می‌خواستم یکشبه ره صد ساله بروم

متهم هستم از مردم زورگیری می‌کردم.

بله. نمی‌توانم انکار کنم، چون مدارک علیه من به اندازه کافی هست.

چون می‌خواستم پول داشته باشم. من از بی‌پولی متنفر بودم. خیلی هم برایم سخت بود که کار پیدا کنم.

بله بودم. مدتی هم کار می‌کردم اما شغلی که من داشتم نمی‌توانست من را به پولی که می‌خواستم برساند. پول کارگری، پول بخور و نمیر است و من پول زیاد می‌خواستم.

اصلا به آنها فکر نمی‌کردم. فقط سعی می‌کردم تا جایی که می‌توانم پول بگیرم.

آنها کسانی بودند که به‌شدت از پلیس می‌ترسیدند، آدم‌های ضعیفی بودند و وقتی من می‌گفتم پلیس هستم می‌ترسیدند. چون بیشترشان کار غیرقانونی می‌کردند از من می‌خواستند بدون این‌که بازداشتشان کنم، موضوع را حل کنم. من هم پول می‌گرفتم.

بیشتر آنها افغانی بودند وغیرقانونی وارد ایران شده بودند.

من لباس ماموران را می‌پوشیدم و خیلی محکم حرف می‌زدم و آنها باور می‌کردند من پلیس هستم.

معمولا اول به آنها اتهام می‌زدم و می‌گفتم باید با من به بازداشتگاه بیایند و از آنجا که افغانی بودند می‌ترسیدند و خواهش می‌کردند گذشت کنم. من هم می‌گفتم باید جبران کنند و بعد پول می‌خواستم. آنها هم هرچه در جیب داشتند می‌دادند.

در آخرین اخاذی که می‌کردم از مرد جوانی خواستم پول بدهد تا ولش کنم. او هم گفت نمی‌دهد. به هر حال مجبورش کردم پول بدهد، یکدفعه دوستش آمد و درگیری ایجاد شد.

اول گفتند کاری نکردند و پول هم نمی‌دهند البته اول مرد جوان تنها بود و من مجبورش کردم پول بدهد ولی دوستش که آمد اجازه نداد او پول بدهد و به من گفت باید با پلیس تماس بگیرد. من ترسیدم و فرار کردم.

بله، داشتم. وقتی فرار کردم او توسط دو مرد جوان دستگیر شد و بعد هم من دستگیر شدم.

چند قدم آن طرف‌تر پلیس گشت ایستاده بود البته زمانی که ما داشتیم با دو مرد جوان صحبت می‌کردیم آنها نبودند، اما وقتی رسیدند دو مرد جوان به سراغشان رفتند و ما بازداشت شدیم.

پول زیادی بود. ما مدت‌ها بود این کار را می‌کردیم.

فعلا همان دو مرد هستند اما من و دوستم اعتراف کرده‌ایم از افراد زیادی اخاذی کرده‌ایم و پلیس به مردم اعلام کرده در صورت داشتن شکایت از من به اداره آگاهی بروند.

فکر می‌کنم همه کسانی که قربانی ما بودند شکایت کنند.

بیشتر پول‌ها را خرج رفتن به رستوران و لذت‌های اینچنینی می‌کردم و با دوستانم خوش‌گذرانی می‌کردم.

نه آنها هیچ چیز نمی‌دانستند. پدر و مادرم خیلی آبرودار هستند و اگر می‌دانستند من چه می‌کنم خیلی ناراحت می‌شدند و شاید هم من را طرد می‌کردند. آنها فکر می‌کردند من روزمزد هستم و اصلا فکر نمی‌کردند چنین کاری می‌کنم.

بله، همیشه با آنها بودم و هیچ وقت ترکشان نکردم. من پدر و مادرم را خیلی دوست دارم.

هیچ وقت آن لباس را با خودم به خانه نمی‌بردم. آنها اصلا نمی‌دانستند چه اتفاقی می‌افتد.

راستش آن زمان اصلا به این موضوع فکر نمی‌کردم. اصلا فکر نمی‌کردم بازداشت می‌شوم. اگر به این چیزها فکر می‌کردم که این همه جرم مرتکب نمی‌شدم و به همان پول کارگری قناعت می‌کردم.

نمی‌دانم. فکر می‌کنم تا زمانی که بازداشت شوم.

تا کلاس پنجم.

مدتی کار می‌کردم و شاگرد خیاط بودم. بعد آنجا را هم ترک کردم. همه عمرم را تاکنون بیهوده و بی‌فایده گذرانده‌ام. خیلی اشتباه کرده‌ام.

خیلی ناراحتند. مادرم مدام گریه می‌کند و اصلا حال خوبی ندارد. پدرم هم همین‌طور.

برادرم کارهایم را پیگیری می‌کند اما از دست او هم کار زیادی برنمی‌آید. اشتباه از خودم بود و باید تاوان آن را پس بدهم.

به او گفته‌ام از کارهایم پشیمانم و کمکم کند تا بتوانم از زندان خلاص شوم. برادرم خیلی ناراحت است و می‌گوید آبروی خانواده را برده‌ام. راست می‌گوید ما خانواده خیلی خوبی داریم و فقط من آدم بدی هستم. بچه‌های دیگر اینطور نیستند.

نباید این‌کار را می‌کردم. همیشه پدرم نصیحتم می‌کرد و می‌گفت باید کم‌کم پیشرفت کنی و نباید آنقدر عجول باشی. هیچ چیز یکشبه به دست نمی‌آید. راست می‌گفت من واقعا نباید این‌کارها را می‌کردم. اشتباه بزرگی کردم.

اگر دختر داشتم به آدمی مثل خودم نمی‌دادم، اما تصمیم گرفته‌ام دوران محکومیتم را بگذرانم و آدم خوبی شوم. تصمیم دارم در کارگاه شغلی یاد بگیرم و بعد زندگی جدیدی را شروع کنم. امیدوارم بتوانم تصمیمم را عملی کنم و زندگی آرامی داشته باشم.

از آنها می‌خواهم این کار را نکنند چون دیر یا زود مثل من زندگیشان نابود می‌شود. بهتر است کار کنند و زندگی آرام و سالمی داشته باشند و مثل من خودشان را نابود نکنند.

از پدر و مادرم عذرخواهی می‌کنم. از آنها می‌خواهم من را ببخشند. خیلی به آنها بد کرده‌ام با این‌که زحمت زیادی برای بزرگ کردن من کشیده‌اند اما شرمنده‌شان شده‌ام و عذرخواهی می‌کنم؛ به خاطر همه کارهای بدی که کرده‌ام. بعد هم از شاکیانم درخواست بخشش دارم و می‌خواهم به خاطر ظلمی که به آنها کرده‌ام من را ببخشند و کمکم کنند.

مرجان لقایی