میراث‌جهانی‌ سایت جامعی ‌ندارد

برای برخی از این آثار که هر کدام از سال‌های 1979 تاکنون به ثبت رسیده‌اند سایت‌های اطلاع‌رسانی توسط متولیان میراث فرهنگی و پایگاه‌های جهانی آنها راه‌اندازی شده است که از همان زمان افتتاح سایت تاکنون، اطلاعات آنها همان است که بود!

از سوی دیگر تنها اقدامی که در این سایت‌ها انجام می‌شود محدود به درج تنها چند خبر درباره مرمت و کاوش‌های جدید است مانند پایگاه اطلاع‌رسانی تخت جمشید و پاسارگاد که مهم‌ترین آثار تاریخی ایران هستند.

در این پایگاه‌های اطلاع‌رسانی اطلاعات اولیه‌ای درباره هر اثر داده شده است و هیچ اطلاعات به روز‌ یا بخش‌هایی از مجموعه‌ها برای دسترسی گردشگر، نحوه حضور گردشگران خارجی مانند حضور در مسجد جامع اصفهان، فعالیت‌های عمرانی، بازدید افراد شاخص از این مجموعه در آن درج نشده است.

اگر پایگاه اطلاع‌رسانی برخی از آثار جهانی تنها به ارائه اطلاعات اولیه درباره هر اثری اکتفا کرده باشند، برخی دیگر مانند 9 باغ ایرانی و گنبد قابوس حتی یک سایت به زبان انگلیسی و فارسی هم ندارند چه برسد به معرفی این آثار به زبان‌های دیگر.

از سوی دیگر برخی از این پایگاه‌ها که به دو زبان محدود هستند به یکدیگر لینک نشده‌اند به همین دلیل به صورت پراکنده در فضای مجازی قرار دارند.

اما پایگاه اطلاع‌رسانی سازمان میراث فرهنگی نیز که تنها به زبان فارسی و انگلیسی است، به صورت کامل بیش از 15 اثر جهانی ایران را معرفی نکرده است. با این حال اگر یک گردشگر خارجی بخواهد اطلاعات اولیه‌ای درباره آثار تاریخی ایران که در فهرست یونسکو ثبت شده، داشته باشد به پایگاه ویکی پدیا مراجعه خواهد کرد چراکه از رنکینگ بالایی برخوردار است.

پایگاه‌های اطلاع‌رسانی مانند ویکی‌پدیا نه‌تنها آثار جهانی ایران را بهتر از پایگاه‌های متولیان معرفی کرده‌اند بلکه اطلاعات اولیه‌ای نیز درباره هر اثر ملی ایرانی نیز می‌دهند، موردی که در پایگاه سازمان متولی میراث فرهنگی دیده نمی‌شود. اما غیر از نداشتن یک پایگاه اطلاع‌رسانی، میراث جهانی ایران در قالب یک کتاب نیز معرفی نشده‌اند. به نظر می‌رسد هزینه راه‌اندازی یک پایگاه اطلاع‌رسانی جامعی که بتواند اطلاعات مناسبی را در یک سایت مجازی به زبان‌های مختلف به دنیا معرفی کند در برابر هزینه چاپ بروشورهایی که تنها در دستان عده‌ای آن هم بیشتر در نمایشگاه‌های خارجی ‌یا حتی‌ داخل ایران توزیع می‌شود، مبلغ زیادی نباشد.با این اوصاف و در شرایطی که نتوانسته‌ایم برای آثار جهانی خود فضایی را در جامعه مجازی ایجاد کنیم چگونه انتظار داریم ایران را به یکی از مقاصد گردشگری با سابقه دیرینه در جهان تبدیل کنیم؟!