چرا شبکه ملی اطلاعات؟

دو موضوع کلی علت این رویکرد بود. یکی ارائه تسهیلات بیشتر در کشور و یکی تکلیف قانونی برای ایجاد زیرساخت. جای شک و تردیدی نیست که فناوری اطلاعات در خدمت‌رسانی و تسهیل امور و تغییر سبک مدیریت در بسیاری از حوزه‌ها باعث تحولات اساسی و بنیادی شده و می‌شود. امروز بیشتر با استفاده از این فناوری کارهایی را که قبلا غیرممکن می‌نمود اجرایی کرده است و در حقیقت امروز فناوری اطلاعات از ضروریات زندگی محسوب می شود. ماده 46 برنامه پنجم توسعه دولت را مکلف به راه‌اندازی شبکه ملی اطلاعات کرده است. هدف اصلی از چنین شبکه‌ای این است که بستر اشتراک اطلاعات در درون کشور فراهم شود و با پیوستن همه دستگاه‌ها، سازمان‌ها، موسسات و افراد حقیقی و حقوقی به آن شبکه بتوان از مزایا و قابلیت‌های فناوری اطلاعات بهره برد و موجب تحولات چشمگیر در سایر بخش‌ها شد.

بله. قبول دارم که روند کند عملیاتی شدن شبکه ملی اطلاعات باعث ابهامات، دغدغه‌ها، سوالات و نگرانی‌هایی شده که ممکن است اهمیت و ماموریت اصلی شبکه را به حاشیه ببرد و این امور به متن بیاید، کما این که رد پای آن را در رسانه بخوبی می‌توان یافت.

معتقدم این نکته بسیار مهمی است و حتما باید وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات تدابیری را اتخاذ کند که انحصار در شبکه به وجود نیاید، یعنی جنبه ملی و عمومی آن کاملا حفظ شود و آحاد ملت ایران و دستگاه‌های دولتی و خصوصی بدون نیاز به سیر مراحلی نظیر گزینش و... بتوانند در شبکه فعال شوند. بدیهی است شبکه‌ای که ملی باشد باید همگانی باشد، مثل اتوبانی که همه افراد با هر ماشینی و هر مدلی بدون گرفتن مجوز از صاحب اتوبان در آن اتوبان حرکت می‌کنند، گرچه حق عبور پرداخت می‌کنند. حتما باید زمینه رقابت در شبکه برای همه افراد فراهم شود و منافع همه استفاده‌کنندگان بخوبی در نظر گرفته شود و جای هیچ نوع تبعیضی نباشد. برای ورود به شبکه نباید شرط و محدودیتی قائل شد. مثلا تاجری که مجوز تجارت دارد (نه مجوز ورود به شبکه)‌ باید بدون اذن اداره‌کننده شبکه بتواند وارد شبکه شود. به نظرم این مهم‌ترین ابهامی است که در ذهن بعضی‌ها هست و باید ابهام‌زدایی شود.

تنها عامل محدودکننده قیمت باشد و لاغیر. شبکه باید جامع و فراگیر باشد تا ملی تلقی شود، لذا باید قابلیت‌های لازم از قبیل میزبانی وب‌سایت‌ها و اتصال کاربران باهم را با سرعت خیلی بیشتر و بدون پرداخت هزینه پهنای باند خارجی داشته باشد و یکپارچه عمل کند. کاربران این شبکه باید از نعمت ارزانی برخوردار باشند. میزان اتکای شبکه به پهنای باند خارجی به حداقل برسد. پهنای باند با هر میزان تقاضا در اختیار کاربران قرار گیرد.

این ابهام با کمی دقت منتفی است. بعضی موارد وجود دارد که بدون شبکه ملی امکان عملیاتی کردن آنها وجود ندارد. از سوی دیگر همه امور دیجیتال قابل ذخیره است و دیگران می‌توانند آن را ذخیره کنند. واقعا هیچ عقل سلیمی قبول نمی‌کند اطلاعات ذی‌قیمت ملی کشور در خارج کشور جریان یابد. این یک نیاز بشری نیز هست. حتی یک خانواده سعی می‌کند اطلاعاتش در اختیار همسایه بسیار صمیمی‌اش قرار نگیرد، چه رسد به یک کشور پهناور و صاحب نام مثل ایران اسلامی. لذا نبود شبکه ملی اطلاعات باعث می‌شود کشور از بسیاری امور عملا محروم گردد. ​

این دغدغه بسیار مهم است. معتقدم اگر ایران اسلامی امروز در جهان از نظر علمی دارای رشد مرتبه اول شده است، یکی از دلایل اصلی آن وجود اینترنت جهانی و بهره‌مندی جوانان و دانشمندان ما از این نعمت است. لذا قطع اینترنت جهانی خود یک خسارت ملی و غیرقابل جبران است. لذا امکان ندارد اینترنت جهانی قطع شود.