پدر و مادرها در پشت پرده آثار نمایشی

با نگاهی به سال‌های گذشته بویژه در دهه 60 و 70 در فیلم‌ها و مجموعه‌هایی که تهیه می‌شد، نقش پدر و مادرها خیلی پررنگ بود و به نوعی می‌توان گفت پدر و مادرها نقش مثمرثمری برای فرزندان جوان‌شان داشتند.

در این‌باره می‌توان به مجموعه‌های تلویزیونی‌ای همچون «پدرسالار»، «این خانه دور است» و... اشاره کرد که همواره مادر و پدر با عملکردشان در زندگی به فرزندانشان یاد می‌دادند چگونه در هنگام بحران باید رفتار کنند؟ یا چگونه باید زندگی‌شان را هدایت کنند؟ حتی در این سریال‌ها نشان داده می‌شد که اگر پدری مستبد باشد چگونه می‌تواند به از هم پاشیدن یک خانواده منجر شود.

مسلما تهیه و پخش چنین مجموعه‌هایی نه‌تنها جنبه سرگرم‌کنندگی برای مخاطبان داشته، بلکه برای آنها جنبه آموزشی هم داشت. چه‌بسا که الان هم اگر مخاطبان تلویزیون بخواهند خاطرات گذشته‌شان را یادآوری کنند، نوستالژی بسیاری نسبت به آثار نمایشی قدیمی دارند. در مجموع دیدن چنین مجموعه‌هایی برایشان جذابیت‌های فراوانی به همراه داشت.

اما به مرور زمان و تغییر نیازهای افراد جامعه و رفتن به سمت جوانگرایی دیگر تولید چنین آثار نمایشی که پدر و مادرها نقش اساسی را در آن ایفا کنند، کم و کمتر شد و محور مجموعه‌ها و فیلم‌های تلویزیونی جوانان شده‌اند. البته تهیه چنین آثاری و پرداخت به مشکلات و دغدغه‌های جوانان خوب است، اما مسئولان می‌توانند در کنار تهیه چنین آثاری سفارش مجموعه‌هایی هم به فیلمسازان بدهند که در آن پدر و مادر حضور پررنگی داشته باشند.واقعیت این است که در برخی آثار نمایشی تلویزیون نقش پدر و مادرها کمرنگ است و در واقع پشت پرده پنهان شده‌اند؛ در حالی که می‌تواند در طول سال دو سه مجموعه هم با این مضامین ساخته شود. گرچه کم نبوده و نیست سریال‌ها و تله‌فیلم‌هایی که پدر و مادر در آنها نقش محوری دارند.

در واقع پدرها و مادرها در آثاری که تهیه و پخش می‌شود، همراه فرزندشان بودند، نه این‌که نقش کلیدی را ایفا کنند، اما در مقابل مجموعه‌هایی هم هستند که در آنها جوانان نقش محوری را به عهده دارند و پدر و مادرها فقط در حد یک سایه هستند. مسلما مسئولان می‌توانند در این‌باره تدابیری داشته باشند تا حضور پررنگ پدر و مادرها در آثار نمایشی حس شود.

مجموعه‌هایی مثل «راه طولانی خانه بیندیشند» که در آن پدر و مادر نقش پررنگی داشتند، بی‌تردید تاثیرات تربیتی خوبی در جامعه و خانواده‌ها خواهد داشت.

علاوه بر آن خانواده‌های سالم بنیان اصلی جوامع محسوب می‌شوند و اما گاهی فیلمسازان تصور می‌کنند که اگر به موضوع‌ها تلخ نگاه کرده و مرتب خانواده‌هایی پر از اختلاف را به تصویر بکشند بیشتر می‌توانند نظر مخاطبان را به خودشان جلب کنند. تهیه و پخش چنین آثاری هم کم نبوده است.

فقط نشان دادن خانواده‌های شلوغ و پر از داد و فریاد نمی‌تواند کمکی به بهبود سازندگی در جامعه داشته باشد. می‌توان به دور از جیغ و داد برخی پدر و مادرها بر سر فرزندانشان که بیشتر هم در مجموعه‌های طنز شاهد این نوع رفتارها هستیم نکات آموزنده‌ای را به بینندگان تلویزیون آموزش داد و به جوانان یاد داد که نباید احترام به بزرگ‌ترها را فراموش کنند؛ احترامی که این روزها گاهی به فراموشی سپرده می‌شود.

به گفته روان‌شناسان و جامعه‌شناسان، نمایش بهترین قالبی است که می‌توان حرف‌های خوب را به‌طور غیرمستقیم زد. بنابراین افرادی که در شوراهای تائید فیلمنامه‌نویسی هستند باید این نکات را به فیلمنامه‌نویسان تاکید کنند که هنوز هم می‌توان مجموعه‌هایی نوشت که به دور از اختلافات و دعواهای خانوادگی و یادآور سنت‌های قدیمی باشد؛ سنت‌هایی که احترام به بزرگ‌ترها سرلوحه آن قرار دارد.