اجلاس پاریس و ضرورت های آینده

تهران ، پاسخ نهایی خود را درباره اجلاس پاریس داد و عملا حسن نیت و پایبندی خود به مذاکرات و تلاش برای حل مسالمت آمیز مناقشه موجود را به اثبات رسانده است.

کد خبر: ۵۱۸۹۷

حالا توپ در زمین اروپایی هاست تا متقابلا حسن نیت خود را برای جلوگیری از پیچیده تر شدن این ماجرای چالش برانگیز نشان دهند و اجازه ندهند تجربه های بدی که از عملکردهای سابق آنها در افکار عمومی ایران به یادگار مانده تکرار شود. در این زمینه چند نکته قابل توجه است:
1- خوشبختانه اروپایی ها به اصل حق ایران برای داشتن فناوری هسته ای اعتراف دارند و این نقطه مشترکی بوده که مذاکرات حول آن جریان داشته است و امید می رود به نتیجه برسد.
اگرچه تندروهای کاخ سفید با هر گونه نرمش در مقابل حق ملت ایران مخالف هستند ولی متقابلا اصرار جمهوری اسلامی ایران بر عقب نشینی نکردن از حق ملتی که آن را نمایندگی می کند ، سایر بازیگران صحنه بین المللی را به این نتیجه رسانده است که با اطمینان از صحت انگیزه ها و عملکرد هسته ای ایران ، با دادن تعهد و تضمیناتی به تهران ، اجازه ندهند این مناقشه وارد مرحله بحرانی شود و به منافع آنان آسیب رساند.
اگر اروپا موفق شود این سناریو را به صورتی مرضی الطرفین به نتیجه برساند در واقع بزرگترین خدمت را به خود کرده است چرا که سالهاست در صحنه تعاملات بین الملل ، محوریت خود را از دست داده و واشنگتن حضور بدون منازع خود را در طراحی معادلات جهانی جا انداخته است.
2- صاحب نظران علوم استراتژیک ، لااقل از جنگ جهانی دوم به بعد بر این نکته تاکید دارند که ساخت قدرت ملی فقط به ابزار و ادوات و نیروی نظامی یک کشور نیست ؛ به عبارت بهتر فقط توان و آمادگی نظامی نیست که قدرت یک ملت را می سازد بلکه مولفه های گوناگون قدرت (در حوزه های اقتصادی ، سیاسی ، فرهنگی ، اجتماعی و علمی) جای خالی قدرت نظامی را پر می کنند و در نظام پرمخاطره و پرخصومت بین الملل ، ملتی را از آسیب گزند حوادث باز می دارند.
تجربه ژاپن که احتمالا اولین تجربه دانسته می شود گویای این نکته است که می توان حتی با وجود محدودیت در فعالیت نظامی ، با ورود هوشمندانه در سایر حوزه ها، نظام بین الملل را فتح کرد.
همچنین اگر این سالها از چین به اژدهای زرد نام برده می شود نه در سایه زرادخانه های نظامی آن بلکه به مدد جمعیت کیفی و قدرت اقتصاد فوق العاده آن است. مولفه های دیگر قدرت نیز از همین کارکرد برخوردار هستند.
3- هیچکس حق ندارد ملتی را از داشتن فناوری محروم کند. در دنیای پس از موج سوم که دانایی ، جان مایه قدرت تلقی می شود ملتی قدرتمندتر جلوه می کند که در پله های بالاتری از دانش ایستاده باشد.
پس اگر ملت ایران بر تکنولوژی هسته ای تاکید دارد از آن ناشی می شود که می خواهد جایگاه رفیع تری را برای خود رقم زند و به حقی که شایسته آن است برسد.
به همین دلیل ، ایجاد و گسترش نهضت نرم افزاری که بارها مورد تاکید رهبر معظم انقلاب قرار گرفته ، باید جنبه راهبردی پیدا کند و دامنه آن از حوزه های نظری فراتر رفته ، علوم دقیقه را نیز شامل شود.
فناوری های مدرن که عمده ترین آنها حوزه های نانو و بیوتکنولوژی است برای ملت ایران از حد یک پرستیژ علمی گذشته و برای تداوم حیات در نظام بین الملل ، به یک ضرورت تبدیل شده است.
دور نخواهد بود که دولت های پیشرفته ، با تشکیل باشگاه هایی در این زمینه ها (شبیه باشگاه هسته ای) و با شیوه ای انحصارطلبانه ، دستیابی سایر ملل به چنین فناوری هایی را منوط به مجوز خود کنند بنابراین وظیفه همه ماست که با سرمایه گذاری جدی در این علوم به حدی برسیم که اگر در سالهای آتی محدودیت هایی ایجاد شود - که می شود - نگرانی تایید یا عدم تایید کشورهای قدرتمند را نداشته باشیم و تجربه تکنولوژی های هسته ای و چانه زنی برای احقاق حق تکرار نشود.
4- ملت ایران قدردان تلاشهای چند ساله فرزندان خود در حوزه هسته ای است. اگر امروز دنیا به دیده احترام به کشور ما می نگرد و به توانایی های آن اقرار دارد و در نقطه ای ایستاده ایم که ما را به شهادت همین پیگیری ها ، جدی می بینند و می توانیم از این نقطه ، در تعاملات جهانی وارد شویم نتیجه تلاشهای هدفمند و هوشمندانه این دانشمندان گمنام و جوانان پرانگیزه است.
آنان قهرمانان ملی هستند که نباید اجازه بدهیم زحماتی را که با مرارت برای اعتلای ملت خود متحمل شده اند به هدر رود و به بار ننشیند. دستشان را به گرمی می فشاریم...