آنقدر وسوسه شدم تا قبول کردم

همه‌چیز از خرابی ماشینم شروع شد. محمد، صاحب تعمیرگاهی بود که ماشینم را آنجا برده بودم تعمیرش کنم. او آنقدر وسوسه‌ام کرد که قبول کردم در سرقت از بانک با او و بقیه همدست شوم. مرتضی، پسر محمد و علی هم یکی از اقوام محمد است.

بله، او آنقدر زیر پایم نشست و گفت که مو لای درز نقشه‌اش نمی‌رود تا این‌که من خام شدم و قبول کردم با آنها همدست شوم.

یک سال پیش که با محمد دوست شدم و فهمید در بانک کار می‌کنم دوستی‌اش را با من بیشتر کرد و بعد از چند بار دیدار نقشه سرقت را مطرح کرد. اولش قبول نکردم، اما او هر بار که مرا می‌دید از سرقت حرف می‌زد و این‌که بعد از آن می‌توانیم براحتی زندگی‌ کنیم. همین حرف‌هایش مرا وسوسه کرد.

15 روز قبل از سرقت از من خواست هر طور شده کاتالوگ گاوصندوق اصلی بانک را گیر بیاورم و من هم این کار را انجام دادم. محمد آن را مطالعه کرد و بعد از چند روز گفت که فهمیده صندوق را از کجا برش بزند تا بشود در آن را باز کرد. از طرفی من می‌دانستم آخر هفته‌ها مبلغی حدود 150 میلیون تومان به گاوصندوق اصلی منتقل می‌شود و به همین دلیل بهترین فرصت برای اجرای نقشه، آخر هفته بود.

کار سختی نبود. دو روز قبل از سرقت، ساعت 6 صبح ـ‌که هنوز کسی به بانک نیامده بود ـ کپسول و دستگاه برش را به داخل بانک بردم و در طبقه دوم مخفی کردم. من سرایدارم و دیرتر از همه از بانک خارج می‌شوم. روز سرقت برای این‌که کسی به من شک نکند، ساعت 6 بعدازظهر از بانک خارج شدم، اما نیم ساعت بعد برگشتم و با محمد تماس گرفتم تا نقشه را اجرا کنیم. چند دقیقه بعد، او با پسرش مرتضی به بانک آمد. مرتضی بیرون از بانک مراقب و مدام با پدرش در تماس بود تا اگر پلیس آمد یا کسی به ما شک کرد موضوع را اطلاع دهد. من و محمد هم گاوصندوق را برش زدیم . ساعت 11:30 شب بود که کار تخریب گاوصندوق را تمام کردیم و با کمال تعجب دیدیم به جای 150 میلیون تومان، بیش از 400 میلیون تومان پول نقد و چک‌پول داخل گاوصندوق است. بیش از نیمی از پول‌ها و چک پول‌‌ها را برداشتیم و قرار شد محمد برای برداشتن بقیه پول‌ها و صحنه‌سازی برگردد.

چون ما با استفاده از کلید وارد بانک شده بودیم، معلوم بود یکی از کارمندان بانک در سرقت نقش داشته است. برای همین، محمد ابتدا قفل در را با وسایلی که آورده بود، شکست تا کسی متوجه نشود ما با کلید قفل را باز کرده‌ایم. بعد هم در مقابل بانک با چند میله و پارچه دکه‌ای درست کرد و از همدست دیگرمان ـ به نام علی ـ خواست داخل دکه مشغول فروختن سیگار شود. به این ترتیب، وقتی پلیس تحقیقاتش را انجام می‌داد و از ماجرای دکه باخبر می‌شد، تصور می‌کرد دزدان افرادی خارج از بانک بوده‌اند که با زدن دکه در مقابل بانک می‌خواستند کاری کنند کسی متوجه آنها هنگام بریدن قفل در بانک نشود.

از اول قرار شد چک‌‌پول‌ها برای من باشد و پول‌های نقد برای محمد و دو همدست دیگرمان. 215 میلیون تومان از پول‌های سرقتی چک‌پول بود و بقیه پول نقد.

حدود سه ساعت و نیم. البته با صحنه‌سازی خیلی بیشتر شد.

من به خانه‌ام رفتم و محمد هم بعد از دادن دو میلیون تومان به علی، با پسرش به خانه‌شان در اسلامشهر رفت.

من سال‌ها در بانک کار می‌کردم و می‌دانستم 600 برگ چک‌پول 100 هزار تومانی شماره سریالش به تمام بانک‌های ایران اعلام شده است. به همین خاطر نمی‌توانستم از آنها استفاده کنم. از طرفی نیاز به پول نداشتم و محمد هم می‌گفت فعلا چک‌پول‌ها را خرج نکن. البته بعد از چند روز بین من و محمد دعوا شد و او تعدادی از چک‌پول‌ها را از من گرفت.

محمد می‌گفت سهم من از سرقت خیلی زیاد شده. او وقت و بی‌وقت به در خانه ما می‌آمد و می‌گفت که باید به او 50 میلیون تومان بدهم. خانواده‌ام به من شک کرده بودند و از طرفی می‌ترسیدم او سر بچه‌ام بلایی بیاورد. به همین دلیل 20 میلیون به او دادم. او در حقم نامردی کرد. وقتی چک‌پول‌ها را از من گرفت، با روشی که خودش داشت، مهر بانک را از روی آن پاک کرد و براحتی توانست پول‌ها را خرج کند، اما هیچ‌وقت آن روش را به من نگفت.

نه، محمد کت و شلواری همرنگ کارمندان بانک پوشیده بود و رفتارش کاملا عادی بود. همه فکر می‌کردند کارمندان بانک هستیم.

چرا، اما محمد همیشه می‌گفت اگر من خودم را نبازم، هیچ اتفاقی نمی‌افتد. من هم خیلی عادی مثل همیشه صبح‌ها می‌آمدم سر کار و به‌موقع می‌رفتم تا کسی به من شک نکند. با این حال، چون محمد خیلی طمعکار بود، مطمئن بودم طمع او کار دستم می‌دهد. او مدام به مقابل خانه‌مان می‌آمد و به بهانه‌های مختلف می‌خواست از من پول بگیرد. چون مطمئن بود من نمی‌توانم ‌ چک‌پول‌‌ها را در بانک نقد کنم. اما با روشی که داشت، این کار برایش راحت بود.

اول خرداد بود که رئیس بانک برایم پیامک زد که دزد بانک را دستگیر کرده‌اند. من یک‌ماهی بود که به بانک دیگری منتقل شده بودم و دیگر در آن بانک نبودم. اول ترسیدم. فکر کردم محمد دستگیر شده، اما بعدا در روزنامه‌ها خواندم اعضای یک باند را در خوزستان دستگیر کرده‌اند که با روش تخریب گاوصندوق از بانک‌ها سرقت می‌کردند. در روزنامه نوشته شده بود اعضای این باند علاوه بر سرقت از بانک‌های چند شهر، به سرقت از بانک قلعه‌‌حسن‌خان هم اعتراف کرده‌اند. غافل از این‌که همه این ماجرا، نقشه پلیس برای به دام‌انداختن ما بود.