اثر در بخش پایداری در مسابقه شرکت کرده بودند. سال گذشته که اولین دوره جشنواره بود 400 اثر به دست ما رسیده بود و همین موضوع نشان می‌دهد جشنواره علاوه بر رشد کیفی آثار، با رشد کمی هم روبه‌رو بوده است.

افسانه احمدی با داستان «از قلم افتاده» مریم محمدی با داستان «خوش‌قول»، هوشنگ بهداوند با داستان «پیشروی پدر» رتبه‌های اول تا سوم را کسب کردند. همچنین از آرزو مهبدی برای داستان «هدیه» و میثم محمدی برای داستان «کادو» قدردانی شد. ما داستان‌های رسیده را روی وبلاگ و سایت جشنواره هم قرار می‌دادیم و مردم آنها را می‌خواندند و بهترین داستان از نظر خودشان را برای ما پیامک می‌کردند. داستان‌هایی که بالاترین امتیاز را از نظر مردم گرفتند هم تقدیر شدند. داستان «انتظار» نوشته رسول پیره و «یک مشت» استخوان نوشته مهدی یوسفی به عنوان داستان‌های منتخب مردم تقدیر شدند.