وسترن، ژانری اصیل و غیرتکراری است

پدرم عادت داشت به من بگوید «نشانم بده چه کاری می‌توانی انجام بدهی. اصلا هم نگران کاری که داری انجام می‌دهی نباش. بگو برای پول کار نمی‌کنی و بگذار که در دسترس باشی.» زمانی که فعالیت بازیگری را شروع کردم، این جمله الگوی کاری‌ام بود.

بدون این موضوع اصلا نمی‌توان فیلم ساخت. به عنوان یک کارگردان، بازیگران را راهنمایی و هدایت می‌کنم. ولی به آنها این آزادی‌عمل را می‌دهم که نقش را آن گونه که خودشان دریافته‌اند، بازی کنند. همیشه طرفدار دیدگاه‌های آزادمنشانه بوده‌ام. این نکته به آدم‌ها کمک می‌کند تا بهتر زندگی و کار کنند. از بچگی از نزدیک شدن به آدم‌هایی که می‌خواستند بگویند چگونه زندگی کنم، دوری می‌کردم. در زمان کارگردانی فیلم‌ها هم کاملا مراقبم که بازیگرانم احساس نکنند آدم زورگویی هستم.

تمام جنبه‌های صنعت فیلمسازی و خلق یک فیلم را دوست دارم. زندگی و جانم به این حرفه وابسته است. واقعا برایم سخت است بگویم بازیگری را بیشتر دوست دارم یا کارگردانی را . وقتی جلوی دوربین مشغول بازی در فیلمی هستم، احساس می‌کنم باید تمام توانم را برای این کار بگذارم. زمانی هم که پشت دوربین در حال کارگردانی یک فیلم هستم، همین احساس را دارم و فکر می‌کنم باید تمام وجودم را در اختیار این کار بگذارم. نکته‌ای که باید در اینجا بگویم، این که دوست دارم بازیگران فیلم‌هایم را به همان شکل و شیوه‌ای کارگردانی و هدایت کنم که دوست دارم فیلمسازان دیگر مرا سر صحنه فیلمبرداری هدایت و راهنمایی کنند.

این طبیعت کار و حرفه ماست. همه بازیگران دوست دارند متفاوت به نظر برسند. من هم تلاش می‌کنم تا حد امکان با تمام آنها راه بیایم. دوست دارم بازیگرانم سر صحنه فیلمبرداری احساس کنند این آزادی را دارند به هر سمتی که می‌خواهند بروند. هر بازیگری این حس را دارد که شب وقتی به خانه می‌رود، احساس کند امروز کار مفیدی انجام داده و در حاصل کارش پیشرفت خوبی دیده می‌شود.

باورم این است که بچه‌ها بازیگرانی کاملا طبیعی و خودجوش هستند. به بچه‌ها نگاه کنید؛ وقتی اسباب‌بازی در اختیار ندارند، در رویای خودشان یک اسباب‌بازی خلق کرده و با آن بازی می‌کنند. رفتارشان طوری است که انگار همه چیز واقعی است. بچه‌ها در همه حال در حال رویاسازی و رویاپردازی هستند و یک بازیگر باید توانایی آن را داشته باشد که دست به رویاپردازی بزند.

در‌حقیقت‌ فکر می‌کنم هیچ راه و روشی وجود ندارد که به آدم یاد بدهد چگونه بازی و عمل کند، اما راه‌‌هایی وجود دارد که به آدم یاد می‌دهد چگونه به خودش یاد بدهد‌ بازی کند. شما بعد از این که یکسری حقه‌ها را یاد گرفتید (که کمک می‌کند تا بهتر کار کنید)‌ یاد می‌گیرید چطور‌ جلوی دوربین ظاهر شوید. باید یاد بگیرید که جلوی دوربین سعی نکنید بازی کنید.

خوشحالم که این اتفاق می‌افتد. یکی دو وسترن قدیمی‌ام، دوباره‌سازی فیلم‌های مطرح کلاسیک سینمای ژاپن بود و خیلی خوب است که حالا،‌ فیلمی از من به زبان ژاپنی دوباره‌سازی می‌شود. امیدوارم آنها فیلمی جذاب و دیدنی از نابخشوده خلق کنند. خودم را به ژانر وسترن خیلی نزدیک می‌بینم. یک جورهایی یک هنر و ژانر اصیل و غیرتکراری است. فیلم‌های وسترن را می‌توانیم محصولات کاملا خودی نامگذاری کنیم که از فرهنگ و هنر اروپا دور است. خیلی دوست دارم دوباره یک فیلم وسترن را کارگردانی کنم، ولی قبل از هر چیز باید فیلمنامه خوبی برای آن داشته باشم.

بله. شما باید به غریزه و حس درونی‌تان اعتماد کنید. لحظه‌‌ای وجود دارد که به عنوان یک بازیگر احساس می‌کنید‌ کار درست را انجام می‌دهید. حتی در پشت دوربین، خیلی راحت‌تر، زودتر و روشن‌تر می‌توانید به آن پی ببرید. وقتی به این حس رسیدید، دیگر جایی برای حدس و گمان نمی‌ماند. شما می‌توانید هزار و یک دلیل برای این نکته پیدا کنید که چرا کارتان درست پیش نرفته است، اما اگر حس درونی درست را پیدا کنید، آن وقت همه چیز در راه درست پیش خواهد رفت. این مسئولیت من به عنوان یک بازیگر است که به خودم راست بگویم.