سینمای هند در فیلم سازی از کجا الهام می‌گیرد؟

ـ افسانه‌های حماسی هند همچون مهاباراتاد رامیانا همان‌طور که در تمام وجوه زندگی مردم هند حضور دارند، تاثیر مستقیمی برتصورات و تفکرات سینمای فراگیر و مردم‌پسند هند دارند. این موضوع بویژه در شیوه روایتی این فیلم‌ها دیده می‌شود. وجه مشخصه این تاثیر در این است که فیلم‌های هندی دارای چند قصه هستند و یک داستان واحد را به صورت مشخص و مستقیم دنبال نمی‌کنند.

ـ درام باستانی سانسکریت که روی صحنه‌آرایی‌های باشکوه تکیه می‌کند. در اینجاست که موسیقی و حرکات میمیک با یکدیگر تلفیق می‌شوند تا یک وحدت هنرمندانه خلق کنند و در خدمت بیان قصه اصلی قرار گیرند.

ـ تئاتر سنتی و محلی هند هم از عوامل الهام‌بخش فیلم‌های هندی است. این تئاتر پس از سقوط تئاتر سانسکریت در قرن دهم هجری پا گرفت و خیلی زود تبدیل به یک هنر مردمی و فراگیر شد.

ـ تئاتر پارسی که واقعگرایی و فانتزی را درهم می‌آمیزد، هم موسیقی و هم لحن روایتی خاص و چشم‌اندازهای باشکوه دارد. دیالوگ در این تئاتر اهمیت زیادی دارد و قصه‌های آن به سمت ملودرام می‌رود. شوخ‌طبعی تند و تیز از دیگر مشخصه‌های این تئاتر است.

ـ‌ هالیوود و دهه‌های 20 تا 50 میلادی آن که تولید فیلم‌های موزیکال رونق خاصی داشت، اما فیلمسازان هندی زمان خلق موزیکال‌های خود، راهشان را از همکاران آمریکایی خود جدا می‌کنند. برای مثال، موزیکال‌های هالیوودی دنیای سرگرم‌کننده خاص خود را دارند، اما فیلمسازان هندی با بهره‌گیری از عنصر فانتزی، از موسیقی و آواز به عنوان یک حالت و روحیه طبیعی استفاده کردند که در تار و پود قصه و ماجراهای آن وجود دارد و از آن جدا نیست. بسیاری از حرف‌ها، افسانه‌ها، تاریخ و متدولوژی، به‌واسطه ترانه و موسیقی بیان می‌شود. در عین حال، برعکس فیلم‌های هالیوودی که تمام تلاش خود را می‌کنند تا واقعی و غیرمصنوعی به نظر برسند (حتی زمانی که قصه‌ها و فضاها غیرواقعی و ساختگی است)، فیلم‌های بالیوودی سخت مراقب هستند که تماشاچی توجه داشته باشد صحنه‌آرایی‌ها همه ساختگی و غیرواقعی است.