این شبکه به چه منظور راهاندازی میشود؟ آیا استفادهکنندگان آن فقط دولتیها هستند؟
شمس (شبکه ملی سلامت) ، زیرساخت ارتباطی بین مراکز بهداشتی، تشخیصی و درمانی سراسر کشور بوده و امکان برقراری ارتباط بین این مراکز، تبادل دادهها به صورت الکترونیکی و ارائه خدمات الکترونیک سلامت در کشور را فراهم میسازد، اما این شبکه مختص حوزه دولتی نبوده و بخشهای غیردولتی نیز میتوانند از خدمات این شبکه استفاده کنند.
وجود این شبکه تاثیری در رشد سرانههای سلامت و شاخصهای بینالمللی این حوزه دارد؟
اهمیت این موضوع از آنجا مشخص میشود که یکی از شاخصهای سازمان بهداشت جهانی در خصوص میزان توسعهیافتگی کشورهای دنیا در حوزه سلامت الکترونیکی تعداد مراکز بهداشتی - درمانی دارای زیرساخت ارتباطی پرسرعت است.
مزیت این شبکه برای بخش سلامت چیست و گستردگی این شبکه به چه میزان است؟ آیا مناطق روستایی را هم شامل میشود؟
از مزایای این شبکه امنیت و سرعت دسترسی بالا، هزینه بسیار پایینتر نسبت به اینترنت، پایداری بیشتر و وابسته نبودن به اینترنت است. امکان استفاده از این بستر برای حدود 50 هزار مرکز بهداشتی، تشخیصی و درمانی کشور وجود داشته و سعی شده در وهله اول، مراکز سلامت دولتی که تعداد آنها به حدود 26هزار مرکز میرسد، به این سامانه متصل شوند. با توجه به اینکه بسیاری از مراکز بهداشتی دولتی در مناطق دورافتاده و روستاهای فاقد امکانات مخابراتی کافی به ارائه خدمت میپردازند، اجرای مرحله اول این طرح شامل اتصال 10هزار مرکز سلامت تا پایان سال جاری است.
قبلا وضع ارتباطی مراکز چطور بوده است؟
تعداد مراکز بهداشتی - درمانی که در 15 سال گذشته زیرساخت ارتباطی برای آنها فراهم شده است،حدود 2000 مرکز بوده و با اجرای این طرح در سال جاری، رقم مراکز بهداشتی - درمانی دارای زیرساخت ارتباطی مطمئن به بیش از پنج برابر خواهد رسید. مرحله دوم این طرح نیز در سال آینده اجرا خواهد شد که منوط به فراهمسازی امکانات مخابراتی و برنامهریزی برای توسعه زیرساخت مربوط از سوی وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات و شرکت مخابرات ایران است. 10 درصد مراکز از طریق فیبر نوری و 90 درصد آنها با خطوط
ADSL به شبکه ملی سلامت متصل خواهند شد.
در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم