برای هرمجازاتی آماده بودم

بیشتر از پنج سال است که زندانی هستم. دیگر یادم رفته قدم زدن در خیابان چطور است و غذای خانگی چه طعمی دارد.

بله قبول دارم. از همان ابتدا هم قبول کردم، البته به عمد این کار را نکردم.

مدتی بود که باهم درگیری داشتیم و عصبانی بودیم، اما قرار نبود کسی کشته شود. من آدمکش نیستم و این قتل هم یک اتفاق بود.

نمی‌خواستم او را بکشم. فقط با چاقو به او ضربه زدم مقتول خیلی عصبی بود و همیشه به ما بی‌احترامی می‌کرد.

مرد مقتول مستاجر مادر همسرم بود و چون مادر همسرم زن تنهایی بود او همیشه با این پیرزن بد صحبت می‌کرد و آزارش می‌داد.

نه، این‌طور نیست. من اصلا به او حمله نمی‌کردم. اتفاقا آدم آرامی هستم، اما همیشه از مادرزنم در برابر رفتارهای این مرد دفاع می‌کردم.

به خانه مادرزنم رفتم و دیدم مرد مستاجر باز در حال جر و بحث کردن است، او همیشه ایراد می‌گرفت و دنبال این بود که یکجوری اجاره را دیر بدهد من هم برای این‌که بتوانم از حق مادرزنم دفاع کنم و پول او را به طور کامل بگیرم با مرد مستاجر وارد بحث شدم و بعد هم فحاشی کرد و به من گفت به تو ربطی ندارد. من که خیلی عصبی شدم و کنترل خودم را از دست دادم با ناراحتی به سمتش حمله کردم و او را زدم.

چاقو را از آشپزخانه برداشتم، البته قصدم کشتن او نبود و فقط برای این‌که کنترلم را از دست داده ‌بودم دست به این کار زدم. راستش وقتی چاقو را برداشتم و به سمت مقتول رفتم قصدم کشتن او نبود. می‌خواستم ضربه‌ای به او بزنم و این‌طوری هم عصبانیتم از بین برود و هم او را بترسانم.

دخالتم به این جهت بود که می‌خواستم از مادرزنم حمایت کنم و اصلا قصد فضولی یا حرکت غیرمعقولی نداشتم.

اصلا یادم نمی‌آید. فکر می‌کنم به سینه‌اش برخورد کرد، اما ضربات را عمیق نزدم فکر می‌کردم یک خط انداختم وقتی متوجه شدم اتفاق بدی افتاده که مقتول به شدت خونریزی کرد.

خیلی ترسیده ‌بودم، حالم خیلی بد بود فقط می‌خواستم از آن محل دور شوم فرار کردم اما عذاب وجدان خیلی آزارم می‌داد.

آن‌طور که بعدا متوجه شدم مادرزنم و همسایه‌های دیگر او را به بیمارستان رساندند، البته مقتول تا دو روز بعد هم زنده بود.

دو روز از حادثه گذشته بود و من خیلی ناراحت بودم. قصد داشتم خودم را به پلیس معرفی کنم. تلفنی حال مرد زخمی را می‌پرسیدم تا این‌که همسرم به من گفت او در بیمارستان فوت کرده ‌است. یک‌بار دیگر ترسیدم، می‌دانستم پایان این راه قصاص است. فکر کردم فرار کردن می‌تواند به من کمک کند.

خودم را تسلیم کردم چون نمی‌توانستم عذاب وجدان را تحمل کنم. من باعث مرگ آن مرد جوان شده ‌بودم.

او خانواده داشت و خانواده‌اش خیلی ناراحت بودند و من باعث این ناراحتی بودم. هرچند خانواده خودم هم خیلی عذاب می‌کشیدند، اما بیشتر از این‌که برای خودم و خانواده‌ام ناراحت باشم برای او ناراحت بودم.

با این‌که می‌دانستم وضع خوبی نخواهم داشت و از این به بعد باید در زندان باشم، اما راحت‌تر بودم. وجدانم آرام‌تر بود و حالم بهتر شده ‌بود. دیگر آماده هر مجازاتی بودم.

آنها حالشان خوب نبود، همسرم خیلی ناراحت بود زمانی که زندانی شدم دختری یک ساله داشتم همه ما نگران او بودیم. من ناراحت بودم به خاطر همسر جوانم، به خاطر دخترم و به خاطر مادرم که خیلی نگرانم بود. یک لحظه عصبانیتی که دچارش شدم این‌طور مرا نابود کرد.

در جلسه دادگاه هم همه چیز را گفتم واقعیت را گفتم و از اولیای‌دم درخواست بخشش کردم. هرچند آنها بر قصاص پافشاری کردند و گفتند که حاضر نیستند من را ببخشند.

بعد از صدور حکم و گذراندن مراحل قانونی پرونده برای اجرای حکم آماده شد در این مدت خانواده‌ام خیلی تلاش می‌کردند و می‌گفتند که بالاخره رضایت را می‌گیرند.

البته ناگفته نماند مسئولان اجرای حکم هم خیلی تلاش کردند. آنها جلسات زیادی با اولیای‌دم گذاشتند و راضی‌شان کردند که به بخشش فکر کنند.

در این میان مادرم و همسرم هم خیلی تلاش می‌کردند آنها توانستند اولیای‌دم را راضی کنند که دیه بگیرند، اما
آماده کردن پول دیه کار سختی بود، بالاخره هرچه داشتیم همسرم فروخت و هر کاری که لازم بود کرد تا اولیای ‌دم راضی شوند. وقتی خواسته‌شان برآورده شد، آنها قبول کردند رضایت بدهند.

در تمام این سال‌ها که زندان بودم همیشه در حسرت بودم، حسرت آزادی را داشتم، حسرت دیدن فرزندم و کنار خانواده بودن. خیلی ناراحت بودم به خاطر کاری که کردم و گرفتاری که برای خانواده‌ام درست کردم.

به خاطر همه سختی‌هایی که به هر دو خانواده دادم و زندگی که از یک فرد گرفتم عذاب می‌کشیدم.

دخترم بزرگ می‌شد و من نمی‌توانستم بزرگ شدنش را ببینم، راه رفتنش، قد کشیدنش و شیرین زبانی‌هایش را ندیدم. ناراحتم به خاطر همه چیزهایی که از دست دادم. اما چیزهای خوبی هم آموختم.

فهمیدم باید در زندگی صبور باشم و در آخرین لحظات هم همیشه امید هست. فهمیدم نباید توکلم را به خدا از دست بدهم. فهمیدم اگر ایمان داشته‌ باشم و به جای کارهای اشتباه خداوند را عبادت کنم، ایمانم را قوی کنم و به خاطر اشتباهاتم توبه کنم.

من واقعا توبه کردم و خداوند من را بخشید برای مقتول دعا کردم و درخواست کردم به خاطر ظلمی که به او کردم من را ببخشد. هرشب برایش نماز خواندم تا این‌که خداوند دعاهایم را قبول کرد چراکه توبه‌ام از ته دل بود.

بیشتر وقتم را برای خانواده‌ام می‌گذارم تا از این به بعد کنارشان باشم. برای خودم شغلی پیدا می‌کنم و نان حلال وارد خانه‌ام می‌کنم و هرگز از خداوند و عبادت او دور نمی‌شوم.

مرجان لقایی