وقتی باران سمی می‌شود

سوزاندن سوخت‌های فسیلی موجب انتشار مواد شیمیایی در هوا می‌شود که با بخار آب موجود در هوا ترکیب شده و در نهایت به بارش باران اسیدی منجر خواهد شد.

کد خبر: ۵۱۵۵۹۸

افزایش سطح دی‌اکسید گوگرد و دی‌اکسید نیتروژن در هوا محدودیت‌های بسیاری را برای موجودات آبزی ایجاد کرده و زندگی آنها را در معرض خطر قرار می‌دهد که در نتیجه میزان مرگ و میر آنها نیز به میزان قابل‌توجهی افزایش می‌یابد.

چنین تغییراتی پوشش گیاهی سطح زمین را تحت‌تاثیر خود قرار می‌دهد و با مسموم کردن حیوانات و از بین بردن مواد ضروری برای خاک خسارت‌های زیادی را به مناطق جنگلی و بیشه‌زارها وارد می‌کند.

علاوه بر این افزایش رسوبات اسیدی موجب افزایش سطح فلزات سمی نظیر آلومینیوم، مس و جیوه می‌شود که در مخازن آب آشامیدنی تصفیه نشده، انباشته می‌شود.

فوران مواد مذاب آتشفشانی و همچنین استفاده از سوخت‌های فسیلی به عنوان منبعی برای تامین انرژی، میزان انتشار گازهای آلاینده را افزایش می‌دهد که با مولکول‌های آب موجود در هوا برخورد می‌کند و با آن ترکیب می‌شود.

بارش باران اسیدی به سطح برگ‌های گیاهان آسیب می‌رساند و خراش‌های کوچکی در سطح آنها به وجود می‌آورد که در فرآیند فتوسنتز اختلال ایجاد می‌کند.

در واقع بارش باران اسیدی با تحت‌تاثیر قرار دادن مکانیسم‌های حیاتی گیاه، آسیب‌پذیری آن را در برابر پیامدهایی نظیر وزش باد، کاهش دمای هوا، خشکی، ابتلا به بیماری‌های مختلف و حمله آفات گیاهی افزایش می‌دهد.

چای، کاهو و تنباکو از جمله گیاهانی هستند که کیفیت برگ‌های آنها برای مصرف‌‌کنندگان بسیار مهم است و به همین دلیل به عنوان گیاهانی با بیشترین میزان آسیب‌پذیری در برابر بارش باران اسیدی شناخته می‌شوند.

تابش نور آفتاب سرعت انجام واکنش‌های شیمیایی را افزایش می‌دهد. در چنین شرایطی اکسید گوگرد بلافاصله با گازهای منتشر شده در هوا ترکیب شده و تری‌اکسید گوگرد تولید می‌کند.

باران اسیدی می‌تواند به شکل مه یا شبنم هم باشد. انتشار هوا، گازهای آلاینده و سمی را در فواصل دورتر پراکنده می‌کند.

PH باران اسیدی با یک درجه اختلاف نسبت به باران معمولی حدود پنج است اما همین یک درجه اختلاف نقش تعیین‌کننده‌ای دارد.

برف‌هایی که سطح کوه‌ها را می‌پوشاند بتدریج ذوب می‌شود و به این ترتیب ذرات اسیدی که در دانه‌های برف مخفی شده است به دریاها و اقیانوس‌ها راه‌یافته و میزان اسیدیته آب‌ها از هفت درجه به 4.3 درجه تغییر می‌کند.

در چنین شرایطی بسیاری از ماهی‌ها قادر به ادامه زندگی نیستند. از سوی دیگر بارش باران، اسیدهای موجود در اتمسفر را به سطح زمین منتقل می‌کند که می‌تواند تغییراتی را در سطح خاک ایجاد کند.

تاثیر بارش اسیدی در خاک‌های سیلیسی بیشتر است زیرا در این خاک‌ها هیچ ماده معدنی وجود ندارد که بتواند اسیدیته خاک را کاهش دهد.

اما در خاک‌های آهکی به علت وجود بی‌کربنات تاثیر اسیدیته خاک تا حد زیادی خنثی می‌شود. نخستین پدیده موسوم به بارش اسیدی سال 1972 میلادی ثبت شد.

بارش اسیدی علاوه بر گونه‌های گیاهی بسیاری از گونه‌های جانوری آبزی مانند قورباغه‌ها، ماهی‌های خاردار و همچنین ماهی قزل‌آلا را نیز در معرض خطر قرار داده است. (جام جم - ضمیمه سیب)