جای خالی تکیه هنرمندان و اهالی قلم

البته این مسجد تنها پایگاه نویسندگان و شاعران نبوده است و چهره‌های دیگر هنری هم با مسجد جوادالائمه
و بر و بچه‌های آن حشر و نشر داشته‌اند.

روز گذشته همزمان با عاشورای حسینی بار دیگر تعدادی از همین چهره‌های ادبی و هنری مانند فرج‌الله سلحشور (کارگردان یوسف پیامبر)، اصغر نقی‌زاده (بازیگر آژانس شیشه‌ای و سریال بیدار باش)، امیرحسین فردی (نویسنده رمان اسماعیل و مدیر مرکز آفرینش‌های حوزه هنری)، گلعلی بابایی، محمد ناصری، حسن حسینی، ابراهیم زاهدی​مطلق و... در این مسجد گردهم آمدند.

این گردهمایی خودمانی، کوچک و عزاداری مرا به فکر انداخت که معمولا در ایام محرم و سوگواری سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین (ع) شاهد هستیم که صنوف مختلف از لباس فروش‌ها گرفته تا آهن فروش و... در تکیه‌ها و هیات‌هایی با همین عنوان صنفی خودشان، فعالیت‌های پُررنگ و چشمگیری دارند که حضور گسترده مردم را هم رقم می‌زند.

نکته‌ای که در این میان قابل تامل است، این است که هنرمندان و اهالی قلم و رسانه معمولا در رخدادهای مختلف بخصوص در حوزه ورزش فعالیت‌های صنفی منسجم و خیرخواهانه زیادی تا امروز انجام داده‌اند، مثلا تیم فوتبال یا والیبال هنرمندان در بازه‌های زمانی گوناگون در طول سال و با اهداف معنوی به مسابقه با حریفان می‌پردازد.

پرسش اینجاست که آیا نمی‌توان به صورت کاملا صنفی و به دور از خط‌کشی‌های مرسوم سیاسی در عالم هنر و ادب، نویسندگان و هنرمندان و حتی برخی مدیران فرهنگی کشور از ارشاد گرفته تا حوزه هنری و سازمان فرهنگی ـ هنری شهرداری را در قالب یک تکیه و هیات و زیر یک سقف مثلا همین مسجد جوادالائمه دور هم جمع و به گونه‌ای برنامه‌ریزی کرد تا حسینیه یا تکیه هنرمندان و اهالی قلم در مناسبت‌های مختلف مذهبی در طول سال مانند محرم، ایام فاطمیه یا شب‌های ماه مبارک رمضان میزبان مردم باشد؟