فلسطینیان در برابرمشت آهنین

پارلمان اسرائیل ، برای نخستین بار به کلیات طرح خروج از نوار غزه و بخشهایی از کرانه باختری رای مثبت داد. به موجب این طرح ، 8 هزار یهودی ساکن شهرکها در نوار غزه به مناطق دیگر کوچ داده می شوند

کد خبر: ۵۱۶۲۷

که این اقدام به منظور در امان ماندن از حملات شهادت طلبانه فلسطینی هاست و این که رژیم صهیونیستی توانایی ماندن در نوار غزه را از دست داده و دقیقا شبیه ماجرای فرار رژیم صهیونیستی از جنوب لبنان است.
غرق شدن ارتش اسرائیل در منجلابی طاقت فرسا و پرخرج و به تعویق انداختن تشکیل یک کشور فلسطینی در آینده ای بسیار دور و ادامه توقف طرح صلح جامعه بین الملل یا «نقشه راه» ناگزیر به خروج از نوار غزه انجامیده است.
گرچه برخی از احزاب و گروههای صهیونیستی با این عقب نشینی مخالفت کرده اند و حاصل آن ، تشدید بحران سیاسی در اسرائیل است. باتوجه به تصویب طرح عقب نشینی رژیم صهیونیستی از نوار غزه ، در مقابل اسرائیل نیز زمینهای وسیع کرانه غربی را به خاک خود ضمیمه خواهد کرد.
تا پیش از این ، آریل شارون ، نخست وزیر رژیم صهیونیستی با تمام توان عملیات نظامی در غزه را ادامه می داد و معتقد بود نیروهای اسرائیلی باید تا عمق بیشتری در سرزمین های فلسطینی در غزه نفوذ کنند، به نحوی که شهرکهای اسرائیلی از تیررس موشک ها و خمپاره های فلسطینیان در امان بماند.
رژیم صهیونیستی هنگام اشغال لبنان در سال 1985 میلادی به زعم خود، برای بالا بردن ضریب امنیتی نظامیان و شهرک نشینان مسلح در شمال فلسطین اشغالی کمربندی به عمق 25کیلومتر در جنوب لبنان احداث کرد.
اما نبرد مبارزان فلسطینی اخیرا این واقعیت را به اثبات رساند که سیاست مشت آهنین رژیم صهیونیستی برای به زانو درآوردن گروههای مبارز فلسطینی بی فایده است و قیامگران انتفاضه همچنان در ضربه زدن به اهداف اشغالگران ، قدرت عمل لازم را دارند.
به هر حال کوفی عنان ، دبیرکل سازمان ملل متحد به آریل شارون ، نخست وزیر اسرائیل برای کسب رای تاریخی در کنیست «پارلمان اسرائیل» که اکثریت روشنی را به نفع ابتکار وی در زمینه خروج از غزه و بخشهایی از شمال کرانه باختری ایجاد کرد، تبریک گفت.
خاویر سولانا نماینده عالی اتحادیه اروپا در امور سیاست خارجی و امنیتی نیز از تصمیم پارلمان رژیم صهیونیستی درباره خروج نیروهای این رژیم از غزه استقبال کرد. اروپا سالهاست از سیاست اسرائیل انتقاد می کند. کلیه کشورهای عضو اتحادیه اروپا پس از اتخاذ قطعنامه ای علیه ساخت دیوار حائل کرانه باختری از سوی اسرائیل در مجمع عمومی سازمان ملل پیشتر رای موافق داده بودند.
اسرائیل پافشاری می کرد که برای متوقف کردن بمبگذاران فلسطینی به این حصار نیاز دارد؛ اما مخالفان می گفتند: «این حصار حیله ای برای غصب زمین است و تلاش برای حرکت به سوی ایجاد یک کشور فلسطینی را دشوار می سازد».
شارون در زمان قبل از انتخابات نخست وزیری به مردم خویش نوید امنیت و صلح می داد. اما با آغاز انتفاضه دوم اسرائیلی ها که وحشت زده شده بودند با بازدید شارون از صحن مساجد در اواخر سپتامبر 2000 به رهبر دست راستی پیوستند و سابقه طولانی این مرد را در چندین جنایت جنگی که به خاطر داشتند فراموش کردند. در صحنه سیاسی شارون نرمشهایی نشان دادو اظهار کرد آماده «دادن امتیازات دردناک» است.
هنگامی که امریکاییان در گرما گرم جنگ با عراق در روز 30 آوریل 2003، «نقشه راه» را که از سوی کوارتت «مرکب از ایالات متحده ، روسیه ، اتحاد اروپا و سازمان ملل یعنی گروه چهار، تدوین شده بود ارائه دادند، شارون با بی رغبتی به آن پیوست نقشه راه تشکیل دولت فلسطین تا سال 2005 را پیش بینی کرده است.
این طرح در وهله اول الزامی می سازد که: «فلسطینی ها دوباره حق وجود و امنیت دولت اسرائیل را به رسمیت بشناسند و خشونت را به کناری نهند و در ساختار تشکیلات خودگردان فلسطینی با انتخاب نخست وزیری دارای قدرت گسترده اصلاحات عمیق به انجام رسانند.
اسرائیلی ها از ایجاد دولت فلسطینی پشتیبانی کنند، حکومت نظامی را لغو کنند، آزادی رفت وآمد را تامین کنند و از حمله به اهالی فلسطینی و نیز مصادره و ویرانی خانه های آنان خودداری کنند و نیروهای خود را بتدریج از سرزمین مجددا به اشغال درآمده پس از 28 سپتامبر 2000عقب رانده و سرانجام گسترش حتی طبیعی شهرکهای مستعمره نشین یهودی را متوقف و کولولن (شهرکهای موسوم به غیرقانونی) را ویران سازند؛ یعنی شهرک های ایجاد شده بدون موافقت ضمنی دولت ؛ یادآوری شود که از نظر حقوق بین الملل همه شهرکهای یهودی نشین غیرقانونی هستند.
تشکیلات خودگردان فلسطینی در راه اصلاحات قدم برداشت و نخست وزیری تعیین و نظارت بر امور مالی خود را شدت بخشید؛ اما از سوی آریل شارون هیچ اقدام متقابلی انجام نشد.
خودداری او به عقب نشینی ارتش اسرائیل تا خطوط پیش از انتفاضه و نابودی اکثریت شهرکهای غیرقانونی و همچنین حصر اهالی فلسطین ، کوچکترین امکان تدبیری به محمود عباس «ابوماذن» نخست وزیر نداد و او مجبور به استعفا شد. 10 سپتامبر 2003، احمد قریع «ابوعلا» به جای وی منصوب شد.
آتش بس اعلام شده در 29 ژوئن 2003 از سوی تمام سازمان های فلسطینی ، از جمله حماس و جهاد اسلامی در مقابل قتلهای هدف گیری شده اسرائیل تاب نیاورد.
به لحاظ آن که نخست وزیر رژیم صهیونیستی عامدانه موج خشونت را گسترش داد و به عملیات انتحاری فلسطینیان با تروریسم دولتی پاسخ داد. شارون پس از اهمیت ندادن به «نقشه راه» پرچم عقب نشینی از غزه را برافراشته است.
هدف او اطمینان دادن به اسرائیلی هاست که خواهان پایان جنگ و تخلیه سرزمین های اشغالی و شهرکهای یهودی نشین هستند.کابینه راستگرای آریل شارون پس از تصویب طرح خروج از نوار غزه به تشدید بحران سیاسی انجامیده است و بعضی اعضای کابینه از آن اخراج شدند و برخی دیگر نیز تهدید کرده اند که در صورت برگزارشدن همه پرسی درباره طرح شارون از کابینه خارج خواهند شد؛ که در آن صورت وی ناچار است ائتلاف جدیدی را تشکیل دهد.
پارلمان اسرائیل 120 نفر عضو دارد که مایل هستند این طرح به همه پرسی ملت گذارده شود و همین اجرای همه پرسی موجب خواهد شد برای مدتی زیاد دست کم تا پایان دوره نخست وزیری شارون اجرای طرح به تعویق بیفتد و این در حالی است که مقامات رژیم صهیونیستی خود نیز به اجرای دقیق این عقب نشینی در مهلت تعیین شده معتقد نیستند.